Առավոտ։ Ռեհոբոթ Բիչ։ Սարսափելի սուրճ եմ ուզում։ Մեր ֆուրգոնի տակ ցող է գոյացել, իսկ Իրան պառկած է քնապարկերից մեկի վրա, որոնք մեզ տվել էին ֆուրգոնի հետ միասին, եւ նայում է ցողի կաթիլներին։ Գյուղական-բնական երջանկություն։
Այստեղ ֆուրգոնների մի քանի փողոց կա, եւ երեւում է, որ ոմանք այստեղ են անցկացնում ամբողջ ամառը, կամ նույնիսկ ամբողջ տարին։ Ֆուրգոններին կցված են ամբողջական պատշգամբներ՝ այն, ինչ կոչվում է patio, դրանց վրա տանիքներ կան, իսկ պատերի փոխարեն՝ մոծակներից պաշտպանող ցանցեր։ Այսինքն՝ լիարժեք տներ են, ոչ թե ֆուրգոններ։ Չէ՞ որ դա ավելի էժան է, քան ամբողջ ամառ հյուրանոցում ապրելը։
Թեեւ, դատելով ամեն ինչից, Ռեհոբոթի համար սա տիպիկ չէ։ Գլխավոր ճանապարհի երկայնքով, որը ամռանը միշտ խցանված է, կառուցված են իսկական հյուրանոցներ՝ ոչ թե փոքրիկ մոթելներ կամ վարձով տրվող ամառանոցներ։ Լողափ տանող ճանապարհին կանգնած են ոչ թե հին փայտե տներ՝ լողափի հովանոցներ եւ գարեջուր վաճառող կրպակներով, այլ բավականին քաղաքային, թեեւ տեսքից մի փոքր խաղալիք հիշեցնող բուտիկներ, սրճարաններ եւ ռեստորաններ։ Եվ եթե երեկոյան զբոսնեք այստեղ, կարող եք հանդիպել երեկոյան զգեստներով մարդկանց՝ մեզ այդպես պատմեցին, որովհետեւ սա ափի այս հատվածի ամենանորաձեւ հանգստավայրերից է։
Մենք, սակայն, ոչ մի նման բան չտեսանք. հորդառատ անձրեւ էր գալիս։ Օրն անցավ առանց իրավապահ մարմինների հետ հետագա արկածների։ Իսկ մենք հայտնվեցինք ոչ թե որեւէ տեղ, այլ եկեղեցում։ (Գուցե մենք պետք է ապաշխարեինք օրվա նախորդ մեղքերի համար։)
Բանն այն է, որ որոշ տեղական եկեղեցիներում միջազգային ուսանողներին անվճար կերակրում են շաբաթական առնվազն 4 անգամ։ Այս նախագծին մասնակցում է չորս եկեղեցի, եւ յուրաքանչյուրը շաբաթական անցկացնում է նման ճաշ։ Հիմնականում դրանք տարեց մարդիկ են, ովքեր որոշել են, որ ուսանողներին պետք է մի փոքր խնամել, քանի որ նրանք վերադառնալու են տուն եւ կիսվելու են Ամերիկայի մասին իրենց տպավորություններով։ Եվ հետո, մոտ 4 տարի առաջ նրանք նկատեցին, որ ուսանողներից փորձում են ամեն կերպ գումար կորզել՝ տաքսու, բջջային հեռախոսների, անպիտան բնակարանի համար։ Եվ մտածեցին, որ պետք է նրանց ինչ-որ կերպ ոգեւորել եւ հոգ տանել նրանց մասին։ Ահա եւ հրավիրում են իրենց մոտ շաբաթը մեկ անգամ՝ կերակրելու եփած եգիպտացորենով, աղցաններով եւ տնական ամենահամեղ տորթերով ու կարկանդակներով։ Ընդ որում, նրանք ոչ մի կրոնական ծրագիր չեն պահպանում. հուսով են, որ բարի գործերը ուսանողներին կմղեն բարության, բայց աղոթել չեն ստիպում, եւ նույնիսկ չեն առաջարկում։
Ընդհանուր առմամբ, այս ամենը նման է ամերիկյան դպրոցական ճաշարանի, կամ նույնիսկ դպրոցական որեւէ տոնի կամ երեկոյի ժամանակվա ճաշարանի։ Կանգնած են մոխրագույն ռետինե ծածկույթով երկար պլաստիկ սեղաններ։ Նրանց հետեւում նստած են գեղեցիկ երիտասարդներ՝ արեւայրուքով, դիմահարդարված, բավականին պատշաճ հագնված (դրա համար էլ նման է տոնի), ծիծաղում են, սիրախաղ անում։ Ճիշտ է, պատերին, իհարկե, կախված են «այս շաբաթ կիրակնօրյա դպրոցում» տիպի հայտարարություններ, իսկ կողքերին, նույնպիսի երկար սեղանների վրա, դրված են մանկական ձեռագործ աշխատանքներ՝ թղթե եկեղեցի մեծ խաչով, ֆլոմաստերներով ներկված վիտրաժ։ Բայց շենքն ինքնին մեզ՝ այսինքն ինձ ավելի քիչ, իսկ ահա Յուրիսին եւ Լենային՝ շատ զարմացրեց. հսկայական փայտե ամբար կայանատեղիի մեջտեղում, որը զարդարված չէր ոչ խաչով, ոչ էլ որեւէ այլ խորհրդանիշով։ (Եկեղեցին լյութերական էր եւ, ի դեպ, հենց այդպես էլ կոչվում էր՝ Մեր Փրկչի լյութերական եկեղեցի։)
Երեւի այս Ռեհոբոթ Բիչը կարող է իրեն թույլ տալ անվճար ճաշեր 150 հոգու համար ամեն շաբաթ։ (Երեկ ուսանողները մոտ 30-40 էին, բայց ծրագրի կազմակերպիչը, որը նաեւ հեծանիվներ է բաժանում ամռանը ժամանողներին, ասում է, որ այս տարի բոլոր երեք եկեղեցիները սպասարկում են շաբաթական մոտ 150 ուսանողի։ Անցյալ տարի նրանք երկու անգամ ավելի էին, բայց ֆինանսական ճգնաժամի պատճառով այս տարի քաղաք ավելի քիչ J-1 Visa ունեցողներ են ժամանել)։
