Ամերիկացիները միշտ չէ, որ այդքան բարի են... Սա Ամերիկայում իմ վերջին շաբաթն էր((

Ես մետրոյի շաբաթական քարտ գնեցի, որպեսզի չմտածեմ ուղեւորությունների մասին, թեեւ ընդամենը 5 օր էր մնացել։ Օգտագործման 3-րդ օրը այն ապամագնիսացավ։ Նման բաներ լինում են, թեեւ հազվադեպ, բայց ես հենց այդքան բախտավոր եմ։ Բարեբախտաբար, ես պահել էի չեկը։ Երբ այն ցույց տվեցի MTA-ի աշխատակցին, նա ինձ ինչ-որ նամակ տվեց, որը պետք է ուղարկել, որպեսզի գումարը վերադարձնեն... Ինչ հիմարություն։ Ես թռչում եմ... ես այստեղ չեմ լինելու... ինձ պետք է հիմա մետրոյով երթեւեկել։

Ինձ բաց թողեցին...

Այդ ժամանակ ես սկսեցի ամեն անգամ մետրո մտնելիս զարմացած դեմք ընդունել եւ նամակ ստանալ իմ խեղճ քարտն ուղարկելու համար...

Բայց նախավերջին օրը մի տղամարդ ինձ թույլ չտվեց... ասաց, որ նոր քարտ գնեմ, իսկ սա փոստով ուղարկեմ։ Եվ վերջ։ Ես նրան երկար բացատրում էի, որ թռչում եմ եւ գումար չունեմ... Բայց նա քարացած էր։ Այդ ժամանակ, վերեւ բարձրանալով, ես չդիմացա եւ լաց եղա։ Որովհետեւ այդ օրը շատ վատն էր, դատեք ինքներդ, այն վերջինն էր։ Մետրո մտնելուց 10 րոպե առաջ էլ փորձեցին ինձ նկարահանել։ Դա ինձ սարսափելի զայրացրեց։ 20 րոպե առաջ էլ փորձում էի մոտ մեկ ժամ զանգահարել Ռուսաստան, բայց ոչինչ չստացվեց։ Եվ էլի...

Մի խոսքով, ամեն ինչ կուտակվեց։ Հատկապես այն, որ դա վերջին օրն էր։ Փողոցում ոստիկաններ տեսա եւ մոտեցա նրանց։ Արցունքների միջով պատմեցի իմ տխուր պատմությունը... Նա չալարեց եւ իջավ մետրո։ Խոսեց հերթապահի հետ, եւ ահա ես արդեն մետրոյի վագոնում եմ)))!!

Մեծ շնորհակալություն նրան... պարզապես գիտեք, թե որքան տխուր է... հեռանալը... Մտածում ես, որ դեռ չես եղել այնտեղ, եւ այնտեղ...

Որ չես հասցրել գնել սա եւ այն...

Մի տխրեք, երբ հեռանում եք։ Եթե իսկապես ցանկանաք, կվերադառնաք Ամերիկա եւ թույլ չեք տա անցյալ ամռան հիմար սխալները։