Մեր նոր ամերիկացի ընկերոջ՝ Դենի հետ շփման ողջ ընթացքում նա անընդհատ առաջարկում էր իր օգնությունը, տրանսպորտը (այսինքն՝ ասում էր, որ եթե մեզ պետք է ինչ-որ տեղ գնալ, ապա ինքը անպայման կհասնի եւ մեզ կտանի այնտեղ, ուր պետք է)։ Նաեւ մենք նրա հետ գնացինք բոուլինգ (ընդ որում՝ նրա հաշվին... թեեւ մենք, իհարկե, առաջարկում էինք ինքներս վճարել մեր համար)։ Եվ նա ամեն կերպ չէր ուզում հետ մնալ մեզանից, չնայած նրան, որ երբեմն մենք հիմար խնդիրներ էինք հորինում, միայն թե չհանդիպենք նրան։ Շատ երկար ժամանակ նա առաջարկում էր մեզ գնալ իր հետ camping։ Քանի որ ես նոր եւ անսովոր բաների սիրահար եմ, ինձ սարսափելի դուր եկավ այդ գաղափարը... իսկ Ասելյան սկզբում չէր ուզում գնալ լեռներ եւ քնել վրանում՝ միջատների եւ բզեզների մեջ։ Բայց վերջիվերջո ինձ հաջողվեց համոզել Ասելային, որ դա ամեն դեպքում ավելի լավ է, քան տանը հեռուստացույցի դիմաց նստելը, եւ մենք Դենին ասացինք, որ համաձայն ենք։ Անկեղծ ասած, խոստովանում եմ, որ մենք մի փոքր վախենում էինք այդ ամերիկացուց, քանի որ, նախ, մենք չէինք հասկանում, թե ինչու է նա այդքան համառորեն ուզում շփվել մեզ հետ... իսկ երկրորդը, որովհետեւ ես մի անգամ նրա մեքենայում տեսա... կացին!!!!))) Իմ հարցին, թե ինչու է նրան մեքենայում պետք կացին, նա պատասխանեց, որ նույնիսկ հանգիստ եւ խաղաղ Կոդիում կարող են գտնվել խուլիգաններ կամ մոլագարներ... «Օ՜ Աստված, իսկ գուցե դու նրանցից մեկն ես... մոլագարներից?!»- անցավ գլխովս, բայց ես հանգստացրեցի ինձ եւ որոշեցի, որ ինձ պետք է ավելի քիչ դիտել ամեն տեսակ սարսափ ֆիլմեր) Մի կողմ դնելով բոլոր վախերն ու կասկածները՝ մենք որոշեցինք, որ կգնանք camping ուրբաթ երեկոյան (ճիշտ չեմ հիշում, թե որ օրն էր)։ Մենք պատրաստեցինք աղցաններ, փաթաթեցինք եւ եփեցինք վարենիկներ, վերցրինք ամեն անհրաժեշտ բան (Ասելյան իր հետ վերցրեց թուղթ կտրելու դանակ, այն դեպքում, եթե Դենը իսկապես մոլագար պարզվի) եւ ուղեւորվեցինք մեր կյանքի առաջին camping-ին։ Մենք գնացինք լեռներ, որոնք ես վաղուց նկատել էի եւ երազում էի բարձրանալ այնտեղ։ Լեռներ ուղեւորությունը, իհարկե, հիանալի է... բայց նախ մեզ պետք էր տեղադրել վրանը, որը ամեն կերպ չէր ուզում տեղադրվել... Հետո մենք գնացինք փայտ փնտրելու խարույկի համար։ Երբ մենք արդեն հեռու էինք գնացել մեր տեղից՝ փայտ փնտրելով, Դենը ինձ ասաց տանել փայտերը, որոնք ես հավաքել էի, մինչ նրանք Ասելյայի հետ հավաքում էին մնացածը... Մոտ հինգ քայլ հեռանալուց հետո գլխիս նորից եկավ այն մտքի պես կպչուն միտքը, որ Դենը, այնուամենայնիվ, մոլագար է. «Արհավիրք, այսպես նա որոշել է մեզանից մեկ առ մեկ ազատվել!!!»))) Իմ մեծ երջանկությանը, հասնելով մեր կանգառին, ես հեռվում տեսա նրան եւ ողջ ու առողջ Ասելային։ Ամեն ինչ շատ լավ էր ընթանում. մենք վառեցինք խարույկը, եւ հետո ինձ ձգեց դիտել շրջակայքը եւ, իհարկե, լուսանկարվել!) Քաղաքի տեսարանը այնտեղ անիրական գեղեցիկ էր, ես պարզապես չէի կարողանում հագենալ այդ գեղեցկությունից։ Երբ արդեն սկսեց մթնել, մենք նստեցինք խարույկի մոտ, ուտում էինք մեր պատրաստած հոթ-դոգերը, վարենիկները եւ աղցանները... Դենին, ի դեպ, շատ դուր եկան մեր վարենիկները, որոնք նա երբեք կյանքում չէր փորձել։ Մենք նստեցինք այնտեղ մինչեւ գիշերվա ժամը մեկը... զրուցում էինք հիմնականում ամեն տեսակ հիմարությունների մասին (քանի որ մեր բառապաշարը թույլ չէր տա մեզ Ասելյայի հետ զրուցել որեւէ խելացի թեմաների շուրջ)) Երբ մենք արդեն շատ հոգնած էինք, որոշեցինք գնալ քնելու, քանի որ հաջորդ օրը մեզ դեռ պետք էր գնալ աշխատանքի։ Չնայած նրան, որ ես կարծում էի, թե չեմ կարողանա քնել վրանում, ես քնեցի առաջին իսկ րոպեին եւ քնեցի մինչեւ առավոտ։ Առավոտյան մենք հավաքեցինք մեր բոլոր իրերը, վրանը, Դենը մեզ տարավ հյուրանոց, մենք շնորհակալություն հայտնեցինք նրան այս հիանալի camping-ի համար եւ ուղեւորվեցինք տուն։ Ահա այսպես անցավ իմ կյանքի առաջին եւ, հուսով եմ, ոչ վերջին camping-ը!
