Ամբողջ ճամփորդության ամենահետաքրքիր պահերից մեկը մեզ հանդիպեց ութերորդ էջում։ =)
Կարծում եք՝ նավակը շքե՞ղ է։ Կարծում եք՝ 84 թվականի արտադրության այս կտորը կարելի՞ է լավ նավ անվանել։ Նույնիսկ մի՛ մտածեք այդ մասին։ Ես այդ նավը ներսից եմ տեսել։ Ես եղել եմ մեքենայական բաժանմունքում, որտեղ սեփական ձեռքերովս ջրի եւ յուղի խառնուրդից բաղկացած տասը տասլիտրանոց դույլ եմ ընդունել ջուրը դուրս հանողի ձեռքից։ Ջուրը վկայում է հերմետիկության խնդիրների մասին, իսկ յուղը վկայում է նույն հերմետիկության խնդիրների մասին։ Ինչպե՞ս եք կարծում, ո՞ւր հանձնարարեցին ինձ դատարկել այդ հարյուր լիտրը։ Մի փոքրիկ ձագարի մեջ, որի մյուս ծայրը անմիջապես կապված է օվկիանոսի հետ։
Զբոսանավի ոչ շքեղության հաջորդ օրինակը։ Նավի վրա տպավորիչ խոհանոց կար։ Խոհանոցում ցուցադրված էին կենցաղային տեխնիկայի ոլորտի բոլոր նորամուծությունները՝ գերարագ սալօջախից մինչեւ պահարանանման սառնարան։ Բայց! Խոհանոցում մի ժամանակ խստիվ արգելված էր լույսը միացնել։ Խոհանոցում լույսը միացնում ես եւ բամ! Ամբողջ նավը հոսանքազրկվում է։ Մի ժամանակ սառնարանը իրեն միկրոալիքային վառարան էր երեւակայում եւ կայուն, լարվելով, օրական 3-4 աստիճանով բարձրացնում էր իր ներսի ջերմաստիճանը։
Եվ վերջինը, ինչ կպատմեմ, բայց ոչ վերջինը, ինչ արժեր պատմել։ Շաբաթը մի քանի անգամ, եթե ոչ օրը մի քանի անգամ, մեզ զգուշացնում էին զուգարանի անսարքության մասին։ Նավի պոմպը դադարում էր աշխատել, եւ ջուրը չէր հոսում եւ չէր հավաքվում... Այս հանգամանքը շատ էր ուրախացնում, հատկապես առավոտյան։
Դե, պետք չէ հայհոյել զբոսանավը... Ինչպիսի տեր, այնպիսի էլ զբոսանավ։ Նման իրավիճակներում իրավիճակը պետք է փրկի կապիտանը, բայց մեր կապիտանի դեպքում դա չի աշխատում։ Կապիտանը հայտնվում էր ամեն օր ժամը 11.00-ին։ Քայլում էր, բոլորին նյարդայնացնում իր ամբարտավան պահվածքով։ 12.00-ից 13.00-ն կապիտանը ուտում էր (սովածացել էր, խեղճուկը, մեկ ժամ աշխատանքից հետո)։ 14.00-ին կապիտանն արդեն չկար։ =) Փոխարենը այդ աշխատասերը ստանում էր 10000 ամերիկյան տուգրիկ։ =)
խորհուրդ #11
Ուզում եմ պատմել ժամանակի մասին։ Կարծում եմ՝ այն, որ Ամերիկայում 12-ժամյա ժամանակի նշման համակարգ է, ոչ մեկի համար գաղտնիք չէ։ Բայց միեւնույն է, մի քանի պահ արժե ճշտել, քանի որ մենք քիչ էր մնում ուշանայինք Մայամիի ավտոբուսից այդ ճշտման բացակայության պատճառով։ p.m. (լատ. post meridiem) - կեսօրից հետո;
a.m. (լատ. ante meridiem) - կեսօրից առաջ, առավոտյան ժամերին։
Նշանակում է՝ 1 a.m. - 1.00, իսկ 1 p.m. - 13.00։
Սա արժե կրկնել Ամերիկա գնալուց առաջ։ =)
Ի դեպ, ամերիկացիները գաղափար չունեն, թե ինչպես օգտվել 24-ժամյա համակարգից։ Մի անգամ ավտոբուսում մի տղա մեզանից ժամը հարցրեց, եւ ես նրան ցույց տվեցի իմ ռուսական հեռախոսը... Տղան շփոթված նայեց սարսափելի թվերին եւ հայացքով պարզաբանում խնդրեց։ =)
Ուռա՛։ Մի քանի հարյուր լիտր վառելիք լցված է, մի քանի տասնյակ լիտր յուղ լցված է, 4 հազար դոլարի սնունդ գնված է, ամբողջ թիմը հավաքված է։ Մենք ճանապարհ ենք ընկնում։ =) Ուռա՛, ընկերներ, ուռա՛։ =)
Մենք Մայամիից երկար էինք լողում, մոտ 2-3 ժամ։ Մեր առջեւ բացվում էին տասնյակ կամուրջներ, մեզ ճանապարհ էին զիջում բազմաթիվ նավեր եւ նավակներ։ Մայամիում ջրային տրանսպորտը ավելի շատ է, քան ցամաքայինը, բայց նույնիսկ այդ բազմության մեջ մեր զբոսանավը անկրկնելի էր թվում։ =)
Օվկիանոսը մեզ դիմավորում է տաք ուժեղ քամիով, որը մեր նավակի վրա (այո՛, բաց օվկիանոսում նույնիսկ ամենաշքեղ զբոսանավը ավազահատիկ է) հզոր ալիքներ է նետում։
Ես գիտեի, որ ամուր օրգանիզմ ունեմ, եւ չէի հասկանում, թե ինչպես կարող են մարդիկ նավի վրա սրտխառնոց ունենալ։ Բայց, պարզվում է, ես ոչինչ չգիտեի իմ օրգանիզմի մասին։ =) 20 րոպե չանցած այն բանից հետո, երբ մենք մտանք բաց օվկիանոս, բոլորը գունատվեցին... Գլուխը սկսում է պտտվել (ուղեղը չի կարողանում կողմնորոշվել տարածության մեջ), սկսում է ուժեղ սրտխառնոց առաջանալ, նյարդայնացնում են ամենափոքր հոտերը, սնունդը դառնում է ամենազզվելի երեւույթը։ Միակ բանը, որ օգնում է թեթեւացնել տառապանքները՝ քունն է։ Բոլորը միշտ քնած էին։
Մենք Մայամիից լողացինք 14.00-ին... Բահամյան կղզիներում մենք արդեն երեկոյան ժամը 10-11-ին էինք։ Այդ ամբողջ ընթացքում ինձ երազում թվում էր, թե սրտխառնոց ունեմ...
Բահամներ։ Միեւնույն է, որ ես չեմ քայլել բահամյան հողի վրա, միեւնույն է, որ ես ընդամենը 2 լուսանկար ունեմ այդ վայրից, միեւնույն է, որ ես այնտեղ եղել եմ մոտ 12 ժամ եւ դրանցից 7-ը՝ գիշերը։ Ես լողացել եմ այնպիսի կապույտ ջրում, որը մինչ օրս հիշում եմ ուրախությամբ եւ տխրությամբ... Որքան գեղեցիկ է այս աշխարհը, ինչպիսի հրաշալի վայրեր կան այս աշխարհում։ Միայն այդ վայրերը տեսնելու եւ դրանց ողջ վեհությունը գիտակցելու համար արժե ապրել։ Մոռանում ես մարդկային բոլոր գարշելի զգացմունքների մասին։ Բնությունը բոլորին ընկեր է դարձնում, բնության սերը փոխանցվում է մարդուն... Ես սուզվում էի զբոսանավի գրեթե ամենավերին մասից դեպի այդպիսի մաքուր ջուր... Միայն այդ թռիչքի մասին, որը տեւում է մի քանի վայրկյան, կարելի է գիրք գրել...
Գուցե ես երբեք այլեւս չլողամ այդպիսի ջրում, բայց ինձ մոտ մնաց գլխավորը... Հիշողություններ եւ զգացմունքներ։ Իմ հիշողության շնորհիվ ես կարող եմ անընդհատ թռչել դեպի կապույտ ջուրը... Նման մի քանի վայրկյանի համար արժե ապրել 20 տարի...
Ես կարծում եմ, որ «հաջողություն» կոչվող համեմունքի մեծ մասը ես ստացել եմ հենց Բահամներ կատարած ճամփորդությամբ։
