Նստած եմ աշխատավայրում... անելիք չկա... ձեռքիս տակ միայն համակարգիչն է ու ինտերնետը... Ի՞նչ անեմ։

Սկսում եմ թերթել անհամար ֆորումներ, զգում եմ, որ ժամանակս իզուր եմ վատնում... հեռավոր անցյալի (կամ ոմանց համար ոչ այնքան հեռավոր) հուշերն են պատում... Եվ ես մտնում եմ IEC.Exchange կայք՝ ի հիշատակ անցած օրերի...

Այստեղ շատ հետաքրքիր բաներ կարդացի, հատկապես ճանապարհորդների բլոգներում։

Դրանցից շատերը զվարճացրին, շատերը զարմացրին, իսկ որոշները պարզապես թեթեւ շոկի մեջ գցեցին...

Որոշեցի ես էլ կիսվել Ամերիկայի մասին իմ տպավորություններով եւ թե ինչպես է դա եղել ինձ մոտ...

Եվ այսպես, վերադառնանք 2006 թվականի աշուն... կարծում եմ հոկտեմբերն էր, բայց դա էական չէ...

Այն ժամանակ ես շատ սահմանափակ մարդ էի... Քանի որ ինքս Բերեզնիկի փոքրիկ քաղաքից եմ, սովորում էի Բարձրագույն տնտեսագիտական դպրոցի (Պերմում) 2-րդ կուրսում եւ կարծում էի, որ աշխարհը ավարտվում է փառահեղ Պերմի երկրամասով... իսկ ամեն ինչ, որ դրանից դուրս է՝ ՇԱՏ հեռու է, եւ ես երբեք չեմ կարողանա այնտեղ հասնել, իսկ արտասահմանն ինձ համար ընդհանրապես մեկ այլ մոլորակ էր...

Եվ ահա մի օր ընկերուհուս մայրը եկավ մեզ մոտ եւ սկսեց պատմել, թե ինչպես է իր ծանոթների երեխաներից մեկը (անկեղծ ասած, պատմությունը չեմ հիշում) թռել Ամերիկա...

Ես շատ եմ սիրում նման պատմություններ, երբ ինչ-որ մեկի մոտ ինչ-որ բան ստացվում է, երբ ինչ-որ մեկը հետաքրքիր կյանք ունի, բայց ինչ-որ պատճառով նման դեպքերում միշտ թվում է, որ ինձ հետ նման բան պարզապես չի կարող պատահել...

Այսպիսով, նա մեզ հուշեց, որ կան Work and Travel USA ծրագրեր, եւ որ մենք չպետք է ամբողջ ամառը նստած անցկացնենք, այլ գնանք փորձ ձեռք բերելու))

Ընկերուհիներս մտածեցին, ես էլ, միայն թե գլխումս միայն մեկ միտք կար՝ որտեղի՞ց գտնել գումար նման ծրագրի համար։

Մտածեցինք, մտածեցինք, եւ ճակատագիրը մեզ հանդիպեցրեց մի աղջկա հետ, ով Պերմում զբաղվում էր այդ ծրագրերով, պարզվեց՝ մենք նույն համալսարանում էինք սովորում... Նա մեզ հակիրճ ամեն ինչ բացատրեց եւ հրավիրեց գալ հենց կենտրոն...

Ես այդ ընթացքում զանգահարեցի մայրիկիս, իմացա նրա կարծիքը եւ հարցրեցի՝ կարո՞ղ ենք արդյոք ինչ-որ տեղից որոշակի գումար պարտք վերցնել...

Մայրիկը, իհարկե, մի փոքր շոկի մեջ էր գաղափարից, բայց ասաց, որ սկզբունքորեն, եթե ջանանք, կկարողանանք հավաքել...

Ընկերուհիներիս հետ գնացինք կենտրոն, որտեղ մեզ արդեն ամեն ինչ մանրամասն պատմեցին, մենք ոգեւորվեցինք այդ գաղափարով, նույնիսկ պայմանագիր ստորագրեցինք, բայց այդ պահին գաղափարն ինքնին ինչ-որ անիրական էր թվում... Ավելին, այն ժամանակ ծրագիրն այդքան էլ տարածված չէր, համենայնդեպս՝ այս տարվա համեմատ...

Մի խոսքով, ես շտապ կարգով դիմեցի արտասահմանյան անձնագրի համար եւ սկսեցի հավաքել փաստաթղթերի ամբողջ փաթեթը... Ամեն օր մենք ավելի ու ավելի էինք մտածում Ամերիկայի մասին եւ երազում, երազում, երազում...

Մինչեւ հյուպատոսարան ընկած ժամանակը բավական արագ անցավ...

Մենք գնացինք Եկատերինբուրգի հյուպատոսարան, գիշերը գնացքում՝ եւ մենք տեղում էինք...

Զբոսնեցինք քաղաքով, հասանք նշանակետին...

Արդեն չեմ հիշում, թե ինչպես էր այդ ամենը... հիշում եմ միայն սարսափելի հուզմունքը, փաստաթղթերի ստուգումը յուրաքանչյուր 5 րոպեն մեկ, հանկարծ ինչ-որ բան կորե՞լ է նախորդ հինգ րոպեների ընթացքում... եւ վերջում վճիռը՝ Welcome to the United States!

Այն գիտակցումը, որ ես, այնուամենայնիվ, թռչում եմ Ամերիկա, միանգամից չեկավ... Բայց երբ եկավ՝ երջանկությունս անսահման էր, կարծես դա ինձ հետ չէր կատարվում, կարծես երազում լինեի...

Ուղեւորությունից առաջ մնում էր միայն վաղաժամկետ հանձնել քննաշրջանը, մայրիկիս բացատրել, որ ինձ այնտեղ ստրկության չեն վերցնի եւ էկզոտիկ մարմնավաճառ չեն դարձնի, եւ որ ես գնում եմ անգլերենս բարելավելու եւ գումար աշխատելու...

Եվ ահա եկավ հունիսը, մեկ շաբաթից մեկնելու էի... որքան մոտենում էր ուղեւորությունը, այնքան բոլորի մոտ սկսվում էր խուճապը, որ թռչում ենք անհայտ մի տեղ, իսկ հանկարծ իսկապե՞ս ստրկություն է... Ես զարմանալիորեն ընդհանրապես հանգիստ էի, ինչը ինձ բնորոշ չէր...