Սեպտեմբերի 24

Դոմոդեդովո օդանավակայանից դուրս գալիս առաջին բանը, որ լսեցի, այն էր, թե ինչպես է մի տղամարդ հեռախոսով հայհոյում։ Մետրո իջնելով՝ եւս մի քանի անգամ լսեցի նման բան։ Բայց ամենից շատ ինձ ապշեցրեց այն, որ ոչ ոք չէր ժպտում։ Մարդկանց դեմքերն այնքան մռայլ էին, կարծես Սառը պատերազմ է ընթանում, եւ մեզ վրա ցանկացած պահի կարող են միջուկային ռումբ նետել։ Ոչ ոք ինձ շնորհակալություն չհայտնեց այն բանի համար, որ տեղս զիջեցի կամ պարզապես առաջ անցնելու հնարավորություն տվեցի։

Ստիպված էի երկու անգամ բարձր հազալ, որպեսզի խանութի վաճառողուհիները դադարեին իրար հետ զրուցել եւ արժանանային ինձ մի շիշ ջուր վաճառելուն։ Տղան, որը ծխախոտ էր խնդրում, նույնպես, նույնիսկ շնորհակալություն չհայտնեց ինձ։

Սա առայժմ միայն վարքագծի մասին է։ Մենք՝ անկիրթ ենք։ Նրանց համեմատ։ Մենք պարզապես կարծես քարանձավային մարդիկ լինենք։

Սա Work and Travel USA ծրագրին մասնակցելու գովազդ կամ քարոզչություն չէ, բայց Ամերիկայում մեկ ամառ ապրելուց հետո դուք այլեւս երբեք աշխարհին նախկինի պես չեք նայի։ Ի դեպ, J-1 Visa ուսանողների մեծ մասը դա անվանում էր Work and Work։ Ճանապարհորդության մասին քչերը հասան։

Ինչո՞ւ են աշխարհում այդքան շատ մարդիկ ապրում եւ ուզում ապրել այնտեղ։ Որովհետեւ այնտեղ ավելի լավ են ապրում, իհարկե։ Բայց ինչո՞ւ են նրանք ավելի լավ ապրում։ Ամերիկացիները դոլար են տպում՝ այն որպես ապրանք վաճառելով այլ երկրներին։ Այո, տպում են։ Նրանք մակաբուծում են այլ երկրներին՝ այնտեղից դուրս մղելով նավթ եւ այլ ռեսուրսներ։ Այո, դա այդպես է։ Ի դեպ, այդ ամբողջ գումարը գնում է երկրին եւ այնտեղ ապրող մարդկանց։ Եվ չի ցրվում վերնախավի գրպանները։ Եվ, այնուամենայնիվ, դա ամենակարեւորը չէ։

Նրանք այլ կերպ են վերաբերվում աշխատանքին։ Երբ ես քայլում եմ փողոցով եւ տեսնում եմ երկու ծխող տաքսիստների, որոնց կանչում է դիսպետչերը, ես լսում եմ ծույլ երկխոսություն. «Դե ինչ, կգնա՞ս 70 ռուբլի վաստակելու», «Ոչ, ծուլանում եմ, արի ավելի լավ է դու գնա»։ Երանի տեսնեին, թե ինչ է կատարվում, երբ Նյու Յորքում մարդը ձեռքը բարձրացնում է ճանապարհին։ Տաքսիստները պատրաստ են իրար պատառոտել, միայն թե հաճախորդ ստանան։ Մեր մատուցողները գալիս են աշխատանքի, նստում, ծխում, սուրճ խմում։ Առանց շտապելու սեղանները պատրաստում են։ Իսկ այնտեղ մատուցողը բասբոյի հետ միասին կկրի սպասքի կույտեր, կբեռնաթափի ապրանքներով մեքենաներ եւ այլն։ Եվ հենց ազատ րոպե հայտնվի, նա անմիջապես կգնա մենեջերի մոտ եւ ազնվորեն կասի նրան, որ ավարտել է եւ իրեն ավելի շատ աշխատանք է պետք։

Եվ դա ամենուր է։ Ամերիկացին գիտի, որ յուրաքանչյուր ժամի համար գումար է ստանում։ Եվ այդ պատճառով նա պետք է աշխատի։ «Հալյավա»՝ նման բառ նրա գլխում չկա։ Նա հաստատ գիտի, որ եթե լավ աշխատի (ընդ որում, կարեւոր չէ, թե ում), ապա հաջողության կհասնի։ Մենք էլ առաջին հերթին փնտրում ենք ուղղակի օգուտ մեզ համար, իսկ հետո միայն մտածում ենք այն մասին, թե ինչպես պետք է աշխատել։ Այս առումով մենք տրամագծորեն հակառակ ենք. նրանք պատրաստ են աշխատել մինչեւ ուժասպառ լինելը՝ ակնկալելով, թե ինչպես հաջողության կհասնեն, իսկ մենք նախ ուզում ենք ստանալ բոլոր բարիքները մեզ համար, իսկ աշխատանքն ինքնին երկրորդական է։

Ոչ ամեն ինչ է, իհարկե, այդքան տխուր։ Գիտե՞ք, ես ուրախ էի մեր երկրի համար։ Թող որ այդ ուրախության համար ընդամենը երկու պատճառ լիներ։ Առաջինը՝ մեր աղջիկները, այնուամենայնիվ, աշխարհի ամենագեղեցիկներից են (նրանց հետ հավասար միայն բրազիլուհիներն են :))։ Երկրորդը՝ մենք, այնուամենայնիվ, մի փոքր ավելի խելացի ենք։ Եվ ոչ միայն ամերիկացիներից՝ բոլորից։ Հավանաբար, բացի միայն չինացիներից եւ հրեաներից։ Ի դեպ, սա առանձին զրույցի թեմա է, ես չեմ ուզում խորանալ դրա մեջ, եւ ես ինքս կցանկանայի, որ իմ կարծիքը սխալ լիներ։

Երբ մարդիկ իմանում էին, որ 22 տարեկանում ես ավարտում եմ համալսարանը, որ ես աշխատանքային փորձ ունեցող ծրագրավորող եմ, եւ որ ես նույնիսկ սահմանափակ պատասխանատվությամբ ընկերության համահիմնադիր եմ, նրանք ինձ չէին հավատում։ Իսկ այն, որ այդ ամենի հետ մեկտեղ ես նույնիսկ գիտեմ, թե որ թվականին է սկսվել Երկրորդ համաշխարհային պատերազմը, մարդկանց շոկի մեջ էր գցում։ Թեեւ ի՞նչ տարօրինակ եւ զարմանալի բան կա դրանում։