FFT? Աննկարագրելի զով ընտանեկան ռեստորան՝ Food For Thought անունով։

Աշխատանքային առաջին օրը, որը տեւեց երեք ժամ, բավականին հագեցած էր։ Ես աշխատում էի խոհանոցում, որտեղ սրամիտ Ryan-ը բացատրում էր ինձ, թե որ ուտեստին ինչ սոուս, համեմունքներ եւ այլն է հարկավոր։ Նա նաեւ սովորեցրեց ինձ սկուտեղ օգտագործելու կարեւոր արվեստը))) Սեղանին մոտենալիս Ryan-ը շշնջում էր ինձ ուտեստի անունը, որից հետո ես բարձր հայտարարում էի այն եւ մատուցում հաճախորդին) պետք է ասեմ, որ երեկոյան ժամը 6-ից ռեստորանում այնպիսի իրավիճակ էր, որը կարող եմ նկարագրել ընդամենը մեկ բառով՝ խելագարություն! ոչ մի ազատ սեղան, շատ մարդիկ, շատ պատվերներ, շատ անհասկանալի բառեր, սոուսներ, համեմունքներ.. բրրր... երեք ժամվա աշխատանքի ընթացքում ես հիշեցի միայն այն, որ սոխի նման կանաչ ձողիկները պետք է լցնել սպիտակ սոուսով) նաեւ հիշողությանս մեջ մնացին սննդամթերքի պաշարների տեղերը, աղբի համար նախատեսված վայրը եւ համակարգիչը, որի վրա պետք է ինչ-որ բան սեղմել, որպեսզի ցույց տա, թե որքան եմ աշխատել) գլխումս՝ շիլա, թեթեւ հոգնածություն եւ մենյուն ու այդ բոլոր համեմունքներն ու համեմունքները սովորելու վայրի ցանկություն, որպեսզի եւս մեկ անգամ ապացուցեմ (թե՛ ինքս ինձ, թե՛ մարդկանց)՝ որքան էլ դժվար լինի, ես կկարողանամ! I'll do my best!!!

Գործատուի մասին մի քանի խոսք՝ ինքն էլ չգիտակցելով՝ Հովարդը դարձավ իմ կուռքը։ Ես դեռ չէի տեսել մի մարդու, որն այդքան տարված լիներ իր գործով։ Ես երբեք չեմ տեսել, որ Ռուսաստանում հեղինակավոր ռեստորանի սեփականատերը ոչ միայն կրի իր անունով շապիկ (ինչպես բոլոր աշխատողները), այլեւ բոլորի հետ միասին վազվզի սայթաքուն հատակով՝ սկուտեղը ձեռքին։ Սա անհավանական է եւ, անկասկած, հիացմունքի է արժանի! (գոնե իմ կողմից)։ Ավելին, աշխատանքից առաջ մեզ ընկերուհուս հետ ճաշի հրավիրելով՝ Հովարդը մեզ հյուրասիրեց հսկայական քանակությամբ ուտեստներ եւ թույլ չտվեց վճարել ոչ մի կոպեկ (թեեւ կանոններով մենք պարտավոր ենք վճարել 50% որպես աշխատողներ)։ Ճիշտն ասած՝ սարսափելի անհարմար էր, զարմանալի եւ հաճելի։ Բայց... Հովարդին դեռ սպասվում են հաճելի անակնկալներ իր նոր ռուս աշխատողներից, դա մենք գիտենք)))

p.s. FFT-ի աշխատողների անհավանական ընկերասեր թիմը աջակցում եւ հանգստացնում է։ Տղաները խոհանոցում երգում են, կատակում եւ նույնիսկ փորձում են ռուսերեն խոսել) Ի դեպ, իմ անունը նրանք արտասանում են որոշակի դժվարությամբ։ Պոլինա... հմմ... գուցե կեղծանուն հորինե՞մ ամերիկացիների արտիկուլյացիոն ապարատի ծանրաբեռնվածությունը թեթեւացնելու համար։)))))