Հաջորդ առավոտ Դենվերից դուրս գալուն պես մեքենան անմիջապես 25-30 աստիճան թեքություն է վերցնում։ Նախկին հարյուրավոր կիլոմետր/ժամ արագության մասին պետք է մոռանալ։ 50 կմ/ժ եւ մենք չենք բողոքում) Լանդշաֆտը հենց այն է, ինչը սովորական ռուսաստանցու մոտ ասոցացվում է «Վայրի Արեւմուտք» հասկացության հետ։ Միջավայրը լրացվում է 19-րդ դարի պահպանված շինություններով, որոնք այստեղ առատ են։ Ծուռ դռներով փայտե գոմեր, հին ջրաղաց, անտառապահի խրճիթ՝ ճոճվող փեղկերով եւ հենված սայլի անիվներով։ Ինչու՞ դրանք չեն քանդել, պարզ չէ, գուցե այն պատճառով, որ մթնոլորտ են ստեղծում, կամ գուցե այն պատճառով, որ այս հողը միեւնույն է ոչ մեկին պետք չէ, բայց շատ զով է նայվում))

Գուցե բուսականության բավականին սակավ լինելու պատճառով Ժայռոտ լեռների վերաբերյալ կարծիքները բաժանվեցին։ Այսինքն՝ բոլորին դուր եկավ, եւ շատ, բայց թե որքան՝ դա յուրաքանչյուրի գործն էր։) Օլյայի համար սրանք Ամերիկայի ամենազով լեռներն են, Անյայի համար՝ նույնը, ինչ Սմոքիսը կամ Կորդիլերները հյուսիսում, իսկ ինձ համար՝ Սմոքիսը մի փոքր ավելին է։ Թեեւ դրանք այնքան տարբեր են, որ համեմատությունները բացարձակապես անիմաստ են։ Սմոքիսը, այնուամենայնիվ, բլուրներ են, թեկուզ մեծ եւ փորոտ։ Իսկ սրանք՝ ԼԵՌՆԵՐ են, հենց այնպես։ Կանգնած են ու կանգնած։ Եվ Սմոքիսի պես ոչ մի տեղ չեն գնա)))

Դուրս ենք գալիս հերթական «Peak to Peak» գեղատեսիլ ճանապարհին։ Չեմ ասի, որ այն մեգազով է, բայց եթե ժամանակ ունեք՝ անցեք։ Ճանապարհը ոլորվում է, բնապատկերը փայլատակում է, բայց ինչ-որ պահի դա սկսում է ձանձրացնել)) Հենց ժամանակին դուրս ենք գալիս փոքրիկ մոլախաղային քաղաք (Կոլորադոյում, չգիտեմ՝ այս վայրերում միայն, թե ամենուր, մոլախաղերը թույլատրված են)։ Ամեն ինչ ոճավորված է կովբոյների եւ առաջին բնակավայրերի ժամանակների պես։ Զվարճալի է։ Մի քիչ խաղալիքային) Ռեպորտաժ ենք նկարում դեպքի վայրից եւ գնում առաջ։

Մի քանի զարմանալի կապույտ լեռնային լճերից հետո, որոնցում նույնքան կապույտ մարդիկ, ծնկներից ջրի մեջ կանգնած, ձուկ են որսում, մտնում ենք մեր՝ բառի բուն իմաստով առաջին «Ժայռոտ լեռներ» ազգային պարկ։ Անմիջապես գնում ենք բոլոր պարկերի համար մեկ տարվա աբոնեմենտ եւ առաջ!! Սակայն գլուխներում եղած ոգեւորությունը արագ սառչում է ստամոքսներում սովի զգացումի տաքացման ազդեցության տակ։ Մեզ մոտ հավ եւ բանջարեղեն կա խարույկի համար։ Բայց այստեղ պարզվում է, որ խարույկ կարելի է վառել միայն մի քանի ճամբարներում, իսկ ամենամոտը 20 կմ հեռավորության վրա է, եւ այնտեղ էլ ազատ տեղեր չկան)))) Այնպես որ ուտում ենք հաց)

Բայց պարկը, սննդային անհարմարությանը հակառակ, մինչ այժմ էլ զով է թվում։ ԱՄՆ մայրցամաքային մասի ամենաբարձր գագաթին մոտենալուն պես արագ ցրտում է։ Ընդ որում, ինչն ավելի վիրավորական է, ավելի արագ, քան մենք հագնվում ենք, ուստի այդ գագաթ դուրս գալը կայանում էր դիտահարթակ վազելու (300 մետր), դողալով նկարվելու եւ հետ վազելու մեջ։ Ուրախացնում է, որ մենք այնտեղ միակը չէինք այդպիսին))) Շուրջը կեղտոտ ձյուն է պառկած, այն դեպքում, երբ ներքեւում +30 է։ Մեր օրգանիզմը ակնհայտորեն թուլանում է եւ վախից կծկվում)

Հարեւան գագաթին ամպրոպը հասնում է մեզ (թեեւ, ինչպես է հասնում, ասում են՝ այն միշտ այնտեղ է ապրում:) եւ անմիջապես հետո մենք հայտնվում ենք, զարմանալիորեն, ծաղկող եւ արեւոտ հովտում։ Վազում ենք դեպի առվակը եւ տեսնում խոշոր կատվազգիի հետք։ Չգիտեմ՝ իրականում ինչպես է, բայց թաց եւ թարմ է երեւում)))) Ուրախանում ենք այս իրադարձությամբ, շնչում ենք լեռներից իջնող, այնտեղի ամպրոպից եւ անձրեւից օզոնացված օդը եւ շարունակում ճանապարհը։

Ելքի մոտ՝ 3 շատ գեղեցիկ լիճ։ Դրանցից մեկը տեսել եմ Windows-ի ինչ-որ էկրանապահի վրա (նույնպես, ինչպես Սմոքիսը։ Կան այնպիսի պաստառներ, որտեղ կապույտ լեռների լեռնաշղթաներ են՝ դա այնտեղից է։ Հետո այդպիսի վայրերը այնքան շատ կլինեն, որ երբեմն կթվա, թե գնում ենք Բիլ Գեյթսի հետքերով)))), կանգ ենք առնում կես ժամով եւ գնում առաջ։

Վաղվա համար՝ ԱՄՆ-ի լավագույն պարկը՝ ԱՐԿԵՐ, Մոնումենտների հովտի սոուսով։