Իրականում, «բոս» բառը մի քիչ կոպիտ է։ Ինչպես «գործատու»-ն, եւ առավել եւս «պետ»-ը, ամեն ինչ ինչ-որ կերպ չի համապատասխանում նրան, ում մասին պատրաստվում եմ գրել։ Աշխատավայրում նրան, չնայած տարիքին, կանչում են միայն անունով (շատերը նույնիսկ ազգանունը չգիտեն) եւ երբեք՝ պաշտոնով։ Հաջորդ տարվա սկզբին նա երկրորդ անգամ, այս անգամ արդեն ընդմիշտ, կգնա թոշակի։ Այն մարդու մասին, ով կզբաղեցնի նրա տեղը, երբեք չեն ասում՝ «Այսինչը կդառնա ռեստորանի կառավարիչ»։ Ասում են՝ «Նա կդառնա Գերի»։

Այս հաջորդականությունը, գրեթե ընտանեկան, ինչպես Բեմբիի մասին հեքիաթում է։ Կառավարիչ կդառնա նա, ով գիտի եւ պահպանում է ավանդույթները, նա, ով իսկապես, մեծ կամ փոքր չափով կկարողանա լինել Գերի։ Հակառակ դեպքում՝ վերջ մեր «հատուկ» ռեստորանին. մեր անվան տակ կհայտնվի ինչ-որ այլ բան, հիանալի, զվարճալի, գունագեղ կլինի, գուցե ավելի «ճիշտ» կլինի, բայց ոչ ավելի լավ։ Իսկ ինչո՞ւ հատուկ։ Գարնանը, ինձ աշխատանքի ընդունելիս, Գերին դա բացատրեց նրանով, որ շենքը կառուցվել է պաղպաղակի փոքրիկ խանութի համար, եւ Մակդոնալդսի համար փոքր է։ Այնտեղ ամառն աշխատելուց հետո ես ուղղում եմ՝ ոչ թե դրա համար։ Ինչո՞ւ։ - իսկ այդ պատմությունը սկսվում է դեռ 60-ականների վերջին, Չիկագոյում։

Հենց այնտեղ, քոլեջներից մեկում, Գերին սովորում էր բուսաբանություն եւ, ինչպես հիմա են անվանում, լանդշաֆտային դիզայն. նրանով էլ զբաղվում էր մինչ այն, երբ կյանքը նրան բերեց ոսկե կամարների տակ։ Բայց նույնիսկ այսօր, չորս տասնամյակ անց, նրանց տան հետ ծանոթությունը բուսաբանական այգու էքսկուրսիա է։ Յուրաքանչյուր բույսի մասին ինձ պատմում են, թե ինչպես է հայտնվել տանը, երբ է ջրվում, ծաղկում, պտղաբերում եւ աճում։ Ես լսում եմ եւ մտածում, որ գուցե դա նաեւ նրա՞նից է, որ Գերին թոռներ չունի եւ արդեն չի էլ ունենա։ Իսկ երեխաները երկար տարիներ ապրում են այլ նահանգներում։

Մի անգամ սկսնակ դիզայներին պատվեր եկավ՝ ձեւավորելու տեղի Մակդոնալդսի տարածքը։ Իսկ Գերիի թիմն այն ժամանակ, ուղիղ ասած, այնքան էլ լավը չէր, աշխատողները մշտապես խմում էին, եւ պետը հրաժարվում էր նորերը հավաքագրել։ Գերին ազատվեց աշխատանքից՝ նույնիսկ չփոխելով աշխատավայրը։ Պարզապես մի օր նա եկավ նույն «Մակդոնալդս», բայց արդեն որպես հասարակ աշխատակից։

Իսկ հետո սկսվում է հենց այդ մեծ ամերիկյան երազանքը, ուշադիր հետեւեք։

Գերին բարձրանում է մինչեւ ավագ մենեջեր եւ մեկուկես տարուց էլ քիչ ժամանակում ստանում է իր առաջին ռեստորանի կառավարումը։ (Դա շատ արագ է, նույնիսկ Մակդոնալդսի համար)։ Նրան կանչում են գլխավորելու տարբեր նահանգների ռեստորաններ, որպես ուժեղ ղեկավարի, հաճախ նրանք, որոնք փլուզման եզրին են։ Իսկ շուտով հայտնվում է նաեւ միջազգային փորձը։ 70-ականներին Մակդոնալդսը սկսում է իր երթը ամբողջ աշխարհի երկրներով, եւ Գերիին հրավիրում են Նյու Յորք եւ Ֆլորիդա՝ միջազգային թիմերին ուսուցանելու համար։ Դրանք հիմնականում Հարավային Ամերիկայից մարդիկ էին, որոնք ստացված փորձը տանում էին հայրենիք։

80-ականների սկզբին Մակդոնալդսը Գերիի հետ միասին քայլում է դեպի Եվրոպա։ Ինը տարի նա ընտանիքի հետ ապրում է Գերմանիայում՝ աշխատանքի բերումով մեկնելով այլ երկրներ։

Ի դեպ։ Հիշո՞ւմ եք մեր Չիկագոն 60-ականներին։ Այնտեղ սկսվեց եւս մեկ պատմություն. Գերին ծանոթացավ իր համակուրսեցի Ջոանի հետ, ում հետ ամուսնացած է արդեն քառասուներեք տարի։ Ինձ մի քիչ վախենալու է այդպիսի թվից՝ 43, բայց նաեւ շատ ուրախալի, որ կան այնպիսի մարդիկ, որոնք կառուցում եւ պահպանում են ընտանիքը։ Իհարկե, այդ ընթացքում ձեռք է բերվել բացարձակ փոխըմբռնում։ (Պատմում են, թե ինչպես մի անգամ Գերին խոհանոցում խոսում էր մեկ այլ մենեջերի հետ, երբ հանկարծ դահլիճում ինչ-որ մեկը փռշտաց։ Գերին ընդհատվեց եւ զարմացած նկատեց. «Հմմ, կարծես թե դա իմ կինն է»։) Եվ ոչ միայն փոխըմբռնում։ Եվ հարգանք, եւ միմյանց գնահատելու ցանկություն։ Այս ամենի մասին ես մտածում եմ՝ նստած նրանց դիմաց սրճարանում եւ լսելով, թե ինչպես են նրանք ինձ ինչ-որ բան պատմում։ Երբեք չընդհատելով, այլ միայն լրացնելով։ Իսկ երբեմն էլ՝ ինչ մեղքս թաքցնեմ՝ մի փոքր մոռանալով ինձ եւ բոլոր-բոլորին իրենց երկուսի աշխարհում։

Գերին շատ է բախտը բերել կնոջ հարցում։ Կինը, որպես կանոն, տղամարդու հաջողության կեսն է։ Ջոանը ինքնաբավ անձնավորություն է, շատ ամբողջական եւ ներդաշնակ։ Նա նկարչի բնատուր տաղանդ ունի։ Ոչ մի տեղ դիզայն չսովորելով՝ նա մշտապես զբաղվել է ստեղծագործական գաղափարները կյանքի կոչելով, ուստի նրանց տունը ներսից նաեւ թանգարան է։ Ամեն ինչ արված է բարձր պրոֆեսիոնալ մակարդակով։ Նրան նույնիսկ պատվերներ են ուղարկում՝ ասեղնագործության, ձեռագործ տիկնիկային տների, որոնցով Գերին եւ նա երկուսն էլ տարված են, նկարների եւ այլնի համար։ Իմ մոտ տպավորություն ստեղծվեց, որ Գերին պահպանում է նրան որպես իր գլխավոր արժեք. իմ գործընկերներից ոչ ոք, նույնիսկ նրանք, ովքեր Մակդոնալդսում աշխատում են երկար տարիներ, նույնիսկ նրա սիրելի մենեջերը, ծանոթ չեն Ջոանի հետ։ Ուստի ես մեծ պատիվ համարեցի այդպիսի հրավերը, առավել եւս, որ նրա հետ շփվելը շա՜տ հետաքրքիր եւ հաճելի էր։

Եվրոպայով Գերին ճանապարհորդում էր, իհարկե, ոչ միայն աշխատանքային այցերով։ Ութսունականների վերջին նրանք կնոջ հետ երկու շաբաթ անցկացրին Ռուսաստանում. տպավորությունները խառն էին, բայց ամենավիրավորականն այն է, որ այդպես էլ չփորձեցին ռուսական ուտելիք։ Իտալիայում Գերին ծառայողական պարտականություններով էր։ Մի քիչ չի հավատացվում, որ այս մարդը, որն ինձ աշխատանքի ընդունեց փոքրիկ ամերիկյան ռեստորանում, մասնակցել է Հռոմում Մակդոնալդսի բացմանը, որը երկար ժամանակ (գուցե մինչ օրս) եղել է աշխարհում ամենամեծը։ Այնտեղ 18 դրամարկղային ապարատ կա, իսկ թե ինչ համեղ է Գերին պատմում աղցանների մասին. որ դրանք, ասում է, այնտեղ մի ամբողջ դահլիճ են, գերթարմ բաղադրիչներից, եւ դու ինքդ ես ընտրում աղցանը, իսկ այնտեղ կարող են դնել ոչ միայն հավի միս, ինչպես մեզ մոտ, այլ ձուկ եւ ընդհանրապես ամեն ինչ, ինչ կուզես։