Այդպես մենք հաստատվեցինք Մայամիի կուբայական թաղամասում՝ Little Havana-ում... փոքրիկ, շատ փոքրիկ բնակարան... դռան տակ 3 սանտիմետրանոց անցք կա, եւ դրա միջով մեզ «հյուր» են գալիս ֆլորիդյան խավարասերները... կամ մողեսները... մի անգամ էլ մուկ էր հայտնվել... բայց փոխարենը մենք երկուսով ամսական ընդամենը 500$ էինք վճարում, ինչը Մայամիի չափանիշներով շատ էժան է։ Շուրջը իսպանախոս համայնք է, կուբացիները տարօրինակ, մի քիչ խելագար մարդիկ են. երբ առավոտյան քայլում ես փողոցով, հետեւիցդ լսվում է բնորոշ սուլոց, ողջույններ, անպարկեշտ խոսքեր եւ բարձր համբույրներ... «Hola, chikas bonitas! Hi, mami! Hola, muchachas...» Սկզբում զվարճալի էր. մեզ մոտ այդպես ընդունված չէ, իսկ այստեղ քեզ այդքան ուշադրություն են դարձնում։ Բայց արդեն մի քանի օր հետո դա սկսեց բացահայտորեն նյարդայնացնել. կանգնած ես կանգառում, ավտոբուս ես սպասում, իսկ անցնող մեքենաները ազդանշան են տալիս, պատուհաններից դուրս են գալիս տհաճ կուբայական դեմքեր եւ հաճոյախոսություններ ու համբույրներ ուղարկում կամ առաջարկում են տեղ հասցնել... մի տղա նույնիսկ երկու անգամ մոտեցավ մեզ, մինչ մենք ավտոբուս էինք սպասում. հազիվ բացատրեցինք, որ նրա օգնության կարիքը չունենք, քանի որ անգլերեն չէր հասկանում... հետո պարզապես սկսեցինք նրանց բոլորին ուղարկել. ոմանց՝ ռուսերեն, ոմանց՝ անգլերեն... կամ նրանց իսպաներենին պատասխանում էինք ռուսերենով...)) Գիշերը կամ նույնիսկ երեկոյան ավելի լավ է փողոց դուրս չգալ՝ վտանգավոր է... Եվս մեկ բան մեզ զարմացրեց. առավոտյան աշխատանքի գնալիս տեսնում ես, որ լարերի վրա ինչ-որ մեկի կեդերն են կախված... այդպես են զվարճանում առաջադեմ կուբայացի երիտասարդները՝ խլել կոշիկը եւ նետել հնարավորինս բարձր...

Աշխատանքի գնալը մոտեցավ, սակայն ոչ մի զվարճանք նախատեսված չէր. սա Miami Beach-ը չէ, որտեղ կարելի է երեկոյան հանգիստ զբոսնել գիշերային քաղաքում... այստեղ ամեն ինչ այլ է... այնպես որ զվարճանքները մենք ինքներս էինք հորինում եւ փորձում էինք խելամտորեն ծախսել մեր ընդհանուր հանգստյան օրերը։