(Նվիրվում է բոլոր այն Մակդոնալդսներին, որոնց կողքով անցել ենք, բայց չենք մտել։)

Մենք, ի վերջո, թույլ բեռնատարի վարորդներ ենք։ Myrtle Beach-ից հասանք միայն Cocoa Beach, բայց Մայամի, ինչպես պլանավորել էինք, չհասանք։ Բայց հարավի՝ այսինքն ամառվա հոտն արդեն ամենուր է։ («Հարավ» ասելով՝ նկատի ունենք ամերիկյան մշակութային-աշխարհագրական տարածքը, մենք ընդհանուր առմամբ անցել ենք այն՝ Ջորջիայից տեղափոխվելով Ֆլորիդա։ Թեեւ Ջորջ Ու. Բուշը երկրորդ ժամկետի համար ընտրություններում հաղթեց Մայամի-Դեյդ շրջանի, ինչպես նաեւ այն բանի շնորհիվ, որ նրա հարազատ եղբայր Ջեբը 2004 թվականին Ֆլորիդայի նահանգապետն էր, այնուամենայնիվ, այստեղ չկան այնքան եկեղեցիներ եւ «կարմրավիզ» աշխատողներ, որոնց մասին ես արդեն նշել եմ։ Եվ ընդհանրապես, Ֆլորիդան սկզբում պատկանում էր Իսպանիային, հետո՝ Մեքսիկային, այլ ոչ թե Մեծ Բրիտանիային։)

Կարճ ասած՝ հորդառատ անձրեւ, որը ստիպեց մեզ արագությունը 70-ից իջեցնել 45 մղոն/ժամի, ինչը լինում է միայն հարավում. խոնավությունից ուռած բույսեր, ճահիճներ՝ հաստատ մոծակներով, իսկ գուցե նաեւ կոկորդիլոսներով։ Ամեն ինչ ինչպես հարկն է։

Բայց մենք, այնուամենայնիվ, գիշերելու համար կանգ առանք հյուրանոցում։ Առավոտյան նույնիսկ անվճար նախաճաշ են խոստանում։

Իրինան եւ Լենան ակտիվորեն փորձում էին համոզել ինձ բլոգում ինչ-որ ցնցող բան գրել, այնպես որ ստիպված եմ խոստովանել. կարծում եմ՝ վարորդական իրավունքս ժամկետանց է։ Հուսանք՝ «stop» նշանը անցնելու համար մեզ էլի չեն կանգնեցնի։

Եվս մեկ բան. Մարինան երեկ մի քիչ խմել էր եւ շատ խղճուկ ու երկար խնդրում էր մտնել Մակդոնալդս, բայց մենք մոլորվեցինք եւ Myrtle-ից հասանք միանգամայն այլ քաղաք, եւ այնտեղ թափառում էինք մինչեւ գիշերվա ժամը 3-ը, ընդ որում՝ նույնիսկ ոչ հարբած վիճակում։ Էլ ի՞նչ։ Շատ եմ ուզում սրամտել Stars ամսագրի ոճով, որը կարդում ենք ազատ ժամանակ (ինչ-որ բան այն մասին, որ մենք բոլորս իրականում Բրեդ Փիթի արտամուսնական երեխաներն ենք), բայց ինչ-որ բան շատ հիմար է ստացվում։ Ընդհանուր առմամբ հասկացաք՝ մենք նորմալ, զիլ մարդիկ ենք։ Վերջ։