Բարեւ,

Ինչպես բոլորի մոտ, ես էլ խնդիրներ ունեի համալսարանի հետ, եւ դրա պատճառով մեկնումս շատ ուշացավ, այսինքն՝ հունիսի 21-ին։

Դե, դժոխքին այդ խնդիրները։ Երկար սպասված պահը եկավ՝ իմ առաջին թռիչքը Դուշանբեից Ստամբուլ։ Մենք օդանավակայանում սպասեցինք մոտ 5-6 ժամ։ Այդ ընթացքում օդանավակայանում շատ բան տեղի ունեցավ։ Մի խեղճ չինացի նստած քնած էր, մի քանի ժամ աջ ու ձախ էր օրորվում։ Լավ է, որ այնտեղ Տաջիկստանից տղաներ կային, թե չէ ես էլ այդ չինացու պես կքնեի։

Turkish Airways-ի ինքնաթիռները պարզապես հիանալի են, բայց ցավոք, ես այլ ավիաընկերությամբ էի թռչում։ British Airways-ը՝ ում ինչպես, բայց ինձ այս ընկերությունը դուր չեկավ։ Սնունդը զզվելի էր, աշխատում են միայն հնդիկներ եւ աֆրիկացիներ։ Մի խոսքով, խորհուրդ եմ տալիս թուրքական ընկերությունը։

Հետո ես Ստամբուլ-Լոնդոն չվերթն ունեի, Լոնդոնում սպասեցի մոտ 3 ժամ։ Իսկ Լոնդոնից Նյու Յորք թռչող ինքնաթիռը զզվելի էր, բայց լավ էր, որ յուրաքանչյուր նստատեղի հետեւում մոնիտորներ կային, որտեղ կարելի էր տարբեր ֆիլմեր դիտել։

Ինչպես վայրէջք կատարեցինք, անմիջապես վազեցինք անձնագրային բաժին, քանի որ մեզանից հետո եւս 2-3 ինքնաթիռ էր վայրէջք կատարել, իսկ JFK օդանավակայանում հերթը հսկայական էր։ Սպասեցի 40 րոպե եւ ահա անցնում եմ անձնագրային հսկողությունը, նա իմ անձնագրով 10 րոպե կանգ առավ, իսկ հետո վերցրեց մատնահետքերս եւ ինչ-որ բան այնտեղ չգտավ ու տարավ ինձ ոստիկանության բաժանմունք։ Ես այնտեղ նստեցի մոտ մեկ ժամ, իմ անձնագրով աջ ու ձախ են քայլում, բայց ոչինչ չհասկացան, հետո գտան ավելի խելացի մարդու, եւ նա այնտեղ ինչ-որ բան արեց ու ասաց, որ ես մաքուր եմ եւ որ արագ ինձ բաց թողնեն։

Վերջապես վերցրեցի ուղեբեռս եւ դուրս եկա։ Լավ է, որ ընկերս էր դիմավորում, քանի որ ես ուշ էի թռել եւ օդանավակայանում գործակալությունից ոչ ոք չկար։ Անմիջապես դուրս եկանք, նստեցինք տաքսի եւ գնացինք ընկերոջս մոտ՝ Քուինս։

Սովորաբար բոլորն ընտրում են մետրոն, քանի որ այն ավելի էժան է, քան YELLOW CAB-ը, այսինքն՝ տաքսին։ Մեզ տարան 20 դոլարով, կարծես նորմալ է, քանի որ եթե մետրոյով գնայինք, գրեթե նույնը կստացվեր, քանի որ մենք երկուսով էինք։

Դե, նստեցինք տաքսի եւ գնացինք, ես ինչ-որ կերպ չէի հավատում, որ արդեն Նահանգներում եմ։