Մեկ ամիս անց ես հասկացա, որ Օռլանդոյում անելիք չունեմ եւ ժամանակն է ինչ-որ բան փոխելու։ Ամենօրյա անիմաստ վազվզոցը հյուրանոցներով եւ ռեստորաններով սկսել էր հոգնեցնել։ Եվ հանկարծ, կարծես պատվիրված լիներ, մի ծանոթ աղջիկ ասաց, որ Մայամիում կա ռուս գործատու, որին հյուրանոցում հաուսքիփերներ են հարկավոր։
«Ինչքան կասկածելի է սա», - մտածեցի ես։
Մայամիի մասին դեռ Ռուսաստանում էի բացասական կարծիք կազմել։ Պատճառը այդ հանգստավայրի մասին բազմաթիվ բացասական արձագանքներն էին։ Ասում էին՝ շուրջբոլորը միայն իսպանախոսներ են, անգլերեն խոսողները քիչ են, աշխատանք գտնելը պարզապես անհնար է, ինչպես եւ բնակարանը։
Այնուամենայնիվ, ընկերոջս հետ մի երեկո քննարկեցինք եւ որոշեցինք ռիսկի դիմել։ Մեզ տվեցին այդ մենեջերի հեռախոսահամարը։ Մենք զանգահարեցինք եւ պայմանավորվեցինք, որ 2 օրից կլինենք Մայամիում։ Այդ ընթացքում մենք կարգավորեցինք մեր բոլոր գործերը Օռլանդոյում եւ 30 դոլարով ավտոբուսի տոմսեր պատվիրեցինք 12 PM-ի համար։ Այդ պահին իմ բյուջեն կազմում էր մոտ 300 դոլար։
Եվ այսպես, 11 PM-ը 23:00-ն է, այսինքն 12 PM-ը կեսգիշերն է, չէ՞։ Դիմոնի հետ հավաքեցինք մեր իրերը եւ գնացինք ավտոբուս փնտրելու։ Ինչպիսի՞ն էր մեր զարմանքը, երբ հասանք տեղ եւ բոլոր ավտոբուսային գրասենյակները փակ էին։ Պարզվում է՝ 12 PM-ը ցերեկվա 12-ն է։ Գրողը տանի!!! Ո՞վ է սա հորինել։ Մինուս 30 դոլար։ Արդյունքում Մայամի մեկնեցինք միայն հաջորդ օրը, ընդ որում ստիպված եղանք նոր տոմսեր գնել։ Այնտեղ մեզ նոր անակնկալներ էին սպասում։
