Վերցրել եմ մեր՝ իմ եւ Մարինայի տոմսերը, բրոշյուրները, շապիկները՝ այն ամենը, ինչ կարելի էր վերցնել կենտրոնից։
Մինչեւ թռիչքը ուղիղ մեկ շաբաթ է մնացել։ Հանած մեկ օր գնացքի համար։
Գրեթե ամեն ինչ արված է, բացի նրանից, որ... իրականում ոչինչ էլ արված չէ։ Համալսարանում պարտքերի կույտ (թեժ աշուն է լինելու, օ՜), պետք է պայուսակ գնել եւ էլի մի շարք մանր-մունր բաներ։ Բայց ամենավատն այն է, իհարկե, որ ես դեռ հիվանդ եմ, եւ ԱՅՍՊԵՍ մեկնելը այնքան էլ չեմ ուզում։
Թեեւ երբ տոմսերը գրպանումս երթուղայինով տուն էի գնում, այնքան թեթեւացա։ Ահա այն՝ իրականանում է գաղտնի երազանքը, որը խնամքով պահվում էր ինչ-որ տեղ խորքում, գրեթե երկու տասնամյակ, դուրս չէր գալիս, իրեն ցույց չէր տալիս, չէր գոռում։ Իսկ այստեղ՝ հանկարծ եւ ճեղքեց ճանապարհը դեպի վեր։ Բլիցկրիգը հաջողվեց։ Թքած համալսարանների, ճգնաժամերի, գրիպի վրա՝ ԷԼ ԻՆՉԻ՞ ՄԱՍԻՆ ԵՔ ԱՅՆՏԵՂ ԱՆՀԱՆԳՍՏԱՆՈՒՄ։ Մենք գնում ենք ԱՄՆ։
