Եվ այստեղ պարզապես սկսվեց մի տեսակ մրցավազք։ Ես օրեցօր ավելի ու ավելի էի խուճապի մատնվում ինքս ինձ համար եւ ամբողջ ժամանակս սպանում էի համացանցում՝ իմ սպասվող ուղեւորության մասին ցանկացած տեղեկություն փնտրելով։ Կարդում էի այն ամենը, ինչ աչքիս ընկնում էր։ Այդ պահին ինձ, իհարկե, շատ օգնեցին տարբեր տեսակի ֆորումները, եւ ամենակարեւորը՝ նրանց հաշվետվությունները, ովքեր արդեն ապրել են այս արկածը (հուսով եմ՝ իմ հաշվետվությունն էլ ինչ-որ մեկին կօգնի)։ Դիտեցի ամեն ինչ՝ ԱՄՆ-ում ՌԴ հյուպատոսությունների հասցեները, ինչպես հասնել Նյու Յորքի IEC.Exchange գրասենյակ, ինչպես հասնել այն գրասենյակ, որտեղ պետք է ձեւակերպեմ SSN-ը եւ ինչ պետք է այնտեղ գրեմ, ինչպիսին է JFK օդանավակայանը, որտեղ ես ժամանում եմ, Google Maps-ում երթուղի գծեցի, թե այդ օդանավակայանից ինչպես հասնեմ այն հոսթելը, որը ամրագրել էի, եւ այլն։ Մի խոսքով, այս գործին մոտեցա լիակատար լրջությամբ։ Մտածեցի, որ եթե ես մենակ եմ, ուրեմն ինձ օգնող չի լինի, ուրեմն պետք է գոնե ամեն ինչ հստակ իմանամ։ Յուրաքանչյուր նոր կարդացած տեղեկատվության հետ իմ հուզմունքը նահանջում էր։ Ես, սկզբունքորեն, պատրաստ էի։ Եվ «ինձ հետ այնտեղ ԱՆՊԱՅՄԱՆ ինչ-որ բան կպատահի» միտքը սահուն փոխվեց «սա հիանալի ամառ է լինելու, ես լինելու եմ ֆիլմի ռեժիսորը, որում ես ինքս եմ կատարում գլխավոր դերը, եւ ամեն ինչ իմ ձեռքերում է» մտքի։

Վիզան ստացված էր, տոմսերը գնված էին, տրամադրությունը քիչ թե շատ հայտնվել էր, եւ միայն մեկ բան հանգիստ չէր տալիս՝ աշխատանք ինձ դեռ չէին գտել։ Հիմա, իհարկե, մտածում եմ, որ կարելի էր ինքնուրույն էլ գտնել, եւ որ այդպես նույնիսկ ավելի լավ կլիներ, բայց այն ժամանակ ես շատ էի անհանգստանում այդ կապակցությամբ։ Հետո տեղեկություն հայտնվեց, որ այս տարի շատ երեխաներ են թռչում եւ կարող են աշխատանք չգտնել։ Եվ թույլ են տալիս թռչել առանց աշխատանքի հրավերի։ Սա ինձ շատ անհանգստացրեց։ Ես արդեն պատրաստ էի գնալ նույնիսկ ամենափոքրիկ քաղաքը, միայն թե այնտեղ ինձ աշխատանք եւ գոնե ինչ-որ կացարան սպասեր։ Առաջին անգամ «աչքաչափով» գնալու պատրաստ չէի։ Իհարկե, ես ինքս էլ սկսեցի աշխատանք փնտրել։ Ուղարկեցի մի շարք տարբեր ռեզյումեներ եւ նամակներ, բայց ոչ մի արձագանք չստացա։ Գործատուներին ուղղված վերջին նամակներում ես արդեն հուսահատ սկսեցի գրել՝ «եթե դուք կարդացել եք իմ նամակը, եւ դուք ոչ մի թափուր աշխատատեղ չունեք, ապա ԽՆԴՐՈՒՄ ԵՄ, պարզապես գրեք ինձ, որ դուք աշխատանք չունեք»։

Ժամանակն անցնում էր, եւ օրեցօր մոտենում էր թռիչքի ամսաթիվը, իսկ ես դեռ աշխատանք չունեի, բնակության վայր չունեի, եւ դրանք գտնելու հույսը օրեցօր մարում էր։ Եվ ահա մի հրաշալի երեկո խոհանոցում մենք մի քանի բառ փոխանակեցինք հենց այն աղջկա հետ, ով նույնպես այդ ամառ թռչում էր CMO-ի միջոցով (ի դեպ, այսուհետ նրան կանվանենք Միսս Տիեզերք (իր իսկ ցանկությամբ՝ իր անունը թաքցնելու համար, հավատացեք՝ ոչ իմ), բայց դա արդեն բոլորովին այլ պատմություն է, թե ինչու նրան այդպես անվանեցին), եւ մեր զրույցի երկրորդ րոպեին պարզվեց, որ մենք նրա հետ թռչում ենք նույն օրը, միայն թե չվերթները տարբեր էին, եւ ժամանում ենք նույն օդանավակայան՝ մեկ ժամ տարբերությամբ։ Սա մի փոքր ապշեցրեց։ Կյանքն ընդհանրապես ինձ միշտ շատ ուժեղ ապշեցնում է իր անհավանական պատահականություններ դասավորելու ունակությամբ, որոնք, ի վերջո, շրջում են ապագայի մասին քո պատկերացումները եւ ղեկը վերցնում իրենց ձեռքը։ Մի փոքր մտածելուց հետո մենք որոշեցինք, ինչո՞ւ, եթե այդպիսի բան է պատահել, մենք չհանդիպենք օդանավակայանում եւ միասին չգնանք նույն հոսթելը։ Չծրագրված պատահականությունը միշտ հանճարեղ է։

Այդպես էլ ստացվեց։ Եվ ահա հիմա, այս պահին, կարելի է սահուն տեղափոխվել Շերեմետեւո օդանավակայան եւ պատկերացնել ինձ՝ մեջքիս ուսապարկով եւ կրծքիս մեջ մեծ հուզմունքով, ցուցատախտակի վրա փնտրելով իմ գրանցման սեղանի համարը։ Ես ինձ համար ճանապարհորդի օրագիր բացեցի, որտեղ գրեցի անհրաժեշտ բոլոր տեղեկությունները, հասցեները եւ հեռախոսահամարները այն ամենի, ինչ կարող է պետք գալ (ես ընդհանրապես հինգերորդ դասարանից օրագրեր գրելու սովորություն ունեմ, դա ինձ շատ է հանգստացնում) եւ որոշեցի դրա մեջ գրել այն, ինչ կատարվում է ինձ հետ ամռանը, իմ մտքերն ու զգացողությունները։ Օդանավակայանում հանդիպեցի ծրագրի այլ մասնակիցների։ Ճանաչեցի կանաչ CMO շապիկով։ Խոսեցինք տղաների հետ, որոշեցինք միասին գրանցվել, որպեսզի ինքնաթիռում կողք կողքի նստենք։ Շատերը առաջին անգամ էին գնում, ոմանք՝ արդեն երկրորդ։ Եվ մեզ բոլորիս կապում էր մեկ բան՝ մենք բոլորս հիանալի տրամադրություն ունեինք, եւ մենք բոլորս ինչ-որ նոր եւ զարմանալի բանի սպասումների մեջ էինք։