Հաջորդ օրը մենք սովորության համաձայն հավաքեցինք իրերը, հրաժեշտ տվեցինք մեր աստղին եւ մոտավորապես ժամը 10-ին ուղեւորվեցինք Սան Ֆրանցիսկո։ Լոս Անջելեսից այնտեղ հասնելու համար 6 ժամ էր պահանջվում։ Մենք ընտրեցինք մեկ այլ ճանապարհ, որն անցնում է օվկիանոսի ափով, ի վերջո, դա Կալիֆորնիան է։ Մենք իզուր չընտրեցինք այն. ճանապարհն իսկապես գեղեցիկ է, ինչպես եւ ինքը՝ նահանգը։

Սան Ֆրանցիսկոյում մենք պայմանավորվել էինք հանդիպել իմ վաղեմի ծանոթներից մեկի հետ, ով արդեն մեկ տարի է՝ ապրում է Վաշինգտոն նահանգում։ Այդ առիթով նա հատուկ եկել էր Կալիֆորնիա՝ ծախսելով 13 ժամ մեկ ուղղությամբ։ Այսպիսով, ինչպես արդեն ասել էի, մենք Լոս Անջելեսից այն կողմ մեր ուղեւորությունը չէինք պլանավորել։ Այդ պատճառով մտադիր էինք վարձել մի սենյակ էժան մոթելում եւ բոլորով տեղավորվել այնտեղ։ Իմ ծանոթի հետ պետք է գային եւս 2 ծանոթ աղջիկներ, ուստի մոթելը մեզ համար բավականին էժան կնստեր։ Քանի որ նա մեզանից շուտ էր հասել Սան Ֆրանցիսկո, նրան հանձնարարված էր գտնել հենց այդ էժան մոթելը կենտրոնում։ Եվ նա գտավ։ Նա 100 դոլար վճարեց երկու մահճակալով համարի համար, որտեղ առանց խնդրի տեղավորվեց 7 հոգի։

Այսպիսով, մենք երեկոյան հասանք Սան Ֆրանցիսկո, հանդիպեցինք Սերգեյին, տեղավորվեցինք համարում եւ բոլորով միասին գնացինք զբոսնելու։ Անկեղծ ասած, մենք Սան Ֆրանցիսկոն լավ էլ չտեսանք։ Միայն երեկոյան մի քիչ զբոսնեցինք, հետո վերադարձանք մոթել։ Իսկ հետո, արդեն առավոտյան, գնացինք նայելու հայտնի կարմիր կամուրջը եւ Ալկատրաս բանտը։ Բայց միայն ափից։ Սան Ֆրանցիսկոյի մասին տպավորությունները ինչ-որ չեզոք են։ Միգուցե այն պատճառով, որ մենք այնտեղ քիչ ժամանակ ենք անցկացրել։ Այնտեղ, սկզբունքորեն, հետաքրքիր է, բայց շատ ցուրտ է, եւ շատ բլուրներ կան, որոնցով դժվար է վարել ձեռքի փոխանցումատուփով մեքենա։

Մենք հրաժեշտ տվեցինք Սերյոժային եւ գնացինք յուրաքանչյուրս մեր ճանապարհով՝ նա տուն՝ Սիեթլ, իսկ մենք՝ հետ դեպի Ատլանտյան օվկիանոս։

Ցտեսություն, Կալիֆորնիա... Մենք կարոտելու ենք... Դեռ կհանդիպենք։