Լոս Անջելեսից ամենից շատ հիշում եմ մեր թաղամասը Downtown-ում (theCecilHotel), 15-րդ հարկում գտնվող համարը՝ 40 դոլար մեկ գիշերվա համար, հարմարությունները միջանցքում, ճոճվող փականը եւ այն, թե ինչպես էինք ուշ երեկոյան մետրոյից տուն վազում 6 թաղամաս։ Եվ այդպես 4 օր անընդմեջ։ Ընդունարանում նստած էր մի մեքսիկացի աղջիկ (մենք այնտեղ գրեթե այլ ազգության մարդիկ չէինք տեսնում)՝ դեմքի կեսը հսկայական կապտուկով... Թեեւ ներքեւում հյուրանոցը շքեղ էր։ Ոսկեզօծ, ջազով, պահակախմբով...
Առավոտյան մենք արթնանում էինք ոստիկանական շչակների ոռնոցից, որեւէ մեկից ճանապարհ հարցնելը անհնար էր, քանի որ շուրջբոլորը միայն իսպանախոսներ էին, թեեւ սխալվեցի, երեկոյան այստեղ էին հավաքվում նաեւ սեւամորթները։ Ի դեպ, ոստիկանների թիվը, այնուամենայնիվ, անձամբ իմ կողմից նկատվեց աղետալիորեն փոքր։
Երկրորդ երեկոյան Դիսնեյլենդից հետո, օգտվելով մետրոյից (ի դեպ, քչերը գիտեն, որ LA-ում մետրո կա, նույնիսկ տեղացիները), կանգնած էինք մեր թաղամասի քարտեզի մոտ, եւ մի բարի ճապոնացի հարցրեց. կորե՞լ եք։ Ոչինչ, գնացեք այդ ուղղությամբ, միայն զգույշ եղեք... Երրորդ օրը կպանք մի հնդիկի, որը ցույց էր տալիս ճանապարհը նույն խելահեղ քայլերով, ինչ մենք։ Զգույշ եղեք...
Ինչպես էինք փնտրում Mulholland Drive-ը, պտտվելով Բեւերլի Հիլզում, փորձելով ճանապարհ հարցնել, եւ ինչպես էինք վարում այդ ոլորապտույտ ճանապարհով, ինչպես շրջադարձերի վրա... Ինչպես գտանք։ Ինչպես կանգնեցինք եւ մրսեցինք միակ հասանելի վայրում եւ նայում էինք գիշերային LA-ին՝ իր բոլոր հարուստներով ու աղքատներով, թանկարժեք մեքենաներով եւ մեքսիկական թաղամասերով, դրախտային լողափերով եւ մեքսիկացի երեխաներով։
Ուղղեք ինձ, բայց իմ կարծիքով մեքսիկացիներն այնտեղ չափազանց շատ են... Ինչպես մոլորվեցինք West Hollywood, չիմանալով, որ դա գեյ թաղամաս է, եւ ինչպես տխրեցինք, որ այդպիսի հիանալի եւ գեղեցիկ տղամարդիկ գեյ են :( Ինչպես էինք գնում օդանավակայան եւ աղոթում, որ ամենուր կանաչ լույս լինի։ Ինչպես էինք վախեցած նայում սեւամորթների հավաքվող խմբերին՝ 20 հոգանոց... եւ ինչպես էինք հասկանում, որ եթե անկյունից այն կողմ անցնես, քո մասին այլեւս երբեք ոչ ոք չի հիշի... Ինչպես էինք ապրում, արթնանում եւ ուրախանում, որ այնուամենայնիվ եկել ենք Լոս Անջելես, եւ ինչպես էինք հասկանում, որ այլեւս երբեք չենք գա այստեղ... համենայն դեպս՝ ոչ Downtown։
