Հակառակ ամեն ինչի։

Մեզանից միայն մեկ աղջիկ էր աշխատում, եւ այդ գումարը հազիվ բավականացնում էր բնակարանի վարձը վճարելուն։ Մնացածը համառորեն աշխատանք էին փնտրում։ Մի անգամ, սովից ուժասպառ, քայլում էի Մանհեթենով եւ մտնում բոլոր սրճարաններն ու ռեստորանները, աշխատանք գտնելը այդքան էլ հեշտ չէր։ Վերջում, անցնելով բեռնատար մեքենան բեռնաթափող բանվորների կողքով, հարցրեցի նրանց աշխատանքի մասին, տղաները հայտնեցին, որ ղեկավարությունը մշտապես մարդ է հավաքում, հասցեն տվեցին!!! Ուռա, մի քանի օրից գնացի աշխատանքի, առաջին օրն ինձ համար իսկական մղձավանջ էր, պատկերացրեք՝ աշխատել բանվոր, երբ արդեն մի ամբողջ շաբաթ նորմալ չես կերել։ Բայց երեկոյան Աստված պարգեւատրեց ինձ :), այն տղաները, որոնք աշխատում էին ինձ հետ (լեհեր), ինձ սենդվիչ գնեցին։ Հիանալի՝ մեծ եւ համեղ սենդվիչ։ Կեսը կերա ինքս, մնացածը թողեցի տղաներին երեկոյան։ Ամենազվարճալին այն է, որ երբ երեկոյան նրանց բերեցի թղթի մեջ փաթաթված ընթրիքը, նրանք բացեցին այն, եւ... Դրա վրա կար մի հսկայական, կանաչ, կիսամեռ ճանճ!!! Բայց ի՞նչ անես...

Պեսիմիստների մասին։

Մինչ աշխատանք էի փնտրում, բարերից մեկում (երբ մտա ջուր խնդրելու) հանդիպեցի մի ուսանողի՝ մոսկվացի Վանկային. իսկական այլանդակ էր, իմ ոչ փոքր կազմվածքի դեպքում, այդ հսկան ինձանից մեկուկես անգամ մեծ էր եւ ողբում էր ինչպես իմ 5-ամյա զարմուհին. «...ամեն ինչ վատ է, աշխատանք չկա, ուտելու բան չկա, երեկ փոխեցի տոմսերս, վաղը թռչում եմ Մոսկվա...»։ Ես այն ժամանակ այնքան զայրացա, հիշում եմ, որ ուղարկեցի նրան... Մոսկվա եւ հեռացա այնտեղից՝ հետո երկար ժամանակ զզվանքով հիշելով նրան։

Նմաններին չի կարելի բաց թողնել Նահանգներ, սովից կմեռնեն։

Ալյոշան որոշ ժամանակ անց աշխատանքի անցավ ինձ հետ, եւ մեր երկրորդ աղջիկն էլ աշխատանք գտավ։ Այդպիսով կյանքը կամաց-կամաց կարգավորվեց։ Հենց բոլորը տեղավորվեցին, ուզբեկները մեզ վռնդեցին, պարզապես վռնդեցին տնից, երկու գիշեր անընդմեջ մենք գիշերում էինք Կենտրոնական պարկում՝ նստարաններին եւ խոտերի վրա։ Նման պայմաններում բնակարան արագ գտանք :) Բրուքլինի կենտրոնում մի փոքրիկ սենյակ՝ տանտիրուհու մոտ 400$-ով։ Թաղամասը մեծ հաշվով դուր եկավ, շատ ռուսներ եւ ուղղափառներ կան, հանգիստ եւ խաղաղ է, ճնշող մեծամասնությունը 2-5 հարկանի տներ են (Ditmass Ave կանգառ, 6-րդ գիծ)։

Հետո կլինեն պարզապես պատմություններ, որոնք դրոշմվել են հիշողությանս մեջ, քանի որ իրադարձությունների ժամանակագրությունն այլեւս չեմ կարող հիշել։

Խանութներում գողանալը առաջինը ես սկսեցի, պարզապես աշխատանքից տուն գնալիս մտա շատ մեծ խանութ, որտեղ ամեն ինչ 3-4-5$ էր, այդ պահին պետք էին գուլպաներ, ներքնազգեստ եւ այլ սպառվող իրեր։ Խանութում պտտվելուց հետո հասկացա, որ այդ ամենը գնելը բնավ պարտադիր չէ... Իսկ հետո մեր միջեւ սկսվեցին մրցումներ՝ ով ավելի շատ կգողանա :) «Այցելում էինք» այնպիսի խանութներ, ինչպիսիք են GAP-ը, Old Navy-ն, H&M-ը, մեծամասամբ, իսկ ավելի հազվադեպ՝ Mexx-ը, Banana Republic-ը, եւ կատարելության գագաթնակետը՝ Abercrombie & Fitch-ը, ես այնտեղ ոչինչ չկարողացա վերցնել, Ալյոշան՝ կաշվե գոտի։

Ամենալավ խանութը Basement-ն է, այն հաստատ ձեզ համար է, եթե պոպուլյար հագուստի կողմնակից չեք՝ շատ օրիգինալ, որակյալ իրեր կան։

Մեկ այլ վայր, որտեղ ես նույնիսկ թույլ չտվեցի ինձ մտածել գողության մասին՝ Uncle Sam (հնարավոր է սխալ եմ գրել)՝ 4-րդ կամ 8-րդ փողոցում։ Խանութ՝ ամեն տեսակի զինվորական պարագաներով եւ հագուստով, մինչ օրս՝ արդեն 3 սեզոն է, չեմ կարողանում բաժանվել իմ մաշված տաբատից՝ գնել եմ իմ քրտինքով վաստակած գումարով, 50$-ով + զինվորական վերնաշապիկ։ Ա, եւ Converse-ներն էլ ինքս եմ գնել՝ 42$-ով :)

Ժամանակի ընթացքում մենք սկսեցինք ավելի ու ավելի լավ ուտել՝ կարմիր ձուկ, սուշի, մրգեր եւ այլ նրբահամ ուտեստներ։ «Վերցնում էինք» խանութում եւ հենց տեղում՝ մարգագետիններում օգտագործում։ Գողությունը ժամանակի ընթացքում հասավ բացահայտ լկտիության, ես մտնում էի խանութ եւ «փոխում կոշիկներս»։ «Ամենագլխավոր» GAP-ում, որը Կենտրոնական պարկի կողքին է, ելքի մոտ տվիչները ազդանշան տվեցին՝ երկար ժամանակ էի փախչում պահակներից, ուղիղ քաղաքի միջով։ Մի խոսքով՝ լկտիացել էինք։

Ալյոշան, մեծ գրախանութում գրքեր հավաքելով, դուրս գալիս՝ նույնպես ազդանշան տվեց, պահակները բռնեցին եւ հրամայեցին թողնել այն, ինչ վերցրել էր՝ այն պայմանով, որ այլեւս չերեւա այստեղ ;) Որտեղ թե, գիրքը դնելով եւ խանութից հեռանալով՝ նա ազդանշան տվեց եւս մեկ անգամ... Այդպես նա ստացավ իր առաջին «ժամկետը»՝ մեկ օր բանտում եւ մեկ օր ուղղիչ աշխատանքներ։

Մեկ այլ աղջիկ, որի մասին ավելի ուշ կպատմեմ, բռնվեց Sephora-ում օծանելիքի վրա՝ երկու օր բանտում (բռնվեց հենց իր թռիչքից երկու օր առաջ)՝ արդյունքում, փաստաբանը հենց իմացավ, որ նա պետք է թռչի, նրան դատարանի դահլիճից ուղիղ օդանավակայան ուղարկեց՝ նույնիսկ տաքսու համար գումար առաջարկելով!! ՈՒՐԻՇԻՆԸ ՄԻ ՎԵՐՑՐԵՔ, ԵՐԵԽԱՆԵՐ։

Շարունակությունը գովազդից հետո։