Ժենյան (Tennessie International Culture Connection Programm գործակալության ներկայացուցիչը) 26-ից 27 տարեկան մի երիտասարդ էր՝ հաճելի արտաքինով եւ ոչ ռուսական խոսելաոճով ու վարքագծով։ Հետագայում պարզվեց, որ նա ինքն էլ բազմիցս եղել է Նահանգներում աշխատանքի, եւ նրա պատմություններից տպավորություն ստեղծվեց այն մասին, թե ինչպիսի հաճելի ֆինանսական շահույթներ կարելի է ստանալ ընդամենը մեկ ամառվա ընթացքում՝ ջանասիրաբար եւ ազնվորեն աշխատելով ի բարօրություն USA-ի։ Հեշտ վաստակի, ճամփորդությունների եւ 4 ամիս տեւողությամբ երկար սպասված մենության հավանականությունը գլխապտույտ առաջացրեց մեր երիտասարդ գլուխներում։ Եվ մենք պատրաստ էինք ամեն ինչի՝ հանուն մեր նվիրական նպատակի։
Առաջին փուլը, ինչպես եւ հարկն է, պետք է անցներ բյուրոկրատական փշոտ արահետներով։ Այնուամենայնիվ, դրանք զարմանալիորեն քիչ էին՝ միայն արտասահմանյան անձնագրերի ձեւակերպման երկար ու ձանձրալի գործընթացը։ Մեզ սպասվում էին երկար եւ, ինչպես այն ժամանակ էր թվում, անվերջանալի էլեկտրոնային փաստաթղթերի ու հարցաթերթիկների լրացումներ։ Մենք առաջինն արեցինք այս ամենը եւ անհամբերությամբ սկսեցինք սպասել երկրորդ փուլին՝ ամենասարսափելի եւ նյարդասպառ փուլին...
Դեսպանատուն։ Նահանգներ տանող ճանապարհի անհրաժեշտ պայմանը։ Յուրաքանչյուր համարձակվողի սպասվում էր կյանքի ամենագլխավոր քննությունը՝ ԱՄՆ դեսպանի հետ անգլերենով զրույցը։ Մինչ Եկատերինբուրգ (ամերիկյան դեսպանատուն ունեցող ամենամոտ քաղաքը) մեկնելը, իմ անգլերենի խոսակցական մակարդակը մնացել էր ութերորդ եւ իններորդ դասարանների միջեւ։ Կիրյուշինը, ընդհակառակը, արագորեն առաջընթաց էր գրանցում իր ընտրած մասնագիտությանը համապատասխան։ 2007-2008 թվականների ձմեռը ես հավերժ կհիշեմ, քանի որ չէի էլ կարող պատկերացնել անգլերենի այնպիսի արագացված եւ ինձ համար բարդ դասընթաց, որը դասավանդում էր իմ սիրելին։ Մենք մինչեւ ուշագնացություն տանջում էինք ատելի ժամանակները (tenses), լսում էինք աուդիո-վարժություններ, անգիր անում բառեր։ Բայց վիզա ստանալու հանդեպ իմ հավատը դրանից չէր աճում։ Ընդհակառակը, այն գնալով պակասում էր՝ ծախսված նյարդերի քանակից ունեցած հիպերբոլիկ կախվածության պատճառով։ Առջեւում միայն մեկ ճանապարհ կար, եւ դրանից շեղվելն արդեն անհնար էր։
