Հուլիսի 29-ին, առավոտյան ժամը 11-ի սահմաններում, մենք վերջապես վայրէջք կատարեցինք JFK օդանավակայանում՝ ողջ եւ առողջ... Անկեղծ ասած, ես երկար ժամանակ պատկերացնում էի այդ պահը, թե ինչպես եմ դուրս գալիս ինքնաթիռից եւ իմ առաջին քայլերն անում Նյու Յորքում, գլխումս պտտում էի Jay-Z-ի եւ Alicia Keys-ի երգը) Բայց իրականում ամեն ինչ այդքան էլ կախարդական եւ հուզիչ չէր, քանի որ ես միայն կարող էի մտածել. «Աստված իմ, մենք Ամերիկայում ենք, բոլորովին այլ մայրցամաքում, տնից այսքան հեռու: Ի՞նչ անենք»:) Բայց Աստված չէր պատասխանում, եւ իմ մեջ ավելի ու ավելի շատ խուճապ ու հուզմունք էր ներթափանցում) Կարծում եմ, որ յուրաքանչյուրը, ով մեկնում է Work and Travel ծրագրով, սպասում է դրանից ինչ-որ մեծ եւ անիրական-հիանալի բան... Ուզում եմ անմիջապես զգուշացնել ինձ պես երազողներին եւ նրանց երկնքից իջեցնել երկիր. Ամերիկան այլ մոլորակ չէ, եւ այնտեղ ապրում են նույնպիսի սովորական մարդիկ, ինչպիսիք մենք ենք (դե, գուցե մի փոքր տարօրինակ, բայց դա միայն սկզբում... հետո կսովորեք եւ կդառնաք նրանց պես)) Եվ օդն էլ այնտեղ, ի դեպ, նույնն է, եւ երկինքը մերինից ավելի կապույտ չէ... Սա գրում եմ, որովհետեւ ինքս էի մտածում, որ ԱՄՆ-ում նույնիսկ շնչելը ինչ-որ յուրահատուկ կլինի:) Դե, ընդհանուր առմամբ, մենք ժամանեցինք JFK, վերցրինք մեր ուղեբեռը եւ գնացինք ստուգում անցնելու: Այնտեղ մի հաճելի տղամարդ նայեց մեր փաստաթղթերը, մեր անձնագրերում դրեց I-94 ձեւաթուղթը (մի փոքրիկ թղթիկ, որը ոչ մի դեպքում չի կարելի կորցնել, իսկ երբ մեկնեք, անպայման պետք է հանձնել) եւ մաղթեց մեզ հաջող ամառ: Դրանից հետո մենք ուրախ-ուրախ գնացինք փնտրելու մեր գործակալության ներկայացուցիչներին, որպեսզի նրանք հուշեն, թե ինչպես հասնել Port Authority ավտոբուսային կայարան: Մեր մեծ հիասթափությանը՝ մենք իմացանք, որ քանի որ մենք ժամանել ենք հունիսի վերջին, մեր գործակալության ներկայացուցիչներն արդեն ոչ մեկին չէին դիմավորում... Եվ հենց այդ պահին մեզ մոտ վազեց մի ռուս ներգաղթյալ տղամարդ, որը որոշել էր շահույթ ստանալ աղքատ, մոլորված ուսանողուհիներից: Նա սկսեց մեզ առաջարկել տարբեր ծառայություններ գրեթե «ձրի», բայց մենք նրան քաղաքավարի մերժեցինք եւ դուրս եկանք փողոց: Այնտեղ մենք տեսանք մի տղայի, որի հետ միասին թռչել էինք ինքնաթիռում, եւ նա մեզ խորհուրդ տվեց նստել Shuttle Bus, որն արդեն գրեթե շարժվում էր: Այդ Shuttle Bus-ը մեզ 18 դոլարով հասցրեց Port Authority: Մինչ մենք գնում էինք դեպի մեր կայարան, ես ինչ-որ կերպ կարողանում էի զսպել իմ հույզերը... JFK-ն ինքը գտնվում է Քուինս թաղամասում, եւ այնտեղ, անկեղծ ասած, դիտելու բան շատ չկար: Բայց հենց որ մենք մտանք Մանհեթեն, ես ինձ զգացի կարծես «Սեքսը մեծ քաղաքում» սերիալում: Այս քաղաքում կյանքը պարզապես չի հոսում, այն եռում է... ամենուր մարդկանց բազմություն է, եւ բոլորը ինչ-որ տեղ շտապում են, բոլորը զբաղված են իրենց գործերով... իսկ շուրջը հսկայական գովազդային վահանակներ են, գովազդներ եւ նորից մարդիկ, տաքսիներ... Դե, ընդհանուր առմամբ, մեզ բերեցին ուղիղ Port Authority-ի շենքի մոտ, մենք վերցրինք մեր ուղեբեռը եւ մտանք ներս: Port Authority-ն հսկայական շենք է, որտեղ յուրաքանչյուր հարկում կան բազմաթիվ սրճարաններ, խանութներ, տեղեկատուներ եւ այլն: Հազիվ գտանք այն վայրը, որտեղ վաճառում էին Greyhound-ի տոմսեր (շատ հայտնի ընկերություն, որն ապահովում է ավտոբուսային փոխադրումներ Ամերիկայի սահմաններում): Եվ հենց այնտեղ մենք պետք է հստակ որոշեինք, թե ուր ենք գնալու: Տոմսը դեպի Կոդի՝ այն քաղաքը, որտեղ ես սարսափելի ուզում էի գնալ, արժեր 265 դոլար (իհարկե մեկ անձի համար), եւ այնտեղ հասնելու համար պետք էր 3 օր... այս ամենը Ասելին այնքան էլ չուրախացրեց, եւ նա սկսեց համոզել ինձ գնալ ինչ-որ այլ, ավելի մոտ նահանգ... Բայց ես չէի պատրաստվում նահանջել իմ նպատակից, եւ արդյունքում մենք ունեինք 2 տոմս դեպի Կոդի՝ բազմաթիվ փոխանցումներով) Ցավոք, տոմսը հաջորդ օրվա համար էր, եւ մենք պետք է ինչ-որ տեղ գիշերեինք, քանի որ շատ հոգնած էինք երկար ճանապարհից: Ուղեբեռը մենք հանձնեցինք հենց այնտեղ՝ Port Authority-ում՝ վճարելով դրա համար մոտ 8-ական դոլար: Դուրս գալով փողոց՝ մենք լիովին զգացինք այսպես կոչված «մշակութային շոկը»: Երեւի հենց այդ պահին ես ատեցի այս Նյու Յորքը... ինչպե՞ս են մարդիկ ընդհանրապես ապրում այնտեղ: Քաղաքը, իրականում, սարսափելի կեղտոտ է... Երեւի ես կլինեմ միակ մարդը, ում դուր չեկավ այս գովաբանված Նյու Յորքը, բայց նման աղմկոտ եւ մարդաշատ քաղաքը ինձ համար չէ... ես այնտեղ կարծես շնչահեղձ էի լինում... Մենք, սկզբունքորեն, նույնիսկ չէինք կարող մի կողմ քաշվել եւ հանգիստ մտածել. ամենուր մարդիկ էին: Հազիվ գտանք T-Mobile ընկերության գրասենյակը եւ այնտեղ գնեցինք սիմ-քարտ, այնուհետեւ սովորական խանութում գնեցինք հեռախոսային քարտ միջազգային զանգերի համար եւ զանգահարեցինք տուն: Հանգստացնելով հարազատներին, որ մենք ողջ ենք, առողջ, սկսեցինք գիշերելու ապաստան փնտրել, բայց քանի որ Նյու Յորքի հյուրանոցները, այն էլ Մանհեթենի կենտրոնում, անիրական թանկ են, մենք պարզապես թափառում էինք փողոցներով՝ սպասելով ինչ-որ հրաշքի... եւ հրաշքը տեղի ունեցավ: Թեեւ ես իմ էությամբ սարսափելի անուշադիր մարդ եմ, բայց այնուամենայնիվ նկատեցի «Hotel» մանր գրությունը մի, դե շա՜տ սարսափելի շենքի վրա... Մենք առանձնապես ընտրություն չունեինք, ուստի որոշեցինք մեր վտանգով մտնել այդ հյուրանոց եւ հարցնել, թե որքան կարժենա մնալ նրանց մոտ մեկ գիշեր: Դուռը բացեց կասկածելի աֆրոամերիկացի տղա, թեեւ ինձ համար սկզբում այնտեղ բոլոր մարդիկ կասկածելի էին) Այնտեղ մեկ գիշեր մնալն արժեր 60 դոլար երկու հոգու համար, ինչը մեզ շատ ուրախացրեց, եւ մենք առանց մտածելու համաձայնեցինք: Թեեւ սենյակ մտնելով եւ տեսնելով մեր «շքեղ ապարտամենտները»՝ ես երկար ժամանակ չէի հասկանում, թե ինչի համար մեզանից վերցրին նույնիսկ այդ 60 դոլարը, քանի որ սենյակը, մեղմ ասած, սարսափելի էր... լոգարանի մասին ավելի լավ է ընդհանրապես լռեմ) Պայուսակները թողնելով՝ մենք որոշեցինք գնալ ինչ-որ բան ուտելու եւ զբոսնելու՝ արդեն առանց գլխացավի, թե որտեղ ենք քնելու: Գնեցինք ինչ-որ անհասկանալի սալյամիով համբուրգերներ, որոնցից գրեթե սրտխառնոց ունեցանք... եւ ինչպե՞ս են նրանք ընդհանրապես նման բան ուտում: Նաեւ Ասելին մտքով անցավ գնալ ելակ, որը տեսքից նման էր մուլյաժի, եւ համից էլ ոչնչով չէր տարբերվում: Երկար չզբոսնեցինք, քանի որ վախենում էինք, որ կարող ենք պարզապես մոլորվել, եւ արդեն բավականին ուշ էր: Այնպես որ, մենք որոշեցինք չռիսկել եւ վերադարձանք մեր հիանալի հյուրանոց)