Բնակարան, մեքենա, կայարան, էլեկտրագնացք, օտար քաղաք, գիշեր... մետրո, փողոց, հյուպատոսության շենք, ձյուն... փողոց, թանգարան... փողոց, հյուպատոսություն... ՎԻԶԱ!!!:))) Ընդամենը տասնհինգ բառով ես կարող եմ նկարագրել այս խելահեղ օրը: Մեկ օր... 24 ժամ... 1440 րոպե... կամ 86400 վայրկյան՝ սպասելով մեկ փափագելի արտահայտության՝ «Have a good summer!»:

Շատ ցուրտ էր եւ քամոտ... Մենք կանգնած էինք հյուպատոսության մուտքի մոտ... ժամը 9:30... մենք շարվում ենք երկու հերթով... ընդհանուր առմամբ մոտ 60 հոգի... ես 24-րդն եմ! Ինչ հրաշալի է: Շուտով ամեն ինչ կկատարվի! - մտածեցի ես... բայց... մինչեւ փափագելի արտահայտությունը իրականում մնացել էր 5 ժամ: Կրկին փողոց, ձյուն, փողոց... գլխումս առաջանում է խմբի ղեկավարի կերպարը եւ նրա խոսքերը. «Հյուպատոսությունում որոշել են, որ դուք հյուպատոսի հետ կհանդիպեք 14:00-ին... Ես ոչինչ չեմ կարող անել...»: Ինչ հիմարություն: Ինչո՞ւ էինք մենք այստեղ կանգնել առավոտյան 9:30-ից: Եվ այնքան ցուրտ է!!!:(((

Իսկ ինձ հետ միայն ստուգողական գրքույկն է, ուսանողական տոմսը եւ 500 ռուբլի: Ի՞նչ կարելի է անել նման «հարուստ» ուղեբեռով 5 ժամվա ընթացքում: Լավ: Ստիպված կլինեմ ծանոթանալ Եկատերինբուրգի կենտրոնին: Մարդիկ... մեքենաներ... Ո՞ւր են բոլորը շտապում: Մի՞թե վաղը աշխարհի վերջն է: Ահա ես հասա «Գրինվիչ» մեծ առեւտրի կենտրոն... ՍՆՈՒՆԴ!:))) Օ՜: Ինչ հրաշալի է ապրելը, երբ զգացի, թե ինչպես է ստամոքսս լցվում տաք համեղ ուտեստներով: Ինչքան եմ ուզում քնել... Հեյ: Կանգ առ: Հյուպատոսություն: Վիզա: ԱՄՆ: Ձեռքերն ու ոտքերը շարժում ենք եւ... կրկին փողոց... խանութներ, եկեղեցի... մարդիկ... Խանութներից մեկում տեսնում եմ իմ երազանքների սվիտերը... բայց ավաղ... երեք իրից բաղկացած իմ ուղեբեռը պետք է պահպանել սկզբնական վիճակում, քանի որ հյուպատոսության պահակները չեն գնահատի մեր հագուստի հետ ավելորդ աշխատանքը... իսկ մարմնիս վրայի երրորդ սվիտերը արդեն չափազանցություն է: Լավ... հետո կվերադառնամ քեզ համար, սիրելիս: Ոչ մի տեղ մի գնա: Կրկին փողոց... մինչեւ հարցազրույցը մնացել է մոտ մեկ ժամ... քնկոտ, բայց կուշտ հայացքը սառչում է թանգարանի շենքի վրա, այնուհետեւ «Ճապոնական տոներ» հսկայական պաստառի վրա: Հմ... Իսկ ինչո՞ւ ոչ: Մտնում եմ... Կիմոնո, տիկնիկներ, հովհարներ, գունագեղ լուսանկարներ... Պարզապես հրաշք: Դե վերջ: Ժամանակն է վիզայի համար!

Փողոց, ճանապարհ, հյուպատոսություն, կրկին հերթ... կրկին սարսափելի ցուրտ է: Մեկ ժամ սպասելուց հետո ես մտնում եմ... դուռ, պահակներ, առաջին մետաղորոնիչ, աստիճաններ, կրկին պահակ (շատ անբարյացակամ), երկրորդ մետաղորոնիչ, զուգարան, սպասասրահ... լռություն... հանձնում եմ մատնահետքերը... երրորդ պատուհանից լսվում են անգլերեն արտահայտությունների կտորներ... դուրս է գալիս մի աղջիկ՝ ժպտում է: Այնուհետեւ փայլում են եւս մի քանի ժպիտներ... լռություն... դահլիճով անցնում է հուզմունքի ալիք... ինչ-որ մեկը շշնջում է. «Նա նույնիսկ հինգերորդ կուրսում չէ:», «Բայց նա լուռ էր», «Իսկ նա չհարցրեց, թե նա ինչ պետք է ասեր»... հյուպատոսից դուրս է վազում մի աղջիկ... առաջին արցունքները: Մտնում է հաջորդ «զոհը»... դուրս է գալիս... ժպտում է: Բոլորը հոգոց հանեցին... թուլացան... Հայտարարում են իմ ազգանունը...

Ես: Մի՞թե:... լսում եմ ինչ-որ մեկի ձայնը. «Առաջ: Ամեն ինչ Ok կլինի:» Մարշով գնում եմ դեպի խցիկ... տեսնում եմ ՆՐԱՆ: Ժպտում եմ բոլոր 32 ատամներով: «Hello! How are you?!»... նրա խոսքերը հասնում են իմ հոգնած ուղեղին... Հմ... Ի՞նչ պատասխանեմ նրան: Ի՞նչ: Ասեմ ճշմարտությունը, որ ես հինգ ժամ թափառել եմ օտար քաղաքում, սառչելով ինչպես շուն... եւ չկարողացա գնել իմ երազանքների սվիտերը, որովհետեւ նրա մոտ պետք է գնալ թեթեւ: Ժպտում եմ... Եվ լսում եմ իմ ձայնը. «I’m nice! How your mood?» Օ՜: Եվ ՍԱ ասացի ԵՍ:

Նա: Ծիծաղում է (ճշտում եմ, որ նրա տրամադրության մասին ես եմ առաջինը հարցրել: Ծրագրի մյուս բոլոր մասնակիցները պատասխանել են ստանդարտ «How are you?» եւ այդ հարցին նա ուներ ստանդարտ պատասխան «Ok!»)... մի փոքր շփոթվեց... ինչ-որ բան կասի... Բայց ի՞նչ: Աաա... կարծես սկսում եմ հասկանալ: Ուռա: Ասում է, որ շատ մարդիկ կան, որ հոգնել է... չարացած է եւ ինձ վիզա չի տա: Եվ ծաղրում է ինձ: Է՜... Ինչպե՞ս թե չի տա: Ի՞նչ եմ ես անում այստեղ:

Ես: Գրեթե լաց եմ լինում...

Նա: Ծիծաղում է... եւ ասում է, որ դա ընդամենը կատակ է...

Ես: Ուֆֆ... Սկսում եմ շնչել!:)

Նա: Ահա, թափվեցին առաջին հարցերը: «Ե՞րբ կավարտես համալսարանը:»

Ես: Ա՜: Ես դեռ երկար պետք է սովորեմ: 2012 թվականին: (դե... դա իհարկե անգլերենով)

Նա: Ի՞նչ մասնագիտություն ունես:

Ես: Տնտեսագետ-մենեջեր (Երկրորդ բառը ինչ-որ պատճառով ստացվում է կաղ... ուղղում եմ!)

Նա: Որտե՞ղ եք ուզում գնալ ԱՄՆ-ում:

Ես: Մինեսոտա: (Ես այնտեղ աշխատանքի հրավեր ունեմ)

Նա: ՕՕՕ: Ինչո՞ւ այնտեղ: Ինչո՞ւ է նա այդքան զարմանում: Աստված իմ: Ո՞ւր եմ ես գնալու:

Ես: Չեմ մոռանում քաղցր ժպիտի մասին... եւ պատասխանում եմ. «Ես կարծում եմ, որ այնտեղ հրաշալի է՝ գեղեցիկ բնություն՝ լեռներ, լճեր, անտառներ... Ես շատ եմ ուզում գնալ այնտեղ:»

Նա: «Ո՞վ եք լինելու այնտեղ:»

Ես: Մոռացել եմ անգլերեն «ներկարար» բառը: Դժոխք: Ի՞նչ ասեմ նրան: Դուրս եմ գալիս իրավիճակից. «I will removing old paint... masking off...» (Այդպես էր գրված աշխատանքի հրավերում)

Նա: Ժպտում է:

Ես: Պրծա!!!

Նա: «Դուք երբեւէ նախկինում արե՞լ եք դա:»

Ես: «Այո, օգնել եմ ծնողներիս բնակարանի վերանորոգման հարցում:» ժպտում եմ... Հիմա հաստատ ծնողներիս մասին կհարցնի: Բոլորից հարցրել էր!

Նա: «Կարդացե՞լ եք անվտանգության կանոնները եւ մարդկանց թրաֆիքինգի մասին:»

Ես: Է՜... իսկ ո՞ւր է ծնողների մասին հարցը: Այդպես արդար չէ: Անակնկալից խառնում եմ Pr. Simple եւ Past Simple ժամանակները... «Ես կարդում եմ»-ը ուղղում եմ «Ես կարդացել եմ»-ի...

Նա: Ինչ-որ բան է ասում անվտանգության կանոնների մասին... հրդեհի ժամանակ գործողությունների մասին... պաշտպանիչ դիմակների մասին... շատ վատ եմ հասկանում նրան: Գլխով եմ անում: Բոլոր հարցերին պատասխանը «Ok» է եւ ժպիտ:

Նա: Ասում է, որ այդ կանոնները շատ կարեւոր են: Եվ... Տրամ-պամ-պամ!!! Փափագելի արտահայտությունը՝ «Have a good summer!»

Ես: Ժպիտ, ինչպես հիմարի մոտ: Երեւի հինգ անգամ կրկնում եմ «Thank you!»... Մտածում եմ, որ եթե ապակե միջնորմ չլիներ, ապա ես նրան երջանկությունից կհամբուրեի!!! Փառք Աստծո, որ միջնորմը այնուամենայնիվ կար!:)

Դուրս եմ վազում խցիկից... վերցնում եմ բաճկոնս... բոլորին ժպտում եմ եւ ասում «Շնորհակալություն: Ցտեսություն:»... փողոց: Արդեն այնքան հարազատ եւ մոտ!:)

Ամեն ինչ հետեւում է: Կյանքը հրաշալի է!!!:)

Մետրո... կայարան... գնացք... տուն... համակարգիչ... եւ ահա դուք արդեն իմացաք իմ փոքրիկ արկածի մասին!:)))

Ps: Իմ երազանքների սվիտերը... մնաց երազանք: Դե եւ թող մնա: Փոխարենը ես ունեմ ՎԻԶԱ!!!:)))