Այսպիսով, սեպտեմբերի 7-ին, առավոտյան ժամը 3-ին, մենք չորսով դուրս եկանք Myrtle Beach, SC-ից՝ ուղղվելով դեպի Los Angeles, CA: Առաջին լուրջ կանգառը որոշեցինք անել Տեխաս նահանգի Հյուստոն քաղաքում: Այսպիսով, 20 ժամվա ընթացքում մենք պետք է անցնեինք 1150 մղոն (մեկ մղոնը 1,6 կմ է): Խնդիրը հեշտ չէր: Բայց քանի որ ամբողջ ճանապարհորդության համար ժամանակը սուղ էր, ստիպված էինք շտապել, մենք չէինք կարող մեզ թույլ տալ մեկ ամիս շրջել Ամերիկայով, եւ ֆիզիկապես էլ չէինք դիմանա:
GPS. Մոռացա ասել: Իհարկե, առանց GPS նավիգատորի մենք Manteo-ից այն կողմ չէինք գնա: Ամերիկայում պարզապես անհնար է վարել առանց GPS-ի: Նույնիսկ դրա հետ մեզ համար դժվար էր 10 գծանի մայրուղիների եւ 5 հարկանի հանգույցների վրա: GPS-ը որոշեցինք գնել K-mart-ից (կղզու մեծ սուպերմարկետներից մեկը)՝ այն օգտագործելու եւ տուն վերադառնալիս խանութին հետ տալու նպատակով: Ամերիկայում դա պարզ է: Եվ մենք որոշեցինք օգտվել դրանից: Ձեզ նույնիսկ ոչ ոք չի հարցնում, թե ինչու եք վերադարձնում տեխնիկան: Դա պարզապես ձեր իրավունքն է: K-mart-ում մեզ ընդհանրապես 90 օր տվեցին վերադարձի համար:
Եվս մեկ բան, մենք որոշեցինք մեր մեքենան նկարազարդել դեղին մարկերով: Պարզապես այն ավելի վառ էր, եւ բոլորի ուշադրությունը մեզ վրա էր: Կապոտի վրա գրեցինք «Lapata - drug saldata» (մի մտածեք, որ այստեղ վրիպակ կա!) եւ լուսարձակներին թարթիչներ նկարեցինք :)։ Իսկ այն տեղում, որտեղ պետք է լինեին առջեւի համարանիշները, հայտնվեց «VASAMENT» գրությունը: Ձախ կողմում մենք գրում էինք բոլոր այն նահանգների հապավումները, որոնցով անցնում էինք՝ սլաքներով: Եվ մարդիկ իսկապես ուշադրություն էին դարձնում մեզ: Գրեթե յուրաքանչյուր բենզալցակայանում մենք շփվում էինք պատահական մարդկանց հետ, ովքեր անընդհատ մեզ նույն հարցերն էին տալիս՝ ի՞նչ է գրված առջեւում: Ինչին մենք պատասխանում էինք, որ դա ռազմական տերմինաբանություն է, քանի որ «Lapata – drug saldata» արտահայտության խորը իմաստը անգլերեն թարգմանելը եւ սովորական ամերիկացուն բացատրելը դժվար էր:
Որոշեցինք վարել երկու ժամով՝ երկու ժամ ղեկին ես, երկու ժամ եղբայրս: Աղջիկները ողջ ճանապարհին միայն քնած էին հետեւի նստատեղին եւ Ամերիկան ըստ էության չտեսան, գուցե միայն երազում տեսան: Շատ լավ էր, որ մեր հին «Mazda»-ն ուներ հարմարավետ կաշվե նստատեղեր եւ կրուիզ-կոնտրոլ՝ մի բան, որը թույլ է տալիս վարել սահմանված արագությամբ՝ առանց գազի ոտնակը սեղմելու, եւ կարգավորել մեքենայի արագությունը ղեկի կոճակներով: Այս մեքենայի եւս մեկ առավելությունն այն է, որ այն բավականին քիչ բենզին էր ուտում՝ 10 դոլարով մենք անցնում էինք մոտ 100 մղոն:
Նախորդ օրվա երեկոյան ես կապվեցի այն տղամարդու հետ, ում մոտ պետք է ապրեինք Հյուստոնում, եւ նա ասաց, որ ամեն ինչ «ok» է եւ նա սպասում է մեզ: Ես ասացի, որ մենք կժամանենք երեկոյան 11-ի մոտակայքում (դա շատ իդեալական տարբերակում էր, եւ, անկեղծ ասած, ես դրան շատ էլ չէի հույս դնում): Մեզ ձեռնտու էր այն, որ այդ օրը մենք պետք է հատեինք մեկ ժամային գոտի, եւ մենք մեկ ժամ պաշար ունեինք:
Մինչեւ առավոտյան 8-ը մենք ըստ պլանի հասանք Ատլանտա, Ջորջիա նահանգ: Կանգ էինք առնում միայն լիցքավորվելու եւ սուրճ խմելու համար: Մենք ուտում էինք ճանապարհին՝ մեքենայի մեջ. ով ղեկին չէր, նա էլ ուտում էր: Այնուհետեւ վարելը մի փոքր ավելի հետաքրքիր դարձավ, քանի որ պատուհանից դուրս լուսացել էր: Բայց մենք առանձնապես հիացմունք չէինք զգում՝ պատուհանից դուրս լանդշաֆտները գրեթե նույնն էին: Այդ պատճառով մենք պարզապես զրուցում էինք եւ գնում: Ցերեկվա ժամը 4-ին մենք ամբողջությամբ անցանք Ալաբամա նահանգը եւ որոշեցինք կանգ առնել ուտելու: Ընտրությունը կատարվեց հօգուտ չինական խոհանոցի՝ Ամերիկայի ամենաբյուջետային սնունդը: Եվ երբեմն համեղ: Դա ինչպես բախտդ բերի: Մեզ այն ժամանակ բախտը բերեց: Մենք կանգ առանք Բիլոքսի փոքրիկ քաղաքում, Միսիսիպի նահանգ, այնտեղ գտանք չինական ռեստորան, կերանք, ոտքերը լվացանք Մեքսիկական ծոցում եւ շարժվեցինք առաջ: Առջեւում դեռ մոտ 400 մղոն կար: Մինչեւ Հյուստոն մեզ մնում էր ամբողջությամբ հատել Լուիզիանա նահանգը:
Բոլոր նահանգները միմյանց նման են, հատկապես ԱՄՆ-ի արեւելյան մասում, եւ այդ պատճառով մենք միշտ չէ, որ նկատում էինք, որ արդեն մեկ այլ նահանգում ենք: Երեկոյան սկսվեց ուժեղ անձրեւ: Եվ ճանապարհի գրեթե ողջ տեխասյան հատվածը մենք անցանք անձրեւի տակ: Դժվար էր, քանի որ մինչ այդ մենք անընդմեջ գրեթե 18 ժամ վարել էինք: Եվ երբ մենք արդեն տեսանք Հյուստոնի լույսերը, եղբորս մոտ սկսվեցին թեթեւ պատրանքներ, երեւի հոգնածությունից: Ճանապարհին նրան թվաց, թե մեծ կարմիր «Նիվա» կոմբայն է գալիս իր վրա: Իսկ հետո նաեւ ճանապարհը հատող շների ոհմակ:
Բայց դրանք մանրուքներ էին այն բանի համեմատ, որ մենք, այնուամենայնիվ, արեցինք դա՝ առաջին օրը մենք անցանք խստորեն ըստ պլանի եւ երեկոյան 11-ին Հյուստոնի կենտրոնում (բիզնես թաղամասում) էինք: Այն տղամարդու հասցեն, ում մոտ պետք է ապրեինք, կենտրոնից ոչ հեռու էր: Հասցեն GPS-ով գտանք, իսկ տունը՝ ոչ (։ Դե, ես զանգահարեցի այդ տղամարդուն, նրա անունը Ռիկ էր: Պարզվեց՝ շատ լավ հիպի է: Դե, նա դուրս եկավ փողոց եւ դիմավորեց մեզ: Պարզվեց, որ նա ապրում է ավտոտնակում, որը պայմանական միջնապատով բաժանված է ավտոտնակի եւ բնակարանի: Սկզբունքորեն, այնտեղ նույնիսկ ինչ-որ չափով հարմարավետ էր: Մենք առանձնապես չէինք բողոքում, եւ դրա համար շնորհակալություն, ինչպես ասում են: Լոգանք ընդունեցինք, մեկական գարեջուր խմեցինք եւ պառկեցինք քնելու: Շատ հոգնած էինք:
Այսպիսով, մեր հոյակապ ճանապարհորդության առաջին օրը ավարտված էր: Ի դեպ, Ռիկը շատ զարմացավ, որ մենք, այնուամենայնիվ, հասանք, ընդ որում՝ ըստ պլանի: Ասում էր, որ մենք ապրենք, որ անում ենք այս ամենը: Դրանով էլ քնեցինք:
