Տարօրինակ զգացողություն։ Երկու մարդու կյանքի ամենակարեւոր ճամփորդության էությունը շարադրելու սուր եւ անհետաձգելի անհրաժեշտություն կա։ Խանգարում են ծուլությունը եւ չընդունվելու վախը։ Կատակ եմ անում։ Կա միայն անհայտության հանդեպ վախը։ Նորից կատակ։ Մի խոսքով, գրելու բան շատ կա։ Եվ, ճիշտն ասած, վախենում եմ ինչ-որ բան բաց թողնել։ Բայց ավելի սարսափելի է այդ ամենը մոռանալը։ Այդ պատճառով ես սկսում եմ։

Ներածություն

Ամեն ինչ սկսվեց Կիրիլ Կոլեսնիկովի (այսուհետ՝ «Կիրյուշա») հետ իմ ծանոթությունից (եւ այդ ժամանակից ի վեր մեր ցմահ միասին լինելուց)։ Ձեր խոնարհ ծառան կլռի մեր սիրավեպի բուռն զարգացման մասին, որպեսզի այս փաստաթուղթը չծանրաբեռնի ընթերցողի համար ոչ պիտանի տեղեկատվությամբ։

Հիշատակված Կիրյուշան, ինչպես հետագայում պարզվեց, երազում է Միացյալ Նահանգների մասին։ Այսինքն՝ նա մոլեգնորեն ցանկանում է ամեն գնով հայտնվել այնտեղ եւ որոշակի ժամանակ ապրել՝ զվարճանալով ամերիկյան կյանքի բոլոր հրաշքներով։ Թերահավատորեն տրամադրված լինելով՝ ես այնուամենայնիվ հաղթահարեցի իմ հակակրանքը Նահանգների նկատմամբ, որն առաջացել էր Սառը պատերազմի տարիներին ԽՍՀՄ արտաքին քաղաքականության ոլորտում ջանասիրաբար ինքնակրթվելու հետեւանքով։ Մեկնելու որոշումը կայացնելուց քիչ անց մենք դիմեցինք ուսանողներին ստրկացնելու եւ ԱՄՆ ուղարկելու գործակալություն, որը գտնվում էր մանկապարտեզի առաջին հարկում...