Նահանգներ մեկնելու առաջին քայլերը կատարվել էին դեռ հեռավոր աշնանը՝ ընկերների գունագեղ պատմություններից հետո։ Այն ժամանակ ես մի փոքր իմացա ծրագրի մասին եւ, ինչպես հաճախ է լինում, «սառեցի»՝ հավաքված ամբողջ տեղեկատվությունը դնելով հեռավոր դարակում։ Մարտի կեսերին ընկերուհիս՝ Օլյան, հետաքրքրվեց, թե արդյոք ես գնում եմ Նահանգներ. դա նրա համար երկրորդ ուղեւորությունն էր, նրա անձնագրում վիզան արդեն կար, եւ նա հարցրեց պարզապես այնպես՝ գիտեր, որ ես էլ էի պատրաստվում։ Մի քանի պատրվակ հորինելով իմ ծուլության համար՝ ես ավարտեցի զրույցը։

Բայց միտքը չէր հեռանում. «Գուցե այնուամենայնիվ փորձե՞մ»։ Նստելով ընկերուհուս՝ Յուլյայի հետ, կշռադատելով բոլոր կողմերն ու դեմերը, մենք որոշեցինք՝ «Այո»։ Մի քանի օրվա ընթացքում սկսեցինք մանրակրկիտ ուսումնասիրել բոլոր հարցերը, բայց անընդհատ հանդիպում էինք այն ժամանակվա գլխավոր խնդրին՝ աշխատանքի բացակայությանը։ Մարտի վերջն էր, եւ այն ինքնուրույն գտնելու հնարավորությունները գրեթե չկային. մենք հետ քայլ արեցինք, երեւի ճակատագիր չէր։ Հաջորդ օրը մեր միջեւ զրույցի առաջին հարցը եղավ. «Գուցե այնուամենայնիվ փորձե՞նք»։ Նոր ուժերով մենք անցանք որոնումների... եւ գտանք։ Գլխավոր չափանիշը մեկ քաղաքում աշխատելն էր, դա հսկայական դժվարություններ առաջացրեց, բայց մենք հաղթահարեցինք դրանք։ Ահա այն՝ առաջին քայլը, այն ամենադժվարն է =)

Մենք դեսպանատուն գնացինք մայիսի 28-ին, դա ուսանողների վերջին խումբն էր։ Գլխումս միակ միտքը. «Իսկ եթե ինձ տան, իսկ նրան՝ ոչ, կամ հակառակը»։ Սպանող տարբերակներ... Նախօրեին մի քանի անքուն գիշեր, հարցերի եւ պատասխանների անգիր։ Երբ ես խոսում էի հյուպատոսի հետ, դրանցից ոչինչ չօգնեց, ամեն ինչ դուրս թռավ գլխիցս, ամերիկացու առջեւ կանգնած էր մի պարզ ուսանող, որը շփոթվում էր պատասխաններում, հաճախ վերահարցնում էր, հուզվում էր։ Բայց նա ինձ հանդեպ բարյացակամ էր։ Մի քանի հոգուց հետո Յուլյան էր, մինչ այդ ես փողոցում տեղ չէի գտնում, ուրախությունը խառնվել էր տագնապին։ ԲԱՅՑ ԱՄԵՆ ԻՆՉ ՀԻԱՆԱԼԻ ՍՏԱՑՎԵՑ։ Վիզաները տվեցին երկուսիս էլ։ Երկրորդ հաղթանակը «Երբեք մի հանձնվիր» կարգախոսի ներքո, ընդհանրապես այս արտահայտությունը պետք է ուղեկցի մեզ կյանքում, Ամերիկայում ես դրանում համոզվեցի ոչ մեկ տասնյակ անգամ։

Հետո վաղաժամկետ քննաշրջանն էր, որից հետո ինձ հարկ էր գրել «Քննաշրջանը հանձնել 4 օրում» վերնագրով գիրք։ =) Իմ համալսարանում տեղափոխումը շատ բարդ է, անհրաժեշտ է գտնել հարգելի պատճառ՝ հիմնավորված փաստաթղթով, եւ Աստված մի արասցե ասել, որ գնում ես Ամերիկա, կարճամիտ մարդիկ շատ են, մարդիկ, որոնք պատրաստ են անիվներին փայտ դնել՝ ցույց տալով իրենց մանրոցությունը, թողնենք դա նրանց խղճին։ Ինձ մոտ ամեն ինչ ստացվեց, թեեւ ես գերազանցիկ չեմ, այո, ստիպված էի սովորել, այո, ստիպված էի վազվզել։ Շատ բան հնարավոր է դառնում, եթե շատ ուզես, իսկ եթե շատ-շատ ուզես՝ հնարավոր է ամեն ինչ։

Ճամպրուկները հավաքեցի մի քանի ժամում, իրերը՝ նվազագույնը։ Փոքր խորհուրդ սկսնակներին. կոշիկ վերցրեք ամենագործնական եւ հարմարավետը, իմ դեպքում դրանք սպորտային կոշիկներ եւ սանդալներ էին։ Առաջինին, ի դեպ, ես շատ պարտական եմ, առանց դրանց աշխատանքի վայրում ես չէի դիմանա։

Հունիսի 21։ Մեկնում։