Նոյեմբերի 8-ին, ժամը 8:30-ին, մեր ուղեկցորդ Այզիկը եկավ մեր «հիանալի» հոսթել մեզ վերցնելու, եւ մենք մեկնեցինք եռօրյա շրջագայության։
Սկզբում գնացինք ծովային կատուներ տեսնելու։ Մինչ սպասում էինք նավակ նստելուն, եկան աֆրիկացի երգիչներ. նրանք շատ զվարճալի էին՝ վառ հագուստներով եւ ներկված դեմքերով։ Նրանք այնպես էին երգում, որ ուզում էիր պարել, ինչը, ըստ էության, մենք էլ արեցինք))
Հետո վերջապես նստեցինք նավը, երբ մեծ ալիքների հանդիպեցինք, ջուրը լցվեց մեր վրա... կարելի է ասել, որ ես լողացել եմ օվկիանոսում։ Քանի որ աչքերս հետո շատ երկար ժամանակ այրվում էին։ Երբ վերջապես հասանք կղզի, տեսանք հսկայական քանակությամբ ծովային կատուներ։ Նրանք լողում եւ գլուխկոնծի էին տալիս ջրի մեջ, այնքան քաղցր են։ Սա անհնար է նկարագրել։
Հետո գնացինք ջայլամների ֆերմա, որտեղ մեզ նույնիսկ թույլ տվեցին կերակրել ջայլամներին... Եվ մեկը կծեց մատս։ Երեւի մտածեց, որ որդ է։
Բայց ոչինչ չի կարող համեմատվել օվկիանոսի հետ... այստեղ ինչ գեղեցիկ օվկիանոս է, ես պարզապես խելագարվում եմ։ Պատրաստ եմ ժամերով հետեւել դրան։
Ջայլամներից հետո գնացինք Բարեհուսո հրվանդան... եւ կրկին օվկիանոս։ Լեռներ եւ օվկիանոս, օվկիանոս եւ լեռներ, ես չեմ կարող նկարագրել այն զգացմունքները, որոնք ապրեցի՝ նստած հսկայական քարերի վրա եւ դիտելով օվկիանոսը։ Բայց միանշանակ է, որ այդ պահին չէի ուզում մտածել ոչ մի բանի մասին, այլ պարզապես վայելել այդ տեսարանը, ինձ չէին խանգարում ոչ քամին, ոչ էլ անձրեւը, որը մաղում էր... Հրվանդանից հետո մենք բարձրացանք լեռները... շատ ուժեղ քամի էր փչում, եւ ինձ թվում էր, թե ինձ կտանի, բայց մենք հաղթահարեցինք եւ հասանք սպիտակ ավազով հսկայական լողափի, ես այնտեղ վազվզում էի խելագարի պես, իսկ Գերմանիայից եկած տղաները միայն կրկնում էին, որ ես «crazy» եմ։ Մինչեւ սկսվեց հորդառատ անձրեւը։ Բայց մենք պետք է առաջ գնայինք, քանի որ Այզիկը սպասում էր մեզ Սեղան լեռան փարոսի մոտ։ Մենք մինչեւ ոսկորները թրջվել էինք, երբ մեր ճանապարհը փակեց ջայլամը՝ ձագուկներով... մենք երկար փորձում էինք նրան հեռացնել, բայց անօգուտ էր, արդյունքում ստիպված եղանք անցնել թփերի միջով... եւ այս ամենը վայրի հորդառատ անձրեւի տակ, ընդհանուր առմամբ՝ զվարճալի էր։
Ես մինչեւ վերջ թրջվել էի, երբ վերջապես հասանք մեքենային, ես քամում էի վերնաշապիկս... բայց դա չօգնեց։
ՀԱՀ-ը շատ անսովոր, շատ հակադրություններով լի եւ վառ երկիր է։
Երեկոյան հասանք հոսթել, այնտեղ լավ ինտերնետ կար, եւ նույնիսկ կարողացա մայրիկիս եւ քույրիկիս հետ խոսել Skype-ով, ես շատ եմ կարոտում նրանց...
Հաջորդ օրը մենք գինու համտես ունեինք, ես հաստատ փորձագետ չեմ, քանի որ գինին ինձ ընդհանրապես դուր չեկավ)
Երեկոյան հասանք Հերմանուս, որտեղ կետեր կային... բայց նրանք ինչ-որ ծույլ էին, եւ այդ պատճառով ջրից երեւում էր միայն մեջքը... բայց նույնիսկ մեջքը ինձ վրա մեծ տպավորություն թողեց։
Իսկ երեկոյան ինձ մոտ փոքրիկ հիստերիա սկսվեց, քանի որ շատ էի ուզում բոլորին պատմել, թե այստեղ ինչքան հիանալի է, բայց անգլերենս դրա համար ակնհայտորեն չէր բավականացնում... ընդհանուր առմամբ՝ ինձ նման շատախոսի համար դժվար էր։
Գիշերը գնացինք մոտակա բար եւ պարեցինք այնտեղ գրեթե մինչեւ առավոտ։
Առավոտյան մեկնեցինք Ասեղի հրվանդան... Այնպես որ, հիմա ես եղել եմ արդեն երկու օվկիանոսներում։ Մենք բարձրացանք փարոս, երեւի, եթե ես այդքան չվախենայի բարձրությունից, ապա նորից խելագար կլինեի, բայց ես ունեի միայն մեկ ցանկություն՝ իջնել ներքեւ։)
Եվ... վերջապես պինգվիններ!!!
Պինգվիններ-պինգվիններ-պինգվիններ!!!
Նրանք այնքան զվարճալի են։ Հավատացեք, սա պետք է տեսնել։
Պետք չէ կարդալ այն, ինչ ես այստեղ գրում եմ, պետք է այս ամենը տեսնել։
