Աշուն է։ Բոլորը ուզում են գնալ Ամերիկա։ Ես ընդհանրապես այդ մասին չեմ մտածում։ Իմ ամառը դեռ չի ավարտվել, եւ թող մնացած ամեն ինչ այրվի կապույտ բոցով։ Ի՞նչ Work and Travel է դա։ Ի՞նչ է դա եւ ինչի՞ հետ են այն ուտում։...

Ընկերակցության համար մտա ֆիրմա, ընկերակցության համար լսեցի, ընկերակցության համար վերցրեցի բուկլետը։ Մինչեւ տուն հասնելը որոշեցի, որ կգնամ։ Իսկ ծնողնե՞րը։ Խնդիր է, իհարկե... Մտա բնակարան, նստեցի պուֆիկի վրա, գոռացի. «Բարեւ ծնողներ, ես ուզում եմ գնալ Ամերիկա»։ Հետո սկսվեցին զրույցները, քննարկումները եւ այլ ատրիբուտներ։ Ինձ նույնիսկ համոզելու կարիք չեղավ, միակ պահանջը՝ ինձ լավ պահելն ու պատմությունների մեջ չընկնելն էր, չէ՞ որ գլխավորը իմ անվտանգությունն է։ Ահա թե ինչպիսի հիանալի ծնողներ ունեմ։ Սիրում եմ նրանց։

Այդպես անսպասելիորեն ես փոխեցի իմ կյանքը։ Սկսվեցին բամբասանքները, դատողությունները եւ «անանասի համի մասին, որը ոչ ոք չի փորձել» դեմագոգիան։ Հիշվեց տղայի խոսքը, որն այժմ արդեն նախկինն է. «Ինչի՞ համար ես գնում այնտեղ, պաղպաղակ վաճառել դու այստեղ էլ կարող ես...»։ Ցերեկը այդպիսի եզրակացությունները սպանում էին ինձ, իսկ երեկոյան ես ինտերնետում փնտրում էի ճշմարտությունը։ Ի դեպ, ես միակը չէի. համակուրսեցի Դիմկան (ինձ համար՝ Դիմասսիիիկ) եւ երկու տղա զուգահեռ խմբերից՝ Սաշկան եւ Դենիսը, ինձ հետ (կամ ես նրանց հետ, էական չէ) կնվաճեն այդ առեղծվածային եւ դեռեւս անհասկանալի Ամերիկան։ Եվ ընդհանրապես, ես մտածում էի J-1 Visa-ի մասին... Բայց դա արդեն ուրիշ պատմություն է))