29 հունիսի, 2010թ. (12:00 Փարիզում)

Այսօր ժամանեցի Փարիզ, քաղաքը դեռ չեմ տեսել, բայց մի քանի փոքր «գյուղակներ» նկատեցի։ Շատ գեղեցիկ են, երկհարկանի տներ, փոքրիկ այգիներով, հարթ ճանապարհներ՝ երազանք։

Եղանակը ամպամած է՝ Ֆրանսիան չի զգացվում:) Բայց Շառլ դը Գոլ օդանավակայանը... Եթե համեմատենք Պուլկովոյի կամ նույնիսկ Դոմոդեդովոյի հետ՝ Ուգլիչ եւ Նյու Յորք է։ Պարզապես հսկայական։ Ես չէի կարողանում նստել, որպեսզի գրեմ այս նշումը, քանի որ իմ 2E տերմինալում թեւից թեւ հեռավորությունը ոտքով 20 րոպե է տեւում, հիմա նոր իմացա իմ gate-ի ճշգրիտ համարը եւ գրում եմ։

Ամենուր տարբեր ազգեր են, լեզուներ, վարքագիծ։ Ամեն ինչ ուրախացնում եւ զարմացնում է։ Առայժմ անգլերենը գրեթե չեմ հասկանում։ Սկսվեց ինքնաթիռում, ֆրանսիացի ստյուարդը սկսեց ֆրանսիական շեշտադրմամբ արագ պատմել, թե ինչպես գործել ֆորս-մաժորային իրավիճակում՝ հասկացա ժեստերի օգնությամբ:) Հետո մի տղամարդ սկսեց հարցնել օդանավակայանի տերմինալի մասին՝ նույնպես ստիպված եղա մատներով բացատրել։ Կորչի, ֆրանսիացիները շատ արագ են խոսում։

Սանկտ Պետերբուրգից մեզ հետ շատ ամերիկացիներ էին գալիս՝ հասկացա անձնագրերից։ Նրանք բոլորն այնքան տարբեր են, անհոգ, նրանք իրոք արտաքնապես տարբերվում են այլ ազգերից ինչ-որ «աուրայով»։ Թեեւ, երբ առաջին անգամ տեսա նրանց՝ մտածեցի, կամ գերմանացիներ են, կամ իսպանացիներ) Այսպես։ Երեւի շատ եմ հիանում նրանցով։

Հիմա սպասում եմ 16:35-ի իմ չվերթին դեպի JFK։ Այսօր ես կլինեմ Նյու Յորքում։ Շատ հոգնած եմ։ Ինքնաթիռում ուզում էի ուտել, բայց քնեցի եւ սնունդը «գնաց»։ Դե ոչինչ։ Ինչպես ասում էր Սթիվ Ջոբսը՝ «Մնացեք քաղցած, մնացեք անխելք»։