Ոչ պատուհան, ոչ դուռ, սենյակը լիքը մարդկանցով...
Այն վայրերը, որտեղ ես ապրել եմ ամռանը, առանձին ուշադրության են արժանի: Նախ՝ մեր մենեջերի տան եթովպա-ռուսական համայնքը, երկրորդ՝ նկուղը, որին բոլորը սիրով անվանում էին «Մոսկվա»՝ մշտական ցրտի եւ մթության պատճառով: National Mall-ի նստարանները (պետք է ասել՝ շատ հարմարավետ) եւ Վաշինգտոնում մշտական պատահական գիշերակացերը հաշվի չենք առնում: Դրանց մասին մի փոքր ուշ ;)
Առաջին ամիսը երազի պես էր, քանի որ մեր մենեջերը հրաշալի մարդ դուրս եկավ՝ մեզ տեղավորելով իր տանը եւ փայփայելով մեզ՝ ինչպես իր սեփական երեխաներին: Իսկ մեզ պես հինգ հոգի կար, այնպես որ ձանձրանալու ժամանակ չկար: Եթովպական եւ ռուսական երեկույթներ, գարեջրով ֆիլմեր դիտել, հիմարություններից խոսել եւ տուն հաճախակի նամակներ գրել. մի խոսքով՝ մի յուրօրինակ կաղապար, որով կարվում է Work and Travel-ի մասնակիցների մեծ մասի ամառային սցենարը: Ցավոք, կամ գուցե բարեբախտաբար, դա արագ ավարտվեց, եւ հուլիսի սկզբին մենք երեքով տեղափոխվեցինք ծանոթ արաբների մոտ:
Անկեղծ ասած, այն սենյակի տեսքից, որտեղ մենք պետք է ապրեինք, զարմանքը բառերով հնարավոր չէ նկարագրել: Այս փոքրիկ խցիկում ոչ միայն կահույք չկար, այլ նույնիսկ պատուհաններ չկային: Բացի այդ, նկուղում սարսափելի ցուրտ էր (օդորակիչը, իհարկե, միացված էր լրիվ հզորությամբ...): Իսկ հիմա պատկերացրեք, թե որքան դժվար էր մեզ համար առավոտյան արթնանալը, երբ դրսում մութ ու ցուրտ է, սարսափելի է!!
Սկզբում մենք նույնիսկ բարձրանում էինք երկրորդ հարկ՝ հորդանանցի այս ընտանիքի մյուս անդամների հետ շփվելու համար. ես երեք օր շարունակ անգիր էի անում բոլոր տասնմեկ հոգու անունները եւ արաբերեն տարբեր ողջույնները: Բայց շուտով նույն դեմքերն ու նկուղի հիմար մթնոլորտը մեզ ձանձրացրին, եւ մենք հաճախ պարզապես մնում էինք մեր ծանոթների հյուրընկալության տակ: Մերթ Վաշինգտոնում, մերթ Աննապոլիսում, մերթ Բալթիմորում... Մի խոսքով՝ զվարճանում էինք, ինչպես կարող էինք :)
