Օ՜, Մեծ Ուսանող: Քանի՜ ճանապարհ ես անցել եւ քանի՜ կոշիկ մաշել: Այս բլոգը հենց քեզ համար է, որովհետեւ դու Երկիր մոլորակ կոչվող այս մեծ երկրի բնակչության առանձին կատեգորիա ես:
Ես միշտ զգացել եմ, որ սա իմ կյանքի շրջադարձային շրջանը կլինի, որովհետեւ այն ամենը, ինչ տեղի է ունենում դրանում, սովորեցնում եւ փոխում է մեզ: Իմ ուղին ինձ տարավ Մերիլենդ նահանգի Սոլսբերի քաղաք՝ Աստծո կողմից մոռացված South End Grill ռեստորանում մատուցողուհու աշխատանքի:
Սկզբից ամեն ինչ հարթ ընթացավ, երբ ես դեռ իմ ղեկավարին հսկայական նամակներ էի գրում աշխատանքի վերաբերյալ տարբեր հարցերով, որոնց պատասխանները գալիս էին թուրքերենով, իսկ հեռախոսին զանգահարում էին համապատասխան ազգության մարդիկ՝ փորձելով բացատրել, որ ամեն ինչ լավ է լինելու))) Այս քաղցր թուրք ընտանիքը ինձ վերցրեց Բալթիմորի օդանավակայանից եւ տարավ իմ նոր տուն:
Ամեն ինչ այնքան նոր ու հետաքրքիր էր, որ առավոտյան ես արդեն վազել էի աշխատանքի՝ դեռ քնաթաթախ ամերիկացի վարորդների ուրախ բացականչությունների ներքո, որոնք իրենց ողջ կյանքի ընթացքում քիչ էին տեսել հետիոտներ, եւ երախտագիտության նշան՝ ուկրաինական Snickers-ի համար զբոսնում էի տեղի սկյուռիկների եւ նապաստակների հետ: Աշխատանքը ծանր չէր՝ ժպտալ, պատվերներ ընդունել, խոհանոցում մանր-մունր գործեր անել, սեղան գցել եւ հաշվարկել: Բայց քանի մարդ՝ այնքան կարծիք, թե ինչպես պետք է այդ ամենը ճիշտ անել:
Լինելով խորհրդային դաստիարակություն ունեցող համաճարակաբան բժշկի դուստր՝ անսովոր է տեսնել տապակած նրբերշիկներ, որոնք պարելով ընկնում են հատակին՝ չորահացերի հետ միասին, որոնք անմիջապես մատուցվում են մատուցողուհիների կողմից՝ ժպիտով եւ լիակատար վստահությամբ, որ դա անվտանգ է ուտել: Փոքրիկ կոնֆլիկտներ էին լինում նաեւ ամերիկացի գործընկերների հետ: Բանն այն է, որ մենք շատ էինք՝ ի տարբերություն հաճախորդների: «Դանդաղ» սեզոն էր. քաղաքի ամբողջ ենթակառուցվածքը հենվում է Սոլսբերիի համալսարանի վրա, որի միջանցքները ամռանը դատարկ են: Ռեստորանի հաճախորդներին սպասարկում էին հերթով, որը միշտ չէր պահպանվում. մշտական հաճախորդները «ուզում» են միայն որոշակի ամերիկացի մատուցողուհիների: Ժամանակացույցը կազմում էր նրանցից ամենատարեցը, ով, բնականաբար, հայրենակիցներին վերցնում էր «թեւի տակ» եւ նրանց տրամադրում էր վաղ առավոտյան ամենածանրաբեռնված ժամերը: Հասկանալ, թե ինչու, հեշտ էր. նրանց համար սա մշտական աշխատանք է՝ ի տարբերություն «ամառային» ուսանողների: Ինձ զարմացնում էր ռեստորանում մատուցողուհու աշխատանքից ավելիին ձգտելու ցանկության բացակայությունը, թեեւ այդ աշխատանքը կարող էր մի քանի ամսում ջիպ գնելու եւ բնակարանի վարձակալության համար հսկայական գումարներ վճարելու հնարավորություն տալ: Քաղաքի մեծ մասը տեղափոխվել էր Օուշեն Սիթի, որը շատ հայտնի ամերիկյան առողջարան է, որտեղ ես մեկ անգամ չէ, որ եղել եմ: Քաղաքում այլեւս աշխատանք չկար, այն դատարկ էր եւ սառած՝ աշնան սպասումով: Ես որոշեցի ընդլայնել իմ աշխարհայացքի սահմանները եւ մեկնել ավտոբուսային ճամփորդության դեպի Օուշեն Սիթի:
5 հազար բնիկ բնակիչներով եւ «թեժ սեզոնին» 320 000 զբոսաշրջիկներով եւ ԱՊՀ երկրներից եւս 5 հազար ուսանողներով քաղաքը ինձ ապշեցրեց իր ժամանակակիցությամբ եւ ամենուրեք հնչող ռուսերենով, հայրենակիցների ծանոթ դեմքերով: Մարդիկ պարզապես զբոսնում էին փողոցներով, իսկ ինչ-որ մեկը նույնիսկ գերան էր տաշել եւ ձողով լողում էր հանգիստ ծովախորշում: Չէ՞ որ ինքնատիպությունն ու անհատականությունը սահման չունեն... Ես առաջին անգամ տեսա օվկիանոս՝ մեծ ալիքներով, որոնք ծածկում են քեզ գլխից վեր՝ ինչպես քո հույզերը: Շատ բան տեսա եւ հետաքրքրվեցի աշխատանքով, որն այնտեղ արդեն քիչ էր մնացել: Նրանց համար, ովքեր գնացել էին job offer-ով, կյանքը քիչ թե շատ դասավորվեց, իսկ նրանք, ովքեր ինքնուրույն էին փնտրում, ամեն ինչ ավելի դաժան էր եւ բարդ: Ես հասկացա, որ պետք է կառչել նրանից, ինչ արդեն ունեմ, բայց չէ՞ որ այդ դեպքում ինչպե՞ս կլինի առաջընթացը:
