Երբ ես հանձնեցի ծրագրի համար բոլոր փաստաթղթերը, մտածեցի, որ այժմ կարող եմ հանգիստ շունչ քաշել եւ զբաղվել առօրյա գործերով՝ ինստիտուտ, ընտանիք, արձակուրդ եւ այլն։ Բայց ես իզուր էի այդպես մտածում։ Պարզվեց, որ ամեն ինչ հակառակն է։

Հրաշալի ուրբաթ երեկոներից մեկին, կարդալով ֆորումը, ես իմացա, որ անձնագիրը պետք է հանձնեմ գրասենյակ փետրվարին։ Ամեն ինչ լավ կլիներ, եթե այդ ժամանակ ես լինեի Ռուսաստանում։ Բայց դեկտեմբերից մինչեւ մարտի սկիզբը ես աշխատելու եմ Ֆրանսիայում։

Մինչ այդ ես արդեն տվել էի այս հարցը այն ներկայացուցչին, ով զանգահարել էր ինձ՝ հրավիրելու գրասենյակ ծրագրի ձեւակերպման համար, եւ ինձ պատասխանել էին, որ ամեն ինչ լավ է եւ ոչ մի դժվարություն չի առաջանա։ Դրանից հետո, գրասենյակ գալով, ես նույնպես մի քանի անգամ տվեցի այս հարցը եւ ստացա գրեթե նույն պատասխանը, ինչ առաջին անգամ։ Հանգստանալով՝ ես հանձնեցի բոլոր փաստաթղթերը։

Բայց ինչ-որ բան ինձ դրդեց էլի մեկ անգամ տալ այս հարցը էլեկտրոնային փոստով իմ համակարգողին։ 2 լարված օր սպասելուց հետո ես վերջապես ստացա պատասխան։ Այնտեղ ասվում էր, որ դա խնդիր կլինի։ Էլեկտրոնային փոստով մի փոքր հիստերիա անելուց հետո ես վերջապես ստացա նամակ, որտեղ ասվում է, որ ես կարող եմ փաստաթղթերը հանձնել կամ Ֆրանսիայում, կամ համակարգողի դիմումով հետաձգել փաստաթղթերի հանձնումը մինչեւ իմ ֆրանսիական Ալպերից հրաշալի վերադարձը։

Այժմ ես գտնվում եմ ոչ պակաս շփոթված վիճակում։ Ի՞նչ անեմ։ Հանձնե՞մ փաստաթղթերը Ֆրանսիայում, թե՞ հետաձգեմ մինչեւ Ռուսաստան ժամանելս։ Սա պարզապես երկընտրանք է։ Միգուցե ինչ-որ մեկը կարողանա ինձ որեւէ խորհուրդ տալ։ Շատ երախտապարտ կլինեմ։

Իսկ առայժմ այս մղձավանջի մասին կարելի է կարճ ժամանակով մոռանալ եւ փախուստ կազմակերպել իրականությունից դեպի ջերմություն եւ արեւ, որպեսզի հանգստանամ ձմեռային լարված աշխատանքից առաջ։ Ծննդյանս օրվա կապակցությամբ ինձ բավականաչափ գումար նվիրեցին, որպեսզի կազմակերպեմ short rest on the sea side։

Հաջորդ գրառման մեջ կարդացեք, թե ինչով ավարտվեց ինձ եւ ընկերուհուս համար տուրի գնումը, որքան գումար վերցնել ձեզ հետ եւ ինչ է իրականությունից փախուստը։