Ամերիկայում ճանապարհորդելիս սկզբում զարմանում ես ամենուր ռուսների քանակից։ Թվում է, թե նրանք հավասարաչափ բաշխված են ամբողջ տարածքում, կամ էլ ռուսական կառավարությունը որոշել է վերահսկել քեզ, սիրելիս, որպեսզի պատշաճ պահես քեզ եւ չխայտառակես մեծ ու հզոր մայր Ռուսաստանը։
Աշխարհի ծայրը՝ ամերիկյան կանանց հոկեյի հայրենիքը՝ սառույցի վրա հրաշքի քաղաքը (աստված իմ, ինչքան են հոգնեցրել իրենց այդ հրաշքով)՝ այն է՝ Լեյք Փլեսիդը։ (թեեւ տեղացիները համառորեն ասում են Փլաաասիդ)։ Պատկերացրեք մի փոքրիկ քաղաք (կարդացեք՝ գյուղ) երեք հազար բնակչությամբ, որտեղ ճակատագրի տարօրինակ հեգնանքով վերջին 50 տարում երկու անգամ անցկացվել են ձմեռային օլիմպիական խաղեր։ 1932 եւ 1980 թվականներին։ Այնպիսի զգացողություն է, որ այստեղ ուրիշ ոչինչ չի պատահել։ Երբեք։ Ընդհանրապես։
Մենք ժամանում ենք քաղաք, եւ առաջին բանը, որ հարցնում են՝ որտեղի՞ց ենք։ Քանի որ մենք ավելի շատ նման ենք Մոսկվայի մարզի տաջիկների, որոնք չեն կարողանում տիրապետել մեծ ու հզոր լեզվին, քան ռուս ուսանողության ընտիր ներկայացուցիչների։ Իհարկե, կուրծքը առաջ գցած՝ պատասխանում ենք, որ մենք ռուս ենք, եւ միանգամից հայրենասիրություն ու հպարտություն երկրի համար։ Ու՜։ Իսկ մեզ պատասխանում են՝ ա՜, դուք ռուս եք... իսկ հիշո՞ւմ եք, թե ինչպես մենք 80-ին հոկեյում հաղթեցինք ձեզ։ Հա՞։ Ոչինչ, մենք հզոր ենք, չէ՞։ Իսկ ինչպե՞ս մենք, ներողություն, կարող ենք դա հիշել, եթե ծնվել ենք այդ նշանավոր իրադարձությունից ընդամենը մեկ տասնամյակ անց։ Հա՞։
