Օր 1-ին

Թռա Բառնաուլից։ Թռիչքը տեւեց 4 ու կես ժամ։ Մտածում էի՝ պատուհանից կնայեմ երկրին, բայց միայն անցուղու տեղերն էին մնացել։ Դե ոչինչ, մտածեցի, դեռ կհասցնեմ, չէ՞ որ առջեւում 9 ժամվա թռիչք է դեպի Նյու Յորք։ Վայրէջք կատարեցի Դոմոդեդովոյում։ Հենց ստացա ուղեբեռս, սկսեցի շարժվել դեպի ելք, ես թռչում էի Անյա անունով մի աղջկա հետ Բառնաուլից դեպի Պենսակոլա։ Այդպես, նայեցի ժամացույցին եւ տեսա, որ մեծ սլաքն անցել է 23:00-ի սահմանը, իսկ դա հենց այն ժամն է, երբ, ինչպես մայրս էր ասել, մետրոն փակվում է։ Եվ մենք որոշեցինք գիշերել օդանավակայանում, բայց ճանապարհին սկսեցին հանդիպել շատ «բարեհոգի» տաքսիստներ, որոնք ուղղակի փորձում էին օգնել մեզ եւ ասում էին. «Է՜յ, երիտասարդ, կենտրոն 3 հազարով», ռուբլի, թե դոլար՝ չեն ասում։ Դե լավ, չէ՞ որ կարելի է կանգ առնել հյուրանոցում, մենք մոտեցանք բյուրոյին եւ հարցրեցինք գինը։ Մեզ պատասխանեցին՝ 7-10 հազար, մենք շրջվեցինք, եւ ահա նորից տաքսիստները, եւ մեկը մոտենում է մեզ ու ասում. «Լսիր, ես քեզ կհասցնեմ ցանկացած հյուրանոց 3300-ով, նույնիսկ համար կապահովեմ, ամեն ինչ գնի մեջ է, այստեղ հյուրանոցներ լիքն են»։ Ես հարցրեցի հյուրանոցի անունը, ինչին պատասխանեց. «Դե, չեմ հիշում, այստեղ լիքն են»։ Գնացինք առաջ, եւ այստեղ մոտեցավ մի երիտասարդ եւ բանալիները պտտելով ասաց մի արտահայտություն, որը նույնիսկ ինձ ապշեցրեց. «Գուցե ձեզ հարկավոր է դիմել ոչ ստանդարտ լուծումների ձեր արտակարգ իրավիճակում»։ Ես մի պահ քարացա, բայց պետք էր այլ ելք փնտրել, մտածեցի՝ իսկ եթե հարցնեմ ինչ-որ մեկին, միայն թե ոչ տաքսիստներին, թե ժամը քանիսին է մետրոն փակվում։ Մոտեցանք ծխող ստյուարդուհուն, եւ նա պատասխանեց, որ ժամը մեկին։ Մենք առանց մտածելու վազեցինք դեպի դրամարկղ՝ գնացքի տոմսեր գնելու մետրոյի կայարան, որտեղ հասնելու համար 45 րոպե էր պետք, իհարկե, նորից լիքը տաքսիստներ, որոնք ասում էին. «Է՜յ, ի՞նչ մետրո, այն արդեն փակ է»։ Նստեցինք գնացք, գնացինք, հետո մետրոյով մոտ 40 րոպե գնացինք։ Դուրս եկանք եւ գնացինք այն վայրը, որտեղ ապրելու էինք 2 օր՝ բնօգտագործման ինստիտուտի հանրակացարան։ Մեզ տվեցին բանալիները, եւ մենք գնացինք, երբ մտա, ապշեցի, սա հանրակացարան չէ, մեր «Բառնաուլ» հյուրանոցը նույնն է, առանձին սանհանգույց, սառնարան, 2 հատ ՄԻԱՀԱՐԿԱՆԻ մահճակալ եւ նույնիսկ ԹԵՅՆԻԿ!! Ես ինձ զգացի Սիտնիկովից եկած արիստոկրատ։ Պառկեցինք քնելու։