Տղանե՛ր, երեկ ես վերջապես բարձրացա Քեյփթաունի գլխավոր տեսարժան վայրը։

Պատմությունս սկսեմ նրանից, որ բողոքեմ ձեզ. մենք այնտեղ գնացինք երկուսով, թեեւ երեք տարբեր մարդիկ խոստացել էին լինել մեր ուղեկցորդները։ Եվ երեքն էլ չկատարեցին իրենց խոստումը) Այնպես որ, ես եւ գերմանուհի Սոնյան որոշեցինք աղջիկների թիմով նվաճել գագաթը։

Տաքսի նստեցինք եւ 100 ռուբլով հասանք սարի ստորոտ։

Այնտեղ կան ճոպանուղիներ, որոնցով կարելի է 3 րոպեում բարձրանալ գագաթ։ Այդ հաճույքն արժե 400 ռուբլի։ Մենք, որպես հուսահատ եւ քաջ զբոսաշրջիկներ, մերժեցինք նույնիսկ այդ սատանայական մեքենաներից օգտվելու միտքը։ Բնությունից վայելքը եւ սպորտը մեր երեկվա կարգախոսն էին։

Եղանակը հազվադեպ լավն էր։ Ամպեր գրեթե չկային։

Եվ այսպես, մենք սկսեցինք վերելքը։ Հենց նայեցի լեռնային արահետին, հիշեցի «Մատանիների տիրակալը»։ Ինչպես էին խեղճ Ֆրոդոն եւ Սեմը մագլցում լեռները՝ մեկ կարեւոր բան ոչնչացնելու համար։

Մեր արահետը քարե աստիճանների կույտ էր, երբեմն փոքր ու սահուն, երբեմն՝ հսկայական ու սարսափելի։ Հաճախ էին հանդիպում փոքրիկ ջրվեժներ, ժայռերից առվակներ էին հոսում։

Գերմանուհին, որպես հարմարավետության սովոր իսկական եվրոպացի, չէր կարողանում արագ եւ ուրախ բարձրանալ նման պայմաններում։ Այդ պատճառով նա հետ մնաց, եւ ես գրեթե ամբողջ ճանապարհին մենակ էի։

Շարունակելով համեմատությունը Տոլկինի գրքի հետ՝ գրեմ, որ իմ դեպքում մատանին ֆոտոխցիկն էր, որը շատ է կշռում եւ շատ տեղ է զբաղեցնում։ Եվ ես պետք է ինչ-որ կերպ այն հասցնեի գագաթ, որպեսզի լուսանկարեի Քեյփթաունը թռչնի թռիչքի բարձրությունից։

Վերելքը տեւում է միջինը երկու ժամ։ Դա այն դեպքում, եթե չշտապես, հանգստանաս եւ լուսանկարես։ Գուցե մի քիչ ավելի։

Վերելքը շատ բարդ չէ։ Սակայն ոտքերը հոգնում են))

Հետաքրքիր է, որ ճանապարհին մենք հանդիպեցինք աշխարհի տարբեր ծայրերից եկած բազմաթիվ մարդկանց։ Ոմանք իջնում էին, ոմանք վերելքի ժամանակ շրջանցում էին մեզ։ Եվ բոլորը ողջունում էին։ Այդպիսի կանոն կա. գնում ես լեռներ՝ ողջունիր բոլորին, ում հանդիպես։ Ի դեպ, Ռուսաստանում էլ է դա գործում։

Գեղեցկությունն աննկարագրելի է։ Մենք լսում էինք լռությունը...

Քաղաքի տեսարանն անհավանական է... բայց դրա մասին՝ հաջորդ գլխում)