Մոսկվա։ Ռուսաստան։ Շոկ։ Անքաղաքավարություն։ Ես հրեցի ինչ-որ մեկի սայլակը եւ ասացի.

• I’m sorry.

Իսկ տղան ինձ պատասխանեց արդեն ծանոթ ռուսերենով.

• Օրիորդ, մենք Ռուսաստանում ենք։ Կարելի է նաեւ ռուսերեն։

Ես.

• Ներողություն, սովորություն է։

Տղան ըմբռնումով գլխով արեց եւ հեռացավ։

Ի՞նչ։ Կորցրե՞լ են իմ ուղեբեռը։ Բայց չէ՞ որ այն բեռնել էին։ Ես ստացել եմ միայն իմ շշերը Duty Free-ից... իմ բոլոր իրերը, երեւի, մնացել էին Փարիզում։ Ես արդեն խելագարվում եմ...

Վիկային դիմավորում է քույրը։ Պոլինայի հետեւից կգան միայն մի քանի ժամից, իսկ ես պետք է տոմս գնեմ դեպի Նովոսիբիրսկ։ Ինչն էլ արեցի։

Աղջիկների հետ հրաժեշտը ինձ համար ծանր էր։ Ես նրանց շատ սիրեցի այս օրերի ընթացքում, մենք միշտ աջակցում էինք միմյանց, եւ մենք հաղթահարեցինք այս ամենը միայն այն պատճառով, որ միասին էինք։ Մեզանից յուրաքանչյուրը համաձայնեց, որ եթե մնար մենակ, ապա խուճապի կմատնվեր։

Էքսպրես գնացք դեպի Վնուկովո։ Սա՞ է օդանավակայանը։ Մեր ավտոկայանն անգամ ավելի լավն է։ Տպավորություն ունեի, որ հայտնվել եմ 90-ականներում։ Ամեն ինչ քանդված, մոխրագույն, տխուր։ Նստած եմ մենակ։ Սպասում եմ նստեցմանը։ Ինքնաթիռ։ Մտքիս մեջ միայն մեկ բան է. միայն թե տեղ հասնենք, այլ ոչ թե ընկնենք Ուրալյան լեռներում։ Ես փակեցի աչքերս, պարզապես փակեցի։ Բացում եմ, բոլորն արդեն կերել են, իսկ ես՝ ոչ։ Մի՞թե քնել եմ։ Զարմանալի չէ։ Ես գրեթե 5 օր չէի քնել։ Ստյուարդը տեսավ, որ արթնացել եմ, եւ առաջարկեց ուտել, ինչից ես չհրաժարվեցի։

Նովոսիբիրսկ։ Աստված իմ, ինչպիսի՞ ցուրտ է։ Մայրս եւ եղբայրս դիմավորում են։ Տուն, կատու, սիրելի բազմոց եւ մայրիկիս պատրաստած ուտելիքը։ :) Ես քնեցի 20 ժամ։ Հաջորդ առավոտ նախաճաշի ժամանակ հեռախոսը զանգում է։ Ես վազում եմ հեռախոսի մոտ եւ արդեն գիտեմ, թե ով է զանգում.

• Ալո, Կուզնեցովա Եկատերինա՞։

• Այո։

• Սա Տոլմաչեւո օդանավակայանն է։ Ձեր ուղեբեռը գտնվել է....