Որոշեցինք Մոսկվա գնալ գնացքով։ Տրվելով Պաշայի համոզումներին՝ ռոմանտիկայի, գնացքի անիվների թխկթխկոցի տակ գիրք կարդալու եւ թեյի բաժակի շուրջ երկար զրույցների մասին, ես հանձնվեցի։ Գնացք, ուրեմն գնացք))) Առաջ անցնելով ասեմ, որ ռոմանտիկա չստացվեց։ Պլացկարտ վագոնի կողային դարակները այնքան էլ հարմար չեն ամրակազմ տղաների համար, իսկ ես քնեցի այնպես, ինչպես հարկն է։ Քնեցի ամբողջ օրը եւ ամբողջ գիշերը, այնպես որ թեյի բաժակի շուրջ զրույցներն էլ չստացվեցին))) Փոխարենը Պաշան գիրքը հաճույքով կարդաց)))

Եվ ահա առավոտյան 6:30-ն է, Շալյապինի հուշարձանը, մարդկանց բազմություն։ Ես շփոթված եմ, նույնիսկ վախ չկա։ Ընդամենը շատ ցուրտ է։ -4!!!! Հարցազրույցին սպասելու մոտ մեկուկես ժամն աննկատ անցավ... Եվ ահա երկար սպասված մուտքը։ «Հանեք վերնազգեստը»։ Իհարկե-իհարկե տղաներ, ինձ ընդհանրապես ցուրտ չէ, ես պարզապես դադարել եմ ցուրտը զգալ մոտ երեսուն րոպե առաջ, իսկ ցրտի հետ միասին չեմ զգում նաեւ ձեռքերս ու ոտքերս, այնպես որ խնդիր չկա, կհանեմ։

Ինձ հետ ոչինչ չկար, բացի փաստաթղթերից, այնպես որ մենք առանց խնդիրների ներսում էինք։ Ես No21 էի, Պաշան՝ No23։ Երեսուն հոգանոց շարքով մտնում ենք սպասասրահ եւ Օ ԱՅՈ!!!!! այստեղ զուգարան կա!!!! Իսկ դեռ աթոռներ, որտեղ պետք է նստել խիստ հերթականությամբ, մենք նորից բաժանվեցինք։ Ահա եւ մեր խմբի ճանապարհ ընկնելու ժամանակը։ Մատնահետքեր, 18-րդ պատուհան։ Եվ հենց այստեղ էլ տեղի է ունենում ԱՅՆ (եթե ինձ հետ ոչինչ չպատահեր, ես ծայրահեղ զարմացած կլինեի), ես Left hand-ս դնում եմ սենսորային վահանակին, համակարգչի մոտ նստած աղջիկը լարված նայում է ինձ եւ ասում «one minute, please»։ Ես սկսում եմ լուռ խուճապի մատնվել, մինչ նա մոտ 5 րոպե լարված դեմքով սեղմում է ստեղները։ Ոչ-ոչ, ես երբեք չեմ եղել ԱՄՆ-ում եւ նույնիսկ չեմ հասցրել ոչինչ փչացնել.... Բայց ամեն ինչ շատ ավելի պարզ պարզվեց, մեր համարները հետեւից եկող աղջկա հետ խառնել էին։ Եվ ես No22 էի, իսկ նա՝ համապատասխանաբար իմ համարով։ Դե, այս դեպքը ինձ հանգստություն չավելացրեց)))

Եվ ահա պատուհանը, եւ ահա այն լյա-լյա-լյա-լյա։ No13։ Հիանալի է, իմ համարը։ Իմ առջեւ 2 մարդ, Պաշան՝ իմ հետեւում։ Ես ջղաձգորեն փորձում եմ լսել հյուպատոսի ձայնը, արտիկուլյացիան perfect է, ես թեթեւացած շունչ եմ քաշում։ Նրա անունը Մեթյու է։ Շատ սիրուն))))

Մոտենում եմ, բարեւում։ Նա ժպտում է եւ հարցնում.

What is your name?

Yana.....Skutte, - պատասխանում եմ ես։

Այնուհետեւ հետեւում է երկար երկխոսություն այն մասին, թե իմ ազգանունը գերմանական է, թե լիտվական։ Պատասխանում եմ, որ գերմանական է։ Նա հարցնում է. «Այսինքն դու գերմանուհի՞ ես»։ Ես ասում եմ, որ ռուս եմ, նրա դեմքը չհասկացող է դառնում։ Փորձում եմ բացատրել, որ այդ ազգանունը ինձ հասել է stepfather-իցս։ Նա ըմբռնումով գլխով է անում եւ ասում, որ ես գերմանական ազգանունով ռուս աղջիկ եմ։ Սկսում է ծիծաղել, ասում է, որ դա զվարճալի է։ Համաձայնում եմ (իսկ ի՞նչ անեմ)։ Հետո.

Are you a night student?

Yes, I'm.

How many hours do you have? (այդպիսի մի բան)։

Եվ այստեղ ես դուրս եմ տալիս 20! Ինչու՞, ինքս էլ չհասկացա, չէ՞ որ նրա մոտ կա տեղեկանք, որտեղ կիսամյակի իմ ժամերը գրված են, իսկ ես նրան 20 եմ ասում!!!!! Նա ժպտաց ինձ եւ ասում է. «Have a nice summer in the USA»!!!!!!!!

Thank you!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Եեեե!!!! Ես ստացա այն!!!!!! Պաշան էլ, նրան հարց տվեցին. «Օօօ, Յանա Սկուտտեն քո կինն է՞»։ Նա ասում է. «Ահա, նա իմ կինն է։ Ես նրա ամուսինն եմ»։ Հյուպատոսը պատասխանում է, որ It's great!!!! եւս մի քանի հարց եւ նույնպես մաղթում է հիանալի ամառ)))))

Կարծում եք դրանից հետո ես հանգստացա՞։ Ոչ, ես հանգստացա 31.03-ին, երբ մեզ եկան մեր անձնագրերը, իսկ դրանցում՝ վիզաները!!!!!! Ահա այն ժամանակ ես թեթեւացա։ Հասկացա, որ ԱՄՆ-ում ամառը գրեթե իրականություն է))))))