Miejsce przy oknie... ciężkie westchnienie... poprawiam pasy bezpieczeństwa i czuję, jak samolot szybko nabiera prędkości. W głowie brak myśli, tylko niewytłumaczalna, niczym niezapełniona pustka. Jedna chwila i samolot odrywa się od ziemi, i rozumiesz – to... wszystko. Wszystko zostało w tyle. Przeżyłam małe, niesamowicie drogie sercu, niepowtarzalne życie. Zafascynowana patrzę w dół na ziemię, kiedyś tak daleką – a teraz tak bliską. Przyjaciele, emocje, najlepsze wspomnienia zostały tam, za burtą samolotu... Potem będą mi powtarzać: „daj spokój, będzie jeszcze lepiej! Na pewno polecisz jeszcze raz! Pojedziesz w te same miejsca, spotkasz swoich przyjaciół!” Możliwe... chociaż... pewnie nie może być lepiej lub gorzej. Będzie „inaczej”. Twarze i miejsca nie pozostają takie same. Chwile życia są niepowtarzalne. Lato 2011 na zawsze w moim sercu.

Rozumiem, że Ameryka żegna nie tę dziewczynę, którą spotkała pewnego razu.

Odchylam się na oparcie fotela, zamykam oczy, a w głowie, jak kadry kolorowego filmu, zaczynają przesuwać się twarze, wydarzenia, dni najlepszego czasu w moim życiu...