Ընկերս՝ Սերյոգան, եւ հայրս հարցնում են ինձ՝ ինչո՞ւ չեմ փորձում դրամական առումով ինքնադրսեւորվել 2010-ի շինարարական նախապատրաստությունների ոլորտում։ Աշխարհի առաջնության համար։ Ինչո՞ւ չեմ տեղավորվում շինհրապարակում եւ չեմ կառուցում։ Ասում են՝ դա, հավանաբար, լավ գումար կբերի... Իսկապես, քաղաքից դուրս ես տեսել եմ կառուցվող մարզադաշտի նման մի բան։ Քաղաքում՝ Գրին Փոյնթում (Green Point), իսկական, մեծ մարզադաշտ կա։ Իսկ երբ Կատյայի հետ բարձրանում էինք Lion’s Head լեռը, ես հանկարծ նկատեցի եւ անչափ զարմացա՝ ինչպե՞ս է, որ ավելի վաղ չէի տեսել՝ նույնպես Գրին Փոյնթում, եւ հենց վերոնշյալ երկրորդ մարզադաշտի կողքին, կառուցվում է նաեւ երրորդը (ավելի ճիշտ՝ այնտեղ, ըստ երեւույթին, ամբողջությամբ վերակառուցվում է հինը)։ Կարծում եմ՝ հայրիկիս հետաքրքիր կլինի տեսնել այս լուսանկարները։ Եվ Սերյոգային։ Եվ ընդհանրապես՝ մարդկանց։ Իսկ ինձ համար հետաքրքիր կլինի 2010-ին հեռուստացույցով նայել այդ մարզադաշտերին եւ հիշել, որ ես գրեթե ամեն օր անցնում էի դրանց կողքով, չէ՞ որ Սի Փոյնթից (Sea Point), որտեղ ես ապրում եմ, դեպի կենտրոն կամ դեպի Waterfront տանող ճանապարհներն անցնում են հենց Գրին Փոյնթով, այդ մարզադաշտերի կողքով։ Մի խոսքով՝ քաղաքը կառուցվում է, եւ նույնիսկ ավելին՝ առայժմ քանդվում է։ Վերջին մեկ ամսվա ընթացքում աչքիս առաջ կենտրոնում մի քանի անշուք տներ անհետացան։ Երեւի դրանց տեղում երկնաքերեր ու բիզնես-կենտրոններ կխոյանան դեպի երկինք։ Ինչո՞ւ ես չեմ խցկվում այնտեղ։ Այս հարցին հիմնավոր պատասխանելու համար պետք է այստեղ մի քիչ ապրել։ Թեման այսպիսին է՝ այստեղ (Հարավային Աֆրիկայում եւ մասնավորապես Քեյփթաունում) գործունեության շատ ոլորտներ բաժանվում են սեւամորթների, գունամորթների եւ սպիտակամորթների աշխատանքի։ Հասկանալի է, որ դրա հետ մեկտեղ գոյություն ունեն բազմաթիվ ոլորտներ, որտեղ կոնտինգենտը խառն է։ Բայց շինհրապարակում, կամ, ասենք, մեքենա լվացող, ռեստորանում աման լվացող, հյուրանոցներում դռնապան, հավաքարար եւ նմանատիպ այլ «ոչ այստեղ, ոչ այնտեղ» աշխատանքներում՝ դա ամբողջությամբ սեւամորթների աշխատանք է, եւ դրա համար կոպեկներ են վճարում։ Բայց ուշադրություն դարձրեք՝ չէ՞ որ մեզ մոտ էլ շինարարությունը ռուսները չեն անում, այլ տաջիկները, մոլդովացիները եւ այլն։ Որովհետեւ սպիտակամորթներն ավելի շատ են պահանջում իրենց աշխատանքի եւ հմտությունների համար։ Whites-ները (սպիտակամորթները, նույնիսկ տեղացիները)՝ շատ առումներով սկսում եւ ինքնադրսեւորվում են որպես մատուցողներ։ Բիզնես-կենտրոններում եւ նմանատիպ այլ վայրերում՝ դա նույնպես հաճախ սպիտակամորթների աշխատանք է, եւ աշխատավարձն ավելի բարձր է։ Թեեւ կախված է վայրից։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատավարձերն այստեղ այնքան էլ լավը չեն՝ անպետք, ինչպես Չելյաբինսկում։ Եվ նորմալ վարձատրվող աշխատանք գտնելը՝ պետք է չարչարվել։ Մի խոսքով, այստեղ շատ բան մեր նման է, չգիտես ինչու։ Տարօրինակ է, որ Հարավային Աֆրիկայի տասնմեկ պաշտոնական լեզուների մեջ (որի համար նրանք, ի դեպ, գրանցված են Գինեսի ռեկորդների գրքում) ռուսերենը չկա։ Մենք նրանց հետ կընկերանայինք։ Բացի այդ, Քեյփթաունը տոնական քաղաք է, իսկ ռուսները պաշտում են տոները։ Եվ համընդհանուր անպատասխանատվությունը, կրկին, սարսափելիորեն հիշեցնում է մեր սեփականը, հարազատը։ Իսկ էլի ուզում էի նշել, որ տանը հայելի չունեմ։ Իսկապես։ Սափրվում եմ կռահելով։ Ինչպիսի տեսք ունեմ՝ իմանում եմ լուսանկարներից։ Եվ հիշում եմ, թե ինչպիսին էի։ Այսինքն՝ տգեղ, երբ մեկնելուց առաջ կարճ կտրվել էի եւ սափրվել։ Եվ գեղեցիկ՝ մինչ այդ։ P.S. Վերջում՝ լավ մայոնեզի սիրահարներին խորհուրդ։ Պրովանսալ թե ձիթապտղի՝ դա արդեն ձեր ճաշակով է. եթե դուք շատ եք սիրում մայոնեզ, ապա Աֆրիկայում անելիք չունեք։ Չնայած նրան, որ ընդհանուր առմամբ այստեղի ուտելիքը նույնքան համեղ է, որքան մեր հայրենիքում, եւ խիստ տարբերվում է զզվելի անգլիականից, մայոնեզն այստեղ այնուամենայնիվ «ոչ մայոնեզային» է։ Քաղցր կամ ինչ-որ քաղցրավուն։ Դե, ի՞նչ մայոնեզ է սա, հասկանում եք։ Իսկ հացը։ Դա խելագարություն է։ Ես պարզապես օձի պես հիացած եմ՝ խելագարվում եմ տեղական հացից։ Ինչպե՞ս են նրանք այն դարձնում այսքան համեղ։ Ինչպե՞ս եմ ապրելու առանց այս հացի հետո։ Մարդի՛կ։ Խնդրում եմ, որեւէ մեկը Չելյաբինսկում հիմնեք այստեղի նման հացի արտադրություն, խնդրում եմ։ Ողջ կյանքում ձեզ համար կաղոթեմ (թեեւ մինչ այդ երբեք չեմ աղոթել)։ 12 հոկտեմբերի, 2008 թ.