Ինչպես նախկինում գրել էի, հին Դիմային փոխարինեց նոր Դիման։ Նա աշխատում էր որպես մատուցող նախկին Խորհրդային Միությունից գաղթած մեկի տնային ռեստորանում։ Ռեստորանի ամբողջ անձնակազմը բաղկացած էր 3 հոգուց՝ Դիման՝ մատուցող, Սերգեյը՝ խոհարար, եւ սեփականատերը՝ իր կնոջ հետ։ Ես այնտեղ գնում էի շաբաթը մեկ-երկու անգամ՝ սպասք լվանալուն օգնելու համար։ 3 ժամ աշխատանքի դիմաց ստանում էի 30-ից 50 դոլար, գումարած՝ կուշտ ուտում էի մի քանի օր առաջվա համար=) Սերգեյը հիանալի էր պատրաստում, նրա փլավը լավագույնն էր, որ երբեւէ փորձել եմ։ Իր ճաշատեսակներով նա գրավել էր շատ հաճախորդների ուշադրությունը, որոնք մեկ անգամ փորձելուց հետո այլեւս չէին կարողանում այլ ռեստորաններում սնվել։

Ավելի ուշ, երբ Մայամիում ապրելուս մնացել էր 9 օր, իսկ հյուրանոցի վարձակալության ժամկետը լրացել էր, նա լիովին անվճար ինձ ապաստան տվեց իր ռեստորանում վերջին 2 օրվա համար՝ ասելով. «Գիշերը ռեստորանը քո տրամադրության տակ է, վերցրու եւ կեր այն, ինչ ուզում ես։ Այստեղ՝ դարակում, իմ փողերն են, բայց ես քեզ վստահում եմ։ Աչքերից կարելի է միանգամից որոշել՝ լավ մարդ է, թե վատ»։ Ահա թե ինչպիսի մարդիկ են լինում=)

Այդ ընթացքում ինձ հանդիպում էին տարբեր կողմնակի աշխատանքներ՝ «բեռնակիր» կամ «ես շտապում եմ, բռնիր տուփերը, պետք է շտապ գնանք փոստ»։ Արդյունքում՝ 40 օր աշխատելուց հետո հաջողվեց փակել ծրագրի ծախսերը եւ նույնիսկ մի փոքր ավելին վաստակել։