Ժամանեցինք։ Ամերիկա։ Առաջին բանը, որ աչքի է զարնվում, երբ գնում ես սահմանապահների մոտ, մեքենայի պատուհանից դուրս կայանված այլ մեքենաներն են։ Մի քանի տասնյակ Ford Crown Victoria ոստիկանական մեքենաներ եւ նոր թվացող Chevy Caprice-ներ, տիպիկ ամերիկյան բեռնատարներ եւ շտապօգնության մեքենա։ Էհ.. Իմ I-94 ձեւաթղթում պետք է լիներ նշանակման հասցեն եւ ամերիկյան հեռախոսահամարը, իսկ ես մոռացել էի հոսթելի հասցեն գրել թղթի վրա.. Ոչինչ, գրեցի կեղծ գործատուի հասցեն եւ Ռուսաստանում իմ բջջայինի համարը) Բաց թողեցին) Հրաժեշտ տալով ինքնաթիռում ձեռք բերած նոր ծանոթներիս՝ մտածեցի՝ չէ՞ որ պետք է ծնողներին զանգել.. Այնտեղ պարզվեց, որ մի կին րոպեներով քարտեր է վաճառում, բայց ես էլ ամենախելացին եմ՝ մտածում եմ՝ ինչո՞ւ այդքան ծախսել, եթե հետո բջջային կգնեմ եւ 10 ցենտով տուն կզանգեմ։ Կարճ ասած՝ գնացի AirTrain, մի քիչ պտտվելուց հետո հասա Jamaica Station։ Որոշեցի մեկ ամսվա համար MetroCard վերցնել՝ դե, դժոխքի հետ, թող լինի, եւ հետո սկսեցի «կախվել»... Անկեղծ ասած, մոտ 6-7 ժամ քաղաքում պտտվում էի՝ գրեթե առանց արդյունքի՝ գնեցի ամերիկյան վարդակի համար ադապտեր 12 դոլարով եւ բավականին անպարկեշտ TracFone բջջային՝ ոչ մի կերպ չէի կարողանում այդ կոդերով Ռուսաստան զանգել, պարզունակ Samsung՝ 450 րոպեով 60 դոլարով։ Կախվեցի, այո։

Այսպիսով, ես թափառում եմ Մանհեթենում՝ անվճար Wi-Fi փնտրելով, որպեսզի գտնեմ հոսթելի հասցեն՝ միամիտ եւ անարդյունք։ Հասա այն հոսթելի թաղամաս, իսկ դա բավականին չարագործ Հարլեմ է, սպիտակամորթներ ընդհանրապես չկան.. եւ կրկին արդյունք չկա։ Իսկ ժամանակն անցնում է, եւ դու ավելի ու ավելի ես կախվում, պետք է ինչ-որ բան անել, եւ ես որոշեցի ամեն գնով զանգել տուն։

Իմ գրաքննված TracFone-ը չի ուզում տուն զանգել, Beeline-ը ռոումինգը չի միացնում։ Էհ։ Այստեղ ուղղակի դեպրեսիա է, բնակարան չկա, հարազատներին չզանգեցի, ընդհանրապես մահացու հոգնած եմ, վերջ, Central Park-ում ենք գիշերելու։ Դե լավ, նոութբուքից հանեցի ինտերնետով ծանոթ J-1-ի հեռախոսահամարը, նա ասում է՝ լսիր, գնա 23-րդ փողոցի Chelsea Hostel եւ գնիր տուն զանգելու քարտ։ Դե, անելիք չկա, որոշեցի նախ քարտի հետ գլուխ հանել՝ գտա ստացիոնար հեռախոս, երկար մտածում էի՝ ինչ անել դրա հետ։ Գտա մի հնդիկի, որն ինձ վաճառեց Եվրոպա զանգելու քարտ։ Կրկին կախվում եմ, չգիտեմ՝ ինչ անել դրա հետ եւ ուր մտցնել, համար հավաքել, թե ուրիշ բան։ Մի քանի դոլարը մանրեցի քառորդների, մտածում եմ՝ գոնե հիմա ամեն ինչ լավ կլինի, եւ կրկին ոչինչ չեմ կարողանում զանգել։ Եվ այստեղ, ի վերջո, ինձ բոլորովին անսպասելիորեն միացնում են հաճախորդների սպասարկման կենտրոնին՝ այստեղ մեկ րոպեում բոլոր խնդիրները լուծվեցին, քանի որ ես ինձ հետ ունեի Visa քարտ՝ քարտի համարը, հաստատումը, ամեն ինչ, օքեյ, եւ ես զանգահարեցի հարազատներիս.. Դե, հայրենիքի հետ զրույցը բաց կթողնեմ, քանի որ կրկին մեկ գրաքննված բան կլինի։ Կարճ ասած՝ մնաց գտնել Chelsea Hostel-ը, 23-րդ փողոցը։ Օքեյ, գնում եմ այնտեղ եւ եւս մի քանի ժամ թափառում ու հոգնեցնում ամերիկացիներին իմ խելահեղ կոտրված անգլերենով։ Այսպիսով, վերջապես գտա՝ 23-րդ փողոցից մի քանի թաղամաս հարավ, եկա, միանգամից վճարեցի 3 գիշերվա համար եւ ընկա քնելու։

Շարունակելի՝ բնակարան, Հարլեմ եւ Մորնինգսայդ, քաոս SEVIS-ի, SSN-ի եւ բանկերի հետ։