Այսօր զանգահարեցի ամենակարեւոր մարդկանց՝ ծնողներիս եւ ընկերուհուս։ Գիտե՞ք, սովորական հեռախոսազանգը իսկապես ուժ է տալիս, զգում ես, որ կան մարդիկ, ովքեր սիրում են քեզ եւ սպասում են, դա այնքան հիանալի է։ Հատկապես նրա հետ խոսելուց հետո. թեեւ նա հոգնած էր ու տխուր, ես այնուամենայնիվ այնքան ուրախ եմ, որ կարողացա նորից լսել նրան, լսել նրա դժգոհությունները, վրդովմունքը, ուրախությունը։ Գրեթե այնպես, կարծես կողքիս լիներ։ Թեեւ ոչ, ստում եմ, կողքին լինելու հետ համեմատել չի լինի, կողքին լինելը հարյուր անգամ ավելի լավ է։

Այսօր մենք ունեցանք ամենածանրաբեռնված ընթրիքը, որ երբեւէ տեսել եմ՝ 147 մարդ։ Թեյավճարի համար մոտ 1000 դոլար էին թողել, գոնե այդ գումարը ամբողջությամբ ինձ հասներ։ Մենք այսօր նորից «լրիվ կազմով» էինք՝ մոտ 16 հոգի + մատուցողների օգնականները։ Իմ մասին մի շատ զվարճալի բան իմացա։ Ավելի ճիշտ՝ ոչ թե զվարճալի, ոչ։ Ավելի շուտ՝ հետաքրքիր։ Տիրոջ դուստրը կա, բավականին գեր անձնավորություն է, ակնոցներով։ Ես կարծում էի՝ 25-26 տարեկան է, պարզվեց՝ 19։ Ուրեմն, ինչի մասին է խոսքը։ Ես նրան 1 անգամ եմ տեսել, իսկ նա արդեն (!) իմացել է, թե որտեղից եմ, որտեղ եմ ապրում (!!), ում հետ, քանի տարեկան եմ, երկար եմ մնալու (!!!)։ Մի խոսքով, ամբողջական դոսյե է հավաքել։ Ի հավելումն՝ ասաց, որ ես cute (սիմպատիկ) եմ։ Մի կողմից՝ դա լավ է։ Ինչպես Վովան ասաց՝ «մենք ստեղծված ենք իրար համար» (այո, 150 կգ-ից ավելի աղջիկների հետ իմ բախտը միշտ բերում է։ Հիշում եմ ուսումս, երբ մի աղջիկ մոտեցավ ինձ եւ խնդրեց իմ ICQ համարը իր ընկերուհու համար։ Ընկերուհին, ինչպես հետո պարզվեց, կշռում էր մոտ 200 կգ)։ Միգուցե աշխատավարձիս մի քանի զրո ավելացնի, արժե՞ ուշադրություն դարձնել նրան։ :) Բայց մյուս կողմից՝ ինչո՞ւ ենք մենք հավանում նրանց, ովքեր մեզ չեն հավանում եւ հակառակը։ Իսկապես, սկսում ես գնահատել այն դեպքերը, երբ փոխադարձ հետաքրքրություն է լինում, եւ մտածում ես՝ ինչպե՞ս մեր բախտը բերեց իրար հետ։ (հետաքրքիր է՝ ում մասին եմ խոսում, հա՞)։ Բայց հաճախ երջանիկ ավարտ չի սպասվում։ Կարելի է, իհարկե, ինչպես Սաշան (ընկերս, որ սովորում է Ամերիկայում) պատմում էր, մի ձեռներեց տղա գտավ ամերիկուհու եւ սկսեց «քցել» նրան։ Բայց դառնալ «մարմին»... Ընդհանրապես, ի՞նչ հիմարությունների մասին ենք մտածում։ Թեեւ հետաքրքիր է, թե ինչպես կավարտվի այս ամենը, կտեսնենք...