Վախենում ենք, որ մեր առաջին տպավորությունները այստեղ չեն տեղավորվի։

Սկսենք հենց Քենեդի օդանավակայան ժամանելուց, մինչ այդ ամեն ինչ ընթացել է բնականոն հունով, ինչը մեզ հետ շատ հազվադեպ է պատահում։ Արդեն ելքի մոտ, անձնագրային հսկողությունից հետո (ի դեպ, դա ընդամենը ձեւականություն է), մենք չգտանք մեր երկրորդ ճամպրուկը։

Խորհուրդ! Եթե դուք բախվեք այս խնդրին, ինչը քիչ հավանական է, մի խուճապահար եղեք, անմիջապես գնացեք ձեր ավիաընկերության գրասենյակ (որոնք օդանավակայանում շատ են), որով նոր եք ժամանել (մենք Airfrance-ով էինք) եւ այնտեղ թողեք հայտ ձեր հասցեով։ Արդեն մեկ օրվա ընթացքում ճամպրուկը պետք է հասցնեն ձեր բնակարան։

Այսպիսով, մենք կանգնած ենք առանց ճամպրուկի NY օդանավակայանի բազմաթիվ ելքերի դիմաց՝ բացարձակապես չիմանալով, թե ուր գնանք։ Իհարկե, մենք որոշել էինք նախապես ոչինչ չիմանալ, այլ տեղում պարզել, այդպես ավելի հետաքրքիր է։ Մեզ մոտեցավ մի ռուս (մի՞թե մենք այդքան առանձնանում ենք) եւ առաջարկեց գնալ տաքսիով, բայց մենք հրաժարվեցինք, ինչը խորհուրդ ենք տալիս նաեւ ձեզ՝ կխնայեք։ Որոշեցինք գնալ AirTrain-ով դեպի Subway։

Մետրո հասնելով՝ մեզ քաղաքավարի եւ հոգատարությամբ բացատրեցին, թե ինչպես օգտվել տեղական քարտերից եւ թղթի վրա նկարեցին մեր ծանոթի կայարան տանող երթուղին (այո, այո, մենք շատ բախտավոր էինք ծանոթի հարցում, դրա մասին ավելի ուշ)։ Մենք զարմացանք, որ երբեմն պետք է փոխանցումներ կատարել մեկ գնացքից մյուսը (նույն գծի վրա)։ Սկզբունքորեն, դուք պետք է արագ հասկանաք տեղական մետրոյի սխեման, մյուսների համեմատ այն բարդ չէ։ Մինչ մենք գնում էինք, շուրջը կյանքը եռում էր՝ ուզում էի վերցնել տեսախցիկը եւ ֆիլմ նկարահանել անվճար դերասաններով։ Ինչ-որ մեկը կարող էր պարզապես երգ սկսել (այստեղ դա հաճախ է լինում), լսելով փլեյեր, ինչ-որ տեղ սկսվում էր զրույց անծանոթ մարդկանց միջեւ։

Խորհուրդ! Եթե դուք հաճախ եք օգտվելու Նյու Յորքի մետրոյից, ապա անմիջապես գնեք մեկ շաբաթվա կամ նույնիսկ մեկ ամսվա քարտ, քանի որ տրանսպորտը այստեղ շատ թանկ է, իսկ որակով՝ զգալիորեն ավելի վատ, քան մերը։

Ծախսելով առաջին 14$-ը, մենք, չհասնելով (ավելի ճիշտ՝ չհամբերելով) մեր կայարանին, որոշեցինք դուրս գալ վերեւ։ Մենք այն ժամանակ չգիտեինք, թե որ թաղամասում ենք հայտնվել, ուզում էինք ինտերնետ գտնել՝ մեր ծանոթի հասցեն ճշտելու համար։ Մեր առջեւ բացվեց փողոցը, հենց այն փողոցը, այն ամերիկյան ֆիլմերից։ Ցածր աղյուսե տնակներ, ուղիղ, հեռու գնացող ճանապարհ, ցուցանակներ, տաքսիներ, խանութներ... Մի քանի թաղամաս անցնելուց հետո մեզ մոտ կասկածներ առաջացան՝ շուրջը միայն սեւամորթներ էին, ոչ մի սպիտակամորթ մարդ։ Մենք սկսեցինք կամաց-կամաց գուշակել, թե ուր ենք հայտնվել։

Այնուհետեւ, արդեն երեկոյան, մենք հեռախոսախցիկից զանգահարեցինք մեր ընկերոջը եւ գնացինք նրա մոտ։ Ճանապարհին, մետրոյի փոխանցումներից մեկում, մենք լսեցինք անվճար համերգ։ Սեւամորթների մի խումբ ամբողջ ձայնով երգում էր ընտիր ռեփ, սպասողներից ոմանք գլխով հավանություն էին տալիս ռիթմին։

Ուզում ենք նշել, որ մինչ մենք տուն էինք փնտրում, բոլոր անցորդները, կրկնում եմ, բոլոր անցորդները, ինչպես կարող էին, օգնում էին մեզ։ Մարդիկ այստեղ շատ բարյացակամ են եւ արձագանքող, առաջին օրերին մենք չհանդիպեցինք նրանց, ովքեր հրաժարվեցին ինչ-որ բան հուշել։ Միշտ, երբ մենք մոլորվում էինք եւ փորձում էինք մեր ուժերով ինչ-որ բան գտնել քարտեզի վրա, կամ պարզապես կանգնած էինք՝ չիմանալով ուր գնալ, մեզ մոտ էին գալիս անցորդներ, մոտենում էին ոստիկաններ, միկրոֆոնով կանչում էին մետրոյի աշխատակիցները եւ ցույց տալիս ճանապարհը։ Այս ամենը մեզ զարմացրեց։

Խորհուրդ! Մի ամաչեք մոտենալ մարդկանց, նրանք երբեք, հազվադեպ բացառություններով, չեն հրաժարվի օգնել։ Դա կարող է լինել help երթուղի, աշխատանք, բնակարան գտնելու հարցում։ Միայն թե չչարաշահեք այդ օգնությունը։

Հասնելով ընկերոջս մոտ Բրուքլինում, մենք ընկանք անկողին եւ քնեցինք խորը քնով։ Այդպես անցավ մեր առաջին օրը NY-ում։