US 98

«US 98» մայրուղին Սոչիի Կուրորտնի պողոտայի պես է՝ ամբողջ քաղաքը ձգվում է դրա երկայնքով։ Մենք ամեն օր անցնում ենք այս մայրուղով՝ աշխատանքի գնալիս եւ վերադառնալիս։ Խաչմերուկում մենք սպասում ենք անհրաժեշտ ազդանշանին, բոլոր մեքենաները կանգ են առնում, եւ մենք անցնում ենք։ Բոլոր մեքենաները միշտ կանգ են առնում։

Մի անգամ Դեստինում ինձ զանգահարեց ընկերս՝ Անտոնը։ Մենք խոսում էինք, եւ ես հիշատակեցի իմ հեծանիվի մասին։

• Իսկ ինչո՞ւ են ձեզ ընդհանրապես հեծանիվներ պետք, - հարցնում է Անտոնը։
• Ինչպե՞ս թե ինչու, մենք դրանցով ենք երթեւեկում, այլ տրանսպորտ չկա, մեքենա ոչ ոք չի վարում։
• Իսկ հասարակական տրանսպորտը՞։

Արդեն այն ժամանակ ես հասկացա, որ իմ ընկերների համար ստիպված կլինեմ նկարագրել իմ ամերիկյան կյանքը ամենափոքր մանրամասներով, եւ մի օր անպայման պետք է գրեմ US 98-ի մասին եւ այն մասին, թե ինչպես ենք մենք այստեղ հեծանիվ վարում։

• Անտոն, դե ի՞նչ հասարակական տրանսպորտ։ Դեստինում, եւ ընդհանրապես Ամերիկայի գրեթե ամենուր, հասարակական տրանսպորտ սկզբունքորեն գոյություն չունի։

Հեծանիվը նշան է։ Դեստինում, եթե տեսնում ես հեծանիվով մարդու, նշանակում է՝ նա Ռուսաստանից է, եւ նրան կարելի է համարձակ «Բարեւ» գոռալ։ Եթե Ռուսաստանից չէ, ապա որտեղից էլ լինի, բայց հաստատ ամերիկացի չէ։ Ամերիկացիները մեքենաներով են երթեւեկում, իսկ հեծանիվներով՝ նրանք, ովքեր եկել են «Work and Travel»-ով։

Russian house-ում տասը աղջիկ կա եւ ինը հեծանիվ։ Ինը, որովհետեւ Յուլյայի հեծանիվը գողացել են։ Յուլյայի բախտը հեծանիվների հարցում ընդհանրապես չի բերում։ Եվ Crystal beach drive ու US 98 խաչմերուկի հետ։

Հեծանիվը սեփականություն է։ Ես մանուշակագույն հեծանիվ ունեմ։ Ես այն գնել եմ «Wallmart»-ում 64 դոլարով։ Եվս 8 դոլար ծախսել եմ հեծանիվի կողպեքի վրա։ Ես միշտ հեծանիվը կողպում եմ։ Կարինան, որն Ամերիկայում երրորդ անգամ է, ասաց, որ մենք միշտ կողպենք հեծանիվները, որովհետեւ «մի անգամ ռուսները կանցնեն ձեր տան կողքով, իսկ հետո նրանք կանցնեն երկրորդ անգամ, եւ դուք ձեր հեծանիվները չեք գտնի»։

Հեծանիվը պատասխանատվություն է, որովհետեւ նույնիսկ դրա վրա պետք է երթեւեկել կանոններով։ Դեստինի գրեթե բոլոր ճանապարհներին կան հեծանվային ուղիներ։ Եվ US 98-ի վրա նույնպես։ Բոլոր մեծ խաչմերուկները կոճակներով են։ Սեղմում ես, սպասում ես, երբ վառվի սպիտակ մարդուկը (ԱՄՆ-ում լուսացույցի վրա քայլող մարդուկը ոչ թե կանաչ է, այլ սպիտակ) եւ անցնում ես։ Լինում են մեծ, բարդ խաչմերուկներ։ Բայց դրանց հետ էլ ամեն ինչ պարզ է։ Ես չէի մտածում, որ այստեղ՝ Դեստինում, ինձ պետք կգան Մոսկվայի ավտոդպրոցում սովորած կանոնները։ Եվ հիմա, երբ Վիկան ասում է. «Օյ, աղջիկներ, ես չեմ հասկանում, թե այս խաչմերուկում ընդհանրապես ոնց անցնել», ես պատասխանում եմ. «Եկեք իմ հետեւից», մենք սպասում ենք մեր ազդանշանին եւ անցնում։

ԱՄՆ-ում երթեւեկության կանոնները ռուսականից տարբերվում են հետեւյալ կերպ։ Կարգավորվող խաչմերուկում կարմիր լույսի տակ կարելի է թեքվել աջ, եթե խոչընդոտներ չկան։ Նրանք, ովքեր թեքվում են, զիջում են հետիոտներին եւ չեն սպասում կանաչին՝ անմիջապես թեքվում են աջ։ Չկարգավորվող խաչմերուկներում չկա «աջից խոչընդոտ» կանոնը, ինչպես Ռուսաստանում։ Պարզապես նա, ով առաջինն է մոտեցել «stop» գծին, որի առջեւ ասֆալտի վրա մեծ սպիտակ տառերով գրված է «STOP», անցնում է խաչմերուկը։ Եվ վերջ։

Սա վերաբերում է նաեւ հեծանվորդներին։ Եթե երկու մեքենա միաժամանակ է մոտեցել, ապա վարորդները ձեռքով ազդանշան են տալիս միմյանց եւ այդպես պայմանավորվում, թե ով առաջինը կանցնի։

Ես ափսոսում եմ, որ միջազգային իրավունքներ չունեմ։ Որ ընդհանրապես այդպես էլ չեմ ստացել իրավունքներ։ Այստեղ կարելի է 400 դոլարով մեքենա գնել, եւ այդ մեքենան կաշխատի։ Ինձ հետ Maui nix-ում աշխատում են տասնյոթամյա աղջիկներ, եւ նրանք աշխատանքի են գալիս իրենց մեքենաներով։ Էբբին ունի 40000 դոլարանոց «Լեքսուս», Հեննան՝ 25000 դոլարանոց «Ֆորդ ֆոկուս»։ (Իսկ ես ունեմ 64 դոլարանոց հեծանիվ։ Բայց փոխարենը ես միշտ տոնուսի մեջ եմ, եւ այդպես շատ ավելի հետաքրքիր է - կարդացեք շարունակությունը =)

Հեծանիվը գեղեցիկ է։ ԱՄՆ-ում, երբ դու հեծանիվով ես, կողքով անցնող մեքենաները ազդանշան են տալիս ոչ թե այն պատճառով, որ դու նրանց խանգարում ես, խախտում ես կամ ինչ-որ բան սխալ ես անում, այլ այն պատճառով, որ դու կարճ շորտերով աղջիկ ես եւ հեծանիվի վրա։ Հաճախ մենք Նատաշայի հետ գնում ենք, իսկ մեզ պատուհաններից ինչ-որ բան են գոռում։ Լինում է՝ ծաղրում են, օրինակ՝ «մենք մեքենայով ենք, իսկ դուք՝ հեծանիվով»։ Բայց գլխավորը՝ ճանապարհը միշտ զիջում են։ Բոլորը։

Սկզբում ես ամաչում էի ամերիկացիների նման արձագանքից՝ նրանք կարող են սուլել կամ ինչ-որ բան գոռալ, կամ ազդանշան տալ, իսկ հետո ես դադարեցի ամաչել եւ հիմա ժպտում եմ, եւ եթե սուլող ամերիկացիները գեղեցիկ են, ապա ես կարող եմ նաեւ օդային համբույր ուղարկել ի պատասխան)։

Այստեղ բոլորը միշտ զիջում են հեծանվորդներին։ Այստեղ բոլորին միշտ ասում եմ «Thank you» եւ ժպտում եմ, նույնիսկ եթե գիտեմ, որ նրանք դա չեն լսի փակ պատուհանների պատճառով։

Բայց հեծանիվը նաեւ վտանգ է։

«US 98» մայրուղին Սոչիի Կուրորտնի պողոտայի պես է՝ ամբողջ քաղաքը ձգվում է դրա երկայնքով։ Ես ամեն օր անցնում եմ այս մայրուղով՝ աշխատանքի գնալիս եւ վերադառնալիս։ Խաչմերուկում ես սպասում եմ անհրաժեշտ ազդանշանին, բոլոր մեքենաները կանգ են առնում, եւ ես անցնում եմ։ Բոլոր մեքենաները միշտ կանգ են առնում։ Բայց մի անգամ մեքենան չկանգնեց եւ շարունակեց երթեւեկել կարմիր լույսի տակ։ Եվ այդ մեքենան հարվածեց Յուլյային։

• Ես երկու անգամ գլխիվայր շրջվեցի։ Միակ բանը, որ հասցրեցի մտածել. «Վերջ, հիմա պարանոցս կկոտրեմ»։

Յուլյան պրծավ միայն կապտուկներով եւ սալջարդերով։ Եվ շոկով։ Շտապօգնությունը եկավ, բժիշկները ստուգեցին՝ արդյոք կոտրվածքներ ունի, եւ գնացին։ Ոստիկանները, որոնք նույնպես ժամանել էին պատահարի վայր, Յուլյային տվեցին արձանագրությունը, վերցրին նրա կոորդինատները եւ գնացին։ Նրանք նույնիսկ նրան տուն չհասցրին։

• Ես մենակ կանգնած եմ, վարորդն արդեն գնացել է, ես շոկային վիճակում եմ։ Դիմացս երեք ոստիկանական մեքենա եւ վեց ոստիկան։ Ես նրանց ասում եմ. «տարեք ինձ տուն, please» եւ այդ ամենը։ Իսկ նրանցից մեկը, պատկերացնո՞ւմ ես, ինչ ասաց։

• Սորրի, քո հեծանիվը մեր մեքենայի մեջ չի տեղավորվի։
  Վերջ, եւ նրանք գնացին։ Գովաբանված ամերիկյան ոստիկանությունը։ Եթե գրես այս մասին, գրիր, որ նրանք բոլորը ****** են։...

• Ցույց տուր կապտուկներդ։

Յուլյան ցույց է տալիս ինձ ոտքի վրայի հսկայական մուգ կապույտ բիծը։ Այդ գույնը ամերիկացիներն անվանում են «navy blue»՝ ես հիշեցի անունը, որովհետեւ դա այս սեզոնին «Abercrombie»-ի դրես-կոդի գույներից մեկն է, եւ ես ստիպված էի այդ գույնի տոպ գնել։ Նույնպիսի բիծ կա ձեռքի վրա։ Եվ ոտքի վրայի խորը քերծվածք, որը մինչեւ հիմա չի լավանում։

Այդ օրը Յուլյան շոկից դուրս եկավ միայն տանը։ Սկզբում նա եկավ տուն, եւ միայն հետո նոր լաց եղավ։ Յուլյան տուն եկավ հեծանիվով, որը մնացել էր անվնաս։

«US 98» մայրուղին Սոչիի Կուրորտնի պողոտայի պես է՝ ամբողջ քաղաքը ձգվում է դրա երկայնքով։ Ես ամեն օր անցնում եմ այս մայրուղով՝ աշխատանքի գնալիս եւ վերադառնալիս։ Խաչմերուկում ես սպասում եմ անհրաժեշտ ազդանշանին, բոլոր մեքենաները կանգ են առնում, եւ ես անցնում եմ։ Բոլոր մեքենաները միշտ կանգ են առնում։ Ես ուշադիր նայում եմ յուրաքանչյուր մեքենայի եւ մտածում. «Միայն փորձիր հիմա չարգելակել։ Չէ՞ որ հենց դուք եք հարվածել ընկերուհուս»։