Գիտե՞ք, այսօր հյուրասենյակում ճաշում էի ու հեռուստացույց նայում։ Հանկարծ հարեւաններից մեկը միացրեց Discovery-ն։ Այնտեղ Հայրենական մեծ պատերազմի մասին պատմական հաղորդում էր։ Ինչ-որ մեկը աշխույժ ձայնով պատմում էր, թե ինչպես էին մարդիկ մահանում, իսկ էկրանին երեւում էին ավերված Լենինգրադը, Օդեսան, Սմոլենսկը... Իսկ ես նստած եմ Աֆրիկայում՝ օտարերկրացիների կողքին, ու նայում եմ այս ամենին։ Զարմանալի զգացողություններ ունեցա։ Իսկապես զարմանալի։ Հարազատ վայրերի տեսարանը, այն էլ՝ պատերազմի ժամանակաշրջանի, որին բոլոր ռուս մարդիկ այնքան հուզմունքով են վերաբերվում... մի խոսքով, նույնիսկ չեմ կարող նկարագրել։
Ես այստեղ ընդամենը... պֆ... մեկուկես շաբաթ է, ինչ եմ։ Բայց արդեն կարոտում եմ։ Շատ եմ կարոտում ձեզ բոլորիդ, իմ հարազատներ։ Այսօր նորից նայում էի մայրամուտին ու մտածում՝ գոնե մեկ րոպեով դուք բոլորդ այստեղ ինձ հետ լինեիք։ Գիտե՞ք, բնության հրաշքներին նայելը չափազանց հաճելի է։ Բայց այդ հրաշքներից ստացած հույզերը հարազատների հետ կիսելը՝ էլ ավելի հաճելի է) Միգուցե ես լացկան եմ, բայց հաստատ կասեմ՝ դժվար է։ Մենակ մնալը դժվար է)
Ռուս մարդու հետ զրույցը ինձ համար իսկական հաջողություն է։
Այնպես որ, այո, ես կարոտում եմ։ Եվ անընդհատ մտածում եմ Հայրենիքիս մասին)
