Մեր ճանապարհը դեպի ԱՄՆ անցնում էր Հռոմով, որտեղ ժամանելուն պես իմացանք, որ Հռոմից ԱՄՆ մեր չվերթը հետաձգվում է նախ մի քանի ժամով, հետո՝ 4, իսկ հետո՝ ընդհանրապես 9 ժամով։ Մենք մտածում էինք, որ Իսլանդիայում նորից հրաբուխ է արթնացել, բայց ոչ, պարզվեց, որ ավիաընկերությունը պարզապես բաց է թողել մեր չվերթը, եւ ինչ-որ տրանսպորտային խնդիրներ են առաջացել։ Այս խնդրի պատճառով, երկար ժամանակ օդանավակայանում գտնվելով, մենք ավիաընկերությունից անվճար ճաշ կորզեցինք ռեստորանում, կերանք եւ գնացինք նստեցման։

Օդանավակայանը 9 ժամվա ընթացքում գրեթե դարձավ մեր երկրորդ տունը =)) Տրամադրությունը շատ էր փչացել, քանի որ մենք արդեն շատ հոգնած էինք, չլվացված, չսափրված, քաղցած։ Բայց երբ նստեցինք ինքնաթիռ եւ մեզ ճաշ բերեցին, հասկացանք, որ նրանք քավել են իրենց մեղքը.

Ճաշը անիրական համեղ էր՝ լազանյա, աղցաններ, բուլկիներ, իտալական պանիր (մմմմ), ամենահամեղ իտալական գարեջուր, կարմիր գինի, կարմիր ձուկ, սուրճ, թխվածքաբլիթներ, այս ամենը հիանալի մարսվեց եւ օգնեց ամուր քնել։

Ինքնաթիռներում 13-րդ շարք չկա, երեւի նրա համար, որ այդպիսի տոմս գնած ուղեւորը խուճապի չմատնվի եւ կարողանա հանգիստ վայելել ինքնաթիռի խոհանոցը եւ պատուհանից երեւացող տեսարանը.

Իսկ պատուհանից երեւացող տեսարանը չէր կարող չզարմացնել։ Ատլանտյան օվկիանոսը՝ ամբողջությամբ սառույցների մեջ, պարզապես ապշեցուցիչ է։ Օվկիանոսի վրայի հսկայական բարձրության վրա ջերմաստիճանը մոտ -40 աստիճան է, երբ պատուհանը պատվում է եղյամի շերտով.

Ընդհանուր առմամբ, թռիչքը շատ երկար էր եւ ձանձրալի։ Մենք շատ էինք հոգնել եւ երազում էինք շուտափույթ ցնցուղ ընդունել եւ ինչ-որ ուտելի բան ուտել։ Դեպի ԱՄՆ ճանապարհին մենք ծանոթացանք Կալինինգրադից եւ Պետերբուրգից տղաների հետ, շատ հյուրընկալ ռուս հոգիներ, որոնց հետ անպայման կհանդիպենք եւ կզբոսնենք Բոստոնում եւ Նյու Յորքում եւ կպահպանենք կապը։