ՈՐՏԵ՞Ղ ԵՄ ԱՊՐՈՒՄ։ Հաստատվել եմ Սիա Փոյնթում (առափնյա թաղամաս)։ Այն համարվում է քաղաքի լավագույն երեք թաղամասերից մեկը։ Կացարան գտնելուն ինձ օգնեցին՝ ավելի ճիշտ՝ չօգնեցին, այլ գտան՝ Կատյան ու Իրան։ Աղջիկները ոսկի են։ Նրանց հետ ինձ բախտ է վիճակվել։ Այստեղ բնակարանային հարցերը բարդ են, եւ սովոր չլինելով՝ դժվար է գտնել ինչ-որ արժանապատիվ եւ էժան բան, բայց նրանք ինձ համար այնպես գտան, որ ես շրջանցեցի այդ բոլոր դժվարությունները։ Վայրը լավն է՝ երկսենյականոց։ Դեռ չեմ էլ մտածում տեղափոխվելու մասին։ Այստեղ ես ունեմ մոտ 12 քառակուսի մետր տարածքով սենյակ։ Մահճակալը լավն է։ Լայն։ Պատուհանը մեծ է, բայց առանց պատշգամբի (փոխարենը՝ ոչ դեպի երթեւեկելի մասը)։ Պահարան, որտեղ ես ավելի քան ընդարձակ դասավորել եմ իմ բոլոր իրերը։ Բացի այդ, կարող եմ օգտվել ցնցուղից եւ զուգարանից, խոհանոցից եւ ազատ տեղաշարժվել բնակարանում (բացի Շեյնի՝ իմ հարեւանի (flat-mate, ինչպես այստեղ են ասում)՝ բնակարանի տիրոջ որդու սենյակից)։ Շեյնը վատ տղա չէ, մենք նույնիսկ մի քիչ շփվում ենք (դե... իմ անգլերենը ինքներդ գիտեք...)։ Ի դեպ, լեզուն այդպես էլ չեմ սովորում։ Ձեռքս չի հասնում։
Բնակարանը օվկիանոսից յոթ րոպե քայլելու հեռավորության վրա է։ Եվ, բացի այդ, Իրայից ու Կատյայից մեկ կանգառ հեռավորության վրա։ Այնպես որ՝ «ամեն ինչ կարգին է»։ Դրա համար (նկատի ունեմ սենյակը) մեր չափանիշներով ամսական 6000 եմ վճարում։ Մի խոսքով՝ նորից մերոնց պես։
Երեքշաբթի օրերը գալու է մի կին՝ սեւամորթ։ Աման լվանալու, մաքրելու, մեր հագուստը լվանալու եւ արդուկելու համար։ Նրա ծառայությունները ներառված են սենյակի վարձավճարի մեջ։ Մեկ անգամ արդեն եկել է, բայց ինձ դուր չեկավ, թե ինչպես է աշխատում։ Ես ինքս (բացի, թերեւս, արդուկելուց) ամեն ինչ ավելի լավ կանեի։ Բայց ուրիշի վանք՝ իր կանոններով... մտնելու մտադրություն չունեմ։ Միեւնույն է, գոնե լվանում է, մաքրում է։ Ինքս չեմ անում։
Ի՞ՆՉ ԱՇԽԱՏԱՆՔ ԵՄ ԱՆՈՒՄ։ Սկսել եմ աշխատել։ Որպես լուսանկարիչ։ Առայժմ գործերը շատ են, բայց թե ինչ գումար դա ինձ կբերի՝ պատկերացում չունեմ։ Աշխատանքի հարցում օգնեց Լիզան։ Եվ դրա համար այդ սիրուն աղջկան հատուկ շնորհակալություն։ Ճիշտ է, դեռ շատ քիչ գումար են տվել։ Եթե համեմատենք իմ չելյաբինսկյան լուսանկարչական հոնորարների հետ՝ տեղական վաստակը կարելի է պարզապես ծաղրել։ Այնուամենայնիվ, հուսով եմ՝ սա միայն սկիզբն է։ Մի խոսքով՝ հստակություն այն մասին, թե երբ, որտեղ եւ ինչպես կոնկրետ (եւ էլ ինչ) եմ լուսանկարելու՝ առայժմ չկա։
Իսկ այդպես ես արդեն երեք անգամ աշխատել եմ (հետագա երկարատեւ մշակմամբ եւ Photoshop-ում կոլաժների ստեղծմամբ)։ Սկզբում գնացի «Da Vinci call centre»՝ մի բավականին պատշաճ ընկերություն, որը զբաղվում է ապահովագրությամբ։ Ինչպե՞ս է դա երեւում։ Դե, տասնմեկերորդ հարկում (նրանք, կարծես, ամբողջ հարկն են զբաղեցնում) շարքեր են կանգնած՝ ինչպես որեւէ ամսագրի խմբագրությունում կամ... չգիտեմ, ինչպես կինոյում՝ եւ մարդիկ նստած են համակարգիչների առաջ՝ հեռախոսներով, անընդհատ ինչ-որ մեկին զանգում են ամեն տեսակի ապահովագրությունների եւ նմանատիպ բաների վերաբերյալ։ Սկզբում մտածեցի, որ ինչ-որ անսովոր է եւ մի քիչ բարդ ինձ համար։ Իսկ Լիզան հենց այնտեղ է աշխատում։ Միայն թե ոչ հեռախոսի վրա, այլ որպես մենեջեր կամ կադրերի բաժնի աշխատող... Ծանոթացա այլ մենեջերների եւ տնօրենի տեղակալի հետ, նրանք էլ ինձ ասում են. «Դե, արի, կրեատիվ մեզ լուսանկարիր։ Որպեսզի ոչ թե պարզապես նկարներ լինեն, այլ ինչ-որ առանձնահատուկ, օրիգինալ բան»։
Իսկ ինձ չէին զգուշացրել (եւ Ելիզավետային էլ)։ Մենք մտածում էինք, որ ես պարզապես կբերեմ իմ աշխատանքները եւ ցույց կտամ։ Իսկ գիտեք չէ՞, եթե ձեզ խնդրեն չմտածել հին կաղ կապիկի մասին, ապա բոլոր մտքերը սկսում են պտտվել միայն նրա շուրջ։ Նույնն էլ ինձ մոտ։ Ամբողջ կրեատիվությունը գոլորշիացավ, իսկ դրա փոխարեն գլխումս հնչում էր միայն այն, որ պետք է շտապ ինչ-որ բան անել եւ, հնարավորության դեպքում, միանգամից հիանալի!!! Բայց ինչպե՞ս։
Այնուամենայնիվ, հետո ինքս ինձ ասացի. «Հանգստացիր։ Պատկերացրու, որ դա անում ես ոչ թե դու, այլ Վասյա Պուպկինը» (մեզ հաճախ թվում է, թե հայտնվելով մեկ այլ մարդու տեղում՝ մեզ համար դժվար չի լինի անել այն, ինչ նրա համար այդքան բարդ է)։ Ահա ես բառացիորեն հենց այդպես էլ արեցի։
Ասում եմ նրանց. «Ամենալավ նկարները ստացվում են, երբ մարդը չի փորձում կեցվածք ընդունել։ Այնպես որ՝ իմպրովիզացիա արեք»։ Պետք էր տեսնել նրանց դեմքերը՝ նրանք շոկի մեջ էին այն բանից, թե ինչքան հմտորեն ես պատասխանատվությունը նրանց վրա բարդեցի։ Իսկ մինչ նրանք ուշքի էին գալիս այդ փոքրիկ ցնցումից, ես շունչ քաշեցի՝ եւ առաջ դեպի հայրենիք։ Իսկ հետո ամբողջ օրը չարչարվում էի այդ նկարների հետ։ Այսօր տարա նրանց։ Նրանց շատ դուր եկավ այն, ինչ եւ ինչպես եմ արել։ Ուստի նրանք խնդրեցին ինձ նորից լուսանկարել իրենց։ Ես, իհարկե, ամեն ինչ արեցի։ Եվ արդեն ավելի լավ, քան երեկ։ Ճիշտ է, հիմա նորից առջեւում երկար աշխատանք է Photoshop-ում։ Իսկ գումար ինձ առայժմ տվեցին (օ՜, ինչպես եմ հուսով, որ միայն առայժմ) վեց հարյուր հիսուն ռուբլի՝ մեր հաշվարկով։ Չէ՞ որ Չելյաբինսկում ես կարող էի ակնկալել վեց-տասը հազար նման աշխատատար աշխատանքի համար։ Դե, ոչ թե մեկ օրում, իհարկե։ Այդ երկու օրվա համար։
Ահա այսպես։ Եվս լուսանկարել եմ երեկ գիշեր կորպորատիվը՝ դա արդեն Էդվարդի աշխատավայրում (Լիզայի քաղաքացիական ամուսնու, ինչպես կասեին մեր մոտ)։ Էդվարդը վատ տղա չէ։ Համենայն դեպս, այդպիսի տպավորություն է թողնում։ Այնպես որ՝ աշխատանք առայժմ կա։ Իսկ ապագա հոնորարային հաջողության աստիճանը բացարձակապես պարզ չէ։
Ինչպե՞ս են ձեզ իմ աշխատանքները։ Ի դեպ, դրանք դիտավորյալ իմ կողմից ոճավորված են «Da Vinci» թեմատիկայով։ Նույնիսկ ընդհանուր լուսանկարում՝ ֆոնը իմն է։ Այնտեղ իրականում նրանց թիկունքում սովորական պատ էր։
