Լինել Նյու Յորքում եւ չգնալ բրոդվեյյան մյուզիքլի՞՞։ Դա մեր մասին չէ։

Ստանալով 50 տոկոսանոց զեղչ լավ տեղերի համար՝ մենք ուղեւորվեցինք դեպի եւս մեկ երազանք (գոնե իմ համար դա երազանք էր)։ Թեեւ բոլորն ասում էին, որ նման միջոցառումների ոչ ոք երբեք չի հագնվում, մենք միեւնույն է որոշեցինք շքեղ տեսք ունենալ։ Մենք հավանաբար մի փոքր առանձնանում էինք ամբոխից, բայց մեզ համար միեւնույն էր, քանի որ մենք գնում էինք «Չիկագո»-ին, մենք ռուս ուսանողներ ենք եւ մեր ամառն է։

Ոչ բոլորին դուր եկավ մյուզիքլը, քանի որ այն մեկ գույնի էր՝ սեւ, եւ դերասանները չէին փոխում հագուստները, եւ նրանցից շատերն արդեն երիտասարդ չէին (դա հիմնականում տղաներին դուր չեկավ, քանի որ տղամարդկանց դերերը հիմնականում խաղում էին երիտասարդ տղաները, իսկ կանանցը...)))))։

Բայց անձամբ ես հիացած էի։ Երգեցողությունը հիանալի էր։ Ես հասկացա գրեթե յուրաքանչյուր բառ։ Պարերը տպավորիչ էին։ Խաղը՝ հիասքանչ։ Ես ոչ մի վայրկյան չզղջացի եւ կգնայի եւս մեկ անգամ։

Ինչպե՞ս նկարագրել սա։ Լավ, ես հայտնվեցի հեքիաթում։))

Լուսանկարում մենք մյուզիքլի աստղի հետ ենք։ Նա անզգուշորեն դուրս վազեց փողոց, որտեղ մենք կանգնած էինք))))