Առջեւում տեղ գտնելու որոնումներն էին, VK-ում 5 տարբեր հաշիվներից մարդկանց զանգվածային հեռացումը՝ ոչ ընկերներին օրական 20 հաղորդագրությունից ավելի ուղարկելու հակաժողովրդական սահմանափակման պատճառով, խորհուրդներ հարցնելու համար եւ այլն, գործատուներին անօգուտ նամակներ գրելը եւ նրանց Skype-ով զանգահարելը: Սակայն մեկ ամիս թափուր աշխատատեղերի բացակայության մասին լսելուց եւ վատ կապի պատճառով Skype-ով «Can you hear me???» գոռալուց հետո մենք հանձնվեցինք եւ գնեցինք առաջարկները:

Աննկատ մոտեցավ նախնական քննաշրջանը: Այն հյուծելու պլանը, ինչպես հետո հասկացանք, սկզբից եւեթ ձախողված էր: Մի փոքր ուժ հավաքելով՝ մենք հանձնեցինք մեկ քննություն, հետո երկրորդը, խաբեցինք եւս երեք դասախոսի, մտանք ստուգարքային շաբաթ, դրեցինք մեկը, երկրորդը եւ!!!! Վերահանձնումը պահանջեց իր զոհը.) Նրա զոհասեղանին դրվեցին կուրսային աշխատանքը մեկ ֆակուլտետում եւ երկու քննություն մյուսում՝ մինչեւ սեպտեմբերի 20-ը հանձնելու պարտավորությամբ: Այդ նույն տեղում մնացին ֆրանսերենի դասընթացները եւ կիթառը: Երկուսն էլ այժմ միայն գիշերները եւ հազվադեպ=)

Եկավ տոմսեր գնելու ժամանակը, եւ մենք, մեր դժբախտությանը, պատահաբար լսեցինք, որ մշուշոտ Անգլիայում վիզա չեն պահանջում, եթե տարանցիկ ես թռչում: Այս գեղեցիկ հեքիաթի ֆոնին, ոչ թե չարությունից, ձեռք բերվեցին 3 Հելսինկի-Լոնդոն-Նյու Յորք տոմսեր՝ Լոնդոնում 23 ժամ 55 րոպե սպասումով դեպի այնտեղ եւ 22 ժամ՝ հետադարձ ճանապարհին: Հետ նահանջելու տեղ այլեւս չկար, եթե միայն պարտքային ստրկության մեջ, որտեղ մենք, առիթից օգտվելով, նույնպես հասցրեցինք հայտնվել: Հետո անմիջապես պարզվեց, որ մեզ հարկավոր է երեք անգամ ավելի շատ վիզա, քան սովորական Work and Travel USA մասնակցին:

Ֆիննականը ստացվեց համեմատաբար հանգիստ: Ստիպված եղանք հանդուրժել դեսպանատան աշխատակցի 20 անգամ տրված «Ինչո՞ւ» հարցը՝ անձնագիրը թափահարելով: Անկեղծորեն չիմանալով, թե նա ինչ է ուզում մեզանից, մեր պատասխանելու ցանկությունը հարցի ավելի մեծ համառություն առաջացրեց, բայց, ցավոք, ոչ դրա բովանդակության խորացում: Արդյունքում նա պատրաստվում էր մեզ դուրս հանել, եւ միայն մանկական վախը եւ մեր աչքերում խորը հոգեւոր զղջումը ստիպեցին նրան դա չանել: Մեկ վիզա գրպանում:

Երկրորդը՝ ամերիկյանը, ստացվեց ցրտին 2 ժամ կանգնելուց հետո: Դա այն օրն էր, երբ ես ամենաշատը ուրախացա Գրիշին ազգանվան համար եւ խոնարհվեցի մարդկության ամենամեծ գյուտի՝ այբբենական կարգի առաջ: Ռոմանցովային եւ Տիմոֆեեւային շատ ավելի քիչ բախտ վիճակվեց: Ամերիկյան դեսպանատան մասին՝ այն, ինչպես եւ այն երկիրը, որտեղ գտնվում է, ոչ խելքով, ոչ էլ չափանիշով հնարավոր չէ հասկանալ: Տպավորություն է ստեղծվում, որ մասնակցին վերցնել-չվերցնելը որոշվում է ոչ թե նրա լեզվով կամ այլ բանով, այլ Տարոյի քարտերի եւ սուրճի նստվածքի բարդ համադրությամբ, որոնք առատ են տեղական պլաստիկ բաժակների հատակին: Թեեւ մեր տարում մերժումները բավական քիչ էին: Այստեղ պետք է հարգանքի տուրք մատուցել CMO-ի տղաներին, նրանք ամեն ինչ կազմակերպեցին, բացատրեցին եւ աջակցեցին:

Ընդհանրապես, դեսպանատանը գլխավորը լեգենդը հիշելն է. երկիրը (Ռուսաստանը, չշփոթել) խելագարի պես սիրում եմ, ընտանիքը հսկայական է, արտասահմանում ոչ ոք չկա, գնում եմ դիտելու եւ հիանալու, եւ այս ամենից հետո, եթե կարողանաք նաեւ նշել այն քաղաքը, ուր գնում եք (ըստ առաջարկի, ոչ թե իրականում=) եւ այդ քաղաքի որեւէ գիծ (գեղեցիկ արձան, մարդասպան ալիքներ, քաղաքապետ-ռաստաման) - ապա ձեր գինը չի լինի=)

Երրորդ դեսպանատունը՝ բրիտանականը: Ապահովագրվելու եւ Լոնդոնում դուրս գալու համար գնում ենք վիզա ստանալու, պարզվում է, որ այն կարող է մեկ ամիս տեւել, իսկ մենք ընդամենը երկու շաբաթ ունենք: Արժե 5 հազար ռուբլի, եւ ընդհանրապես, պահակի հետ բախումից հետո, քիչ հավանական է, որ մեզ մոտ ապագայում այնտեղ թողնեն: Մենք որոշում ենք պառկել եւ հույսը դնել միայն նրա մեծության մաքսավորների ողորմածության վրա: Իրավունքները ստացվել են միայն ապրիլի կեսերին, այնպես որ Լոնդոնում դուրս չգալու ռիսկերը դեռ մանրուք են, օրինակ, իմ ապագա վարելու ռիսկերի համեմատ)

Եվ ահա մնացել է 3 օր, ոչինչ հավաքված չէ, գնված չէ, քննաշրջանը դեռ հանձնվում է ԱԱԱԱԱԱ!!! Եվ երկու օր, եւ ահա այն: Օ՜, ամեն ինչ ինչ-որ կերպ խառնաշփոթ է: Դուրս ես գալիս տնից՝ փորձելով հիշել՝ հիմա ստուգարքի՞ ես գնում, թե՞ ուր: Ոչ, ստուգարքի չէ, եթե միայն փոխաբերական իմաստով)