Մոտ կես տարի առաջ ես լսեցի Work and Travel USA-ի մասին եւ սկսեցի ավելի ու ավելի շատ բան իմանալ այն մասին, թե ինչ է դա եւ ինչ է ինձ սպասվում, եթե մեկնեմ այս ծրագրով։ Իհարկե, ես հիմնականում դրական արձագանքներ եւ կարծիքներ էի լսում, բայց հասկանում էի, որ դա այնքան էլ հեշտ չի լինելու, որքան բոլորն են ասում։ Եվ ահա, բոլոր բլոգներն ու պատմությունները կարդալուց հետո որոշեցի գրանցվել այս ծրագրին։ Ես, իհարկե, ձգձգեցի այս գործը եւ գործակալություն հասա միայն ապրիլին։ Այդ ժամանակ աշխատանք արդեն չկար, եւ ինձ ասացին, որ կարող եմ գնալ միայն այն դեպքում, եթե ինքս աշխատանք գտնեմ։ Ես, իհարկե, սկսեցի փնտրել եւ մի քանի տարբերակ գտա։ Ես լրացրեցի մի շարք պայմանագրեր, մեծ գումարներ ծախսեցի եւ վերջապես ինձ կանչեցին դեսպանատուն։ Հուզմունք գրեթե չկար, քանի որ վստահ էի, որ կկարողանամ պատասխանել հյուպատոսի բոլոր հարցերին։ Եվ վերջապես ստացա J-1 Visa-ն եւ գնեցի տոմսերը։ Ուսումս գրեթե ավարտվել էր, եւ ես չէի կարողանում զսպել ուրախությունս ու նստած էի ճամպրուկներիս վրա։
Եվ ահա գալիս է ճշմարտության երկար սպասված պահը։ Ես նստում եմ ինքնաթիռ եւ թռչում դեպի երկինք։ ԱՊՇԵԼԻ է, թե ինչ ՀԻԱՆԱԼԻ զգացողություն է սա։ Ես հիացած էի։ Առաջին թռիչքը տեւեց 4 ժամ, եւ մենք վայրէջք կատարեցինք Աբու Դաբիում։ Ես դուրս եկա օդանավակայանից, քանի որ վիզա ունեի, եւ այնտեղ ինձ դիմավորեց մայրս, ում չէի տեսել արդեն մեկուկես տարի։ Տրանզիտը տեւեց 14 ժամ, ինձ համար այդ ժամերը րոպեների պես անցան։ Ես նոր հյուրանոցում էի, նոր կղզում։ Է՜հ, ինչ հրաշալի էր։
Եվ առավոտյան ես նստում եմ ինքնաթիռ, եւ ինձ սպասվում է 14-ժամյա թռիչք դեպի Նյու Յորք։ Այո, սա արդեն իսկական ՏԱՆՋԱՆՔ էր։ Չնայած լավ սպասարկմանը եւ անհատական հեռուստացույցին, ես այս թռիչքից շան պես հոգնել էի, բայց ցանկությունն ու հիացմունքի զգացումը ամեն ինչից վեր էին, եւ ես անհամբերությամբ սպասում էի քաղաք դուրս գալուն։
Դե ինչ, ես վերջապես Նյու Յորքում եմ։ Երկնաքերերի քաղաքը։
Առաջին մասի վերջը... Շարունակելի։