Այստեղ ես որոշեցի գրի առնել մի քանի կարեւոր մանրուքներ, որոնք, իմ կարծիքով, օգտակար կլինեն Work and Travel USA-ի ապագա մասնակիցների համար։

1. Ինչպե՞ս բարելավել անգլերենը ուղեւորությունից առաջ։
   Ես այս հարցով զբաղվել եմ ուղեւորությունից մոտ մեկ տարի առաջ։ Գործի եմ դրել բոլոր հնարավոր միջոցները՝ կարդում էի, գրում, ֆիլմեր դիտում, փորձում էի շփվել օտարերկրացիների հետ համացանցում եւ իրական կյանքում... Ինձ համար ամենաօգտակար ռեսուրսը հիանալի Busuu.com կայքն էր։ Դասերը բաժանված են 5 մասի՝ սովորում եք բառեր որոշակի թեմայով, կարդում եւ լսում եք երկխոսություններ, գրում եք պատմություն տրված թեմայով (իսկ հետո այն ստուգում են լեզվակիրները եւ մատնանշում ձեր սխալները), չաթում եք տրված թեմայով ձեզ հետաքրքիր մարդու հետ (իսկ հետո՝ ոչ միայն այդ թեմայով)), եւ վերջում հանձնում եք թեստ։ Անգլերենի մակարդակս նկատելիորեն բարելավեցի, եւ բացի այդ, գտա լավ ընկերներ, որոնց հետ մեծ հաճույքով հանդիպեցի այս ամառ։

2. Ինչպե՞ս գտնել օֆեր (աշխատանքի առաջարկ)։
   Ես օֆերը ինքս եմ փնտրել, ինչի համար ամենեւին չեմ ափսոսում, քանի որ դա լեզվի լրացուցիչ պրակտիկա է, փորձ, որը պետք կգա ԱՄՆ-ում 2-րդ աշխատանքը փնտրելիս, եւ անձամբ ինձ այս զբաղմունքը հաճույք էր պատճառում։

Շատերը աշխատանք են փնտրում Craigslist.org-ի միջոցով։ Ինձ այս եղանակը այնքան էլ դուր չեկավ, քանի որ այդ կայքի գործատուները ավելի շատ կողմնորոշված են աշխատակիցներ փնտրելու հենց հիմա, այլ ոչ թե 3-6 ամիս հետո։ Բայց ես անձամբ գիտեմ մի մարդու, ով օֆերը գտել է հենց Craigslist-ի միջոցով, այնպես որ համարձակվեք, գուցե ձեզ էլ բախտը ժպտա)

J1jobs.com. Լավ կայք, որը հենց նախատեսված է J-1 Visa ունեցողների համար։ Բայց անձամբ ինձ մոտ դրանից մինչ օրս մերժումներ են գալիս, թեեւ ես դիմումները ուղարկել էի մոտ մեկ տարի առաջ։ Մերժումներից բացի, ինձ եկավ մեկ նամակ՝ ռեզյումե եւ լուսանկար ուղարկելու խնդրանքով, որից հետո պատասխան չեղավ։ Այնպես որ, այդ կայքի հարմարավետությանը հանդերձ, այն այնքան էլ արդյունավետ չէ, որքան կցանկանայինք։

Անձամբ ես աշխատանքը փնտրում էի Google քարտեզների միջոցով։ Ընդ որում, նպատակս չէր խոշոր քաղաքում կամ խոշոր քաղաքի մոտակայքում աշխատանք գտնելը։ Նաեւ իմ պլանների մեջ չէին մտնում բոլորի կողմից սիրված Կալիֆոռնիան, Ֆլորիդան եւ Նյու Յորքը։ Ես նախապես տրամադրված էի փոքրիկ քաղաքի։ Ինձ համար միակ պարտադիր պայմանը մոտակայքում օվկիանոսի առկայությունն էր։ Այդ պատճառով Google քարտեզների որոնման մեջ ես մուտքագրում էի արտահայտություններ հետեւյալ սխեմայով՝ Համեմատաբար խոշոր քաղաքի անվանում, նահանգ (այն, որը աշխարհագրորեն մոտ է օվկիանոսին) եւ 'cafe' կամ 'restaurant' բառը։ Այդպիսով, ես ստանում էի այդ քաղաքում կամ դրա մոտակայքում գտնվող սրճարանների եւ ռեստորանների ցանկը։ Մտնում էի ընկերության կայք, գտնում էի email-ը կամ հետադարձ կապի ձեւը, ուղարկում էի ռեզյումե՝ ուղեկցող նամակով։ Երբեմն լինում էին կայքեր՝ աշխատանքի համար առցանց հայտերով, բայց ինչ-ինչ պատճառներով ինձ համար ավելի դժվար էր դրանք լրացնելը։ Այդ պատճառով նամակներ ուղարկելը իմ սիրելի զբաղմունքն էր։

Հաճախ ինձ ոչինչ չէին պատասխանում։ Եվ դա նորմալ է։ Մի հուսահատվեք։ Եթե պատասխանում էին՝ ամենից հաճախ դա մերժում էր։ Մի քանի անգամ հետաքրքրվեցին ինձնով, խնդրեցին լուսանկար ուղարկել կամ աշխատանքային փորձի մասին ավելի մանրամասն հարցրեցին եւ այլն։ Բայց 4 ամիս ոչ այնքան կանոնավոր եւ ջանասեր, բայց այնուամենայնիվ որոնումներից հետո, ստացվեց Skype-ով հարցազրույցի 2 հրավեր։

Առաջինը ես հաջողությամբ տապալեցի) Այնքան վախեցա, որ դժվարությամբ էի բառերը կապում) բայց երկրորդը հաջողությամբ անցա եւ ստացա ցանկալի օֆերը։

3. Որտե՞ղ ապրել Ամերիկայում սկզբնական շրջանում։
   Շատ ուսանողներ ապրում են հոսթելներում։ Ես ինձ համար ընտրեցի ավելի հետաքրքիր եղանակ, բայց միեւնույն ժամանակ, ինձ թվում է, ավելի վտանգավոր։ Couchsurfing.com. կարծում եմ՝ շատերը արդեն լսել են դրա մասին։ Սա ճանապարհորդների համար սոցիալական ցանց է։ Ամբողջ աշխարհում կան մարդիկ, ովքեր ուրախ են մի քանի օրով անվճար հյուրընկալել ճանապարհորդին, իսկ դրանից բացի՝ հաճախ նաեւ կերակրել նրան եւ ցույց տալ քաղաքը... Ինձ համար այս կայքը պարզապես գտածո էր։ Դրա շնորհիվ ես ԱՄՆ-ում լավ ծանոթներ գտա, առանց որոնց իմ կյանքը Ամերիկայում այդքան անհոգ չէր լինի։ Նաեւ տեսա, թե ինչպես են ապրում Ամերիկայում մարդիկ։ Ոչ թե կողքից, ոչ թե պարզապես հյուր լինելով, այլ հենց ընկղմվեցի ամերիկյան ընտանիքների մեջ։ Եվ դա օգնեց ինձ համար ավելի լայն բացահայտել ամերիկյան մշակույթը։

Իհարկե, սա որոշ չափով վտանգավոր է, քանի որ հայտնի չէ, թե ով կլինի այն մարդը, ով ձեզ կընդունի։ Բայց ես միշտ նայում էի մարդու մասին կարծիքների քանակին եւ թե քանի հոգի են ինձանից առաջ կանգ առել նրա մոտ։ Որքան շատ լավ կարծիքներ հյուրերից՝ այնքան ավելի հանգիստ սրտով էի գնում մարդու մոտ։ Բայց արդյունքում բոլորը՝ եւ՛ շատ կարծիքներ ունեցող հոսթերը, եւ՛ քիչ կարծիքներ ունեցողները, լավ մարդիկ էին։ Ընդ որում, նրանք բոլորը 25-ից 32 տարեկան տղաներ էին, եւ ոչ ոք ոչ մի տարօրինակ ակնարկ չէր անում, բոլորը ինձ հետ վերաբերվում էին ավելի քան հարգալից։ Մի դեպք եղավ, երբ ինձ տնից վռնդեց իմ հոսթերից մեկը, բայց նա ամերիկացի չէր, եւ այնտեղ շատ խճճված պատմություն էր (ում հետաքրքիր է՝ նայեք Մայամիի մասին գրառումը)։ Իսկ ընդհանուր առմամբ ինձ հանդիպեցին շատ լավ մարդիկ, ովքեր պատրաստ էին օգնել ցանկացած պահի՝ բացարձակապես անշահախնդրորեն։

Իսկ եւս մեկ խորհուրդ՝ հոսթեր փնտրեք նախապես։ Ես միշտ սկսում էի փնտրել վերջին պահին, եւ հաճախ ընտրելու հնարավորություն չէր լինում։ Եվ այդ պատճառով գնում էի այնտեղ, ուր կանչում էին, այլ ոչ թե այնտեղ, ուր ինքս էի ընտրել։ Այստեղից էլ ավելի շատ նյարդեր, թեեւ ամեն ինչ բարեհաջող ավարտվեց)

4. Խնդիրներ Ամերիկայում։
   Անձամբ ես սկզբում խնդիրներ ունեցա բնակարան փնտրելու հետ։ Քաղաքս առողջարանային չէր, ամռան համար բնակարան չէր վարձակալվում, իսկ այն, ինչ վարձակալվում էր, թանկ էր կամ հեռու։

Այստեղից բխում էր հաջորդ խնդիրը՝ գտա թանկ եւ աշխատանքից հեռու բնակարան՝ հեծանիվով 40 րոպե։ Սկզբում դժվար էր քշելը, հետո սովորեցի։ Փոխարենը ոտքերս լավ մարզեցի, ամերիկացիները նույնիսկ հաճոյախոսություններ էին անում, որ ես գեղեցիկ ոտքեր ունեմ) այնպես որ այս իրավիճակում էլ կարելի է դրական կողմ գտնել։

Կարծես թե առայժմ հիշողությանս մեջ ուրիշ օգտակար բան չկա) Ամեն դեպքում՝ համարձակվեք, եւ ամեն ինչ կստացվի։ Եվ մի վախեցեք դժվարություններից, դրանք կոփում են բնավորությունը) Ամերիկան արժե այն բանին, որ դեպի այն գնաք բոլոր խոչընդոտների միջով։