Mój świat marzeń jest gotowy

Cześć wszystkim! Mam nadzieję, że wszyscy mieliście świetny dzień! Na początek przedstawię się – Zhansaya, studentka 4. roku Politechniki Karagandyjskiej z Kazachstanu. Uczestniczka programu Work and Travel USA 2013, 2014 i 2015 (załatwiłam =)). Jestem wielką fanką programu =) zawsze myślałam o założeniu notatnika (prowadziłam zapiski w notatkach w telefonie, ale tam były głównie "filozoficzne" nocne przemyślenia), gdzie zebrałabym wszystkie wspomnienia, emocje, pomysły, myśli, wskazówki na przyszłość, głupie błędy – teraz, z dobrą motywacją, to zrealizuję, dlatego dziękuję również Wam za szansę wzięcia udziału w konkursie. Choć byłam w Ameryce - bardzo dużo chcę zobaczyć i odkryć nowe miejsca.

Na moim instagramie jest dużo zdjęć z informacjami (kogo interesuje) - zhansik_1993 (http://instagram.com/zhansik_1993)

Most Brookliński, 25 września 2014 (jestem po lewej, jesteśmy kuzynkami (lub bliźniaczkami) w oczach Amerykanów i nie-Azjatów)

Gratuluję, że zdecydowaliście się wziąć udział w programie, jesteście bardzo dzielni, zmienicie swoje poglądy na życie, będąc w Ameryce. Doradzam wszystkim moim przyjaciołom udział w programie z dobrymi intencjami, i to się udaje =)). Tym razem już czworo bliskich przyjaciół zarejestrowało się i lecą po raz pierwszy =)). Wielu chce, ale niestety niewielu się decyduje, więc jesteście już wyjątkowi =) mam nadzieję, że moja motywacja pomogła XD Postaram się napisać tak, aby pomóc przyszłym uczestnikom w pokonaniu "przeszkód", "strachu" (pozornego).

Hm, zacznę od początku.

Zainteresowania Ameryką i amerykańskimi serialami nie było szczególnego. Ale w szkole w klasach 5-7 miałam bardzo dobrą nauczycielkę angielskiego, która zaszczepiła zainteresowanie językiem. Ale ono zgasło po jej odejściu ze szkoły. W starszych klasach koleżanki zaczęły chodzić na kursy i przygotowywać się do przyjęcia na zagraniczne uniwersytety (jeszcze na Uniwersytet Nazarbajewa). One zainspirowały też mnie (chodziłam do korepetytora przez 2-3 miesiące), ale mimo wszystko ze względu na okoliczności rodzinne porzuciłam to i po ukończeniu szkoły poszłam na uniwersytet w moim mieście. Wtedy już słyszałam o programie Work and Travel USA, więc zaczęłam zbierać informacje.

Jestem z rodziny klasy średniej, więc nie mogłam od razu pozwolić sobie na program (nie chciałam niepokoić rodziców kwestiami pieniężnymi, jestem dobrą, samodzielną dziewczyną) (także letnia impreza z okazji zakończenia szkoły wchłonęła pieniądze z 'sarkyt' – kazachskie słowo, oznacza prezenty (wymiana kulturowa)).

W tamtym czasie najlepszym wyjściem z sytuacji było zbieranie stypendiów (zdobyłam podwyższone stypendium =), żeby nie pracować od 1. roku, więc przygotowywałam się na Work and Travel USA 2013. Na 2. roku już wygospodarowałam czas na pracę dorywczą i po zebraniu i spełnieniu wszystkich warunków, podpisałam umowę i kupiłam bilet (pooooóźniej, ostatniego dnia, czego nie polecam). Choć ceny nie różniły się zbytnio od tych sprzed 2-3 miesięcy, wybór się zawęził (data, kraj przesiadki).

Opowiem o moim 1. locie. Znalazłam dobrą ofertę (offer) samodzielnie (to realne!) (www.j1jobs.com - wysłałam 40-50 zgłoszeń, odpowiedziało 10-15, tam wybrałam odpowiednią, sprawdzając przez Google Maps lokalizację ofert i ich legalność, przeczytałam szczegółowo o stanach) (moim zdaniem, jeśli twoim celem jest zarobienie pieniędzy, to droga prowadzi na północ kraju, jeśli zabawa w Myrtle Beach)) zawsze można połączyć, gdziekolwiek jesteś), leciałam sama i po raz pierwszy. Zaczynając od wejścia do samolotu, strachu nie było (w samolocie przez wszystkie 17 godzin spałam jak zabita)) noc przed lotem była chaotyczna), było dużo studentów. Już przy lądowaniu w Stanach poczułam nowe doznania, które nie mogły nie cieszyć. Miałam średni (intermediate) poziom angielskiego. Ale mimo wszystko na początku "Hello", "Thank you", pierwsze dialogi ze stewardessą brzmiały niepewnie, jakbym uczyła się języka tylko przez parę dni (myślę, że to z powodu niepewności). To minęło mniej więcej po tygodniu. Pamiętam, kiedy szukaliśmy metra na lotnisku, czarnoskóry mężczyzna próbował nam pomóc, mówił szybko i niewyraźnie. Kiedy poprosiłam go o powtórzenie, powtórzył z tą samą prędkością. Wtedy pomyślałam, wpadłam)) ale mimo wszystko bardzo pomógł i jakoś zrozumieliśmy się nawzajem. Tak bardzo chciał pomóc i od razu zrozumiałam, że tam są inni ludzie, bardziej otwarci i uśmiechnięci)). Z lotniska (JFK) dotarłam do dworca autobusowego The Port Authority Bus Terminal metrem ($5 kupujecie kartę na AirTrain + $2.5 już za metro), można też autobusem za $13-18. Można też taksówką, jeśli jest was dużo (4+). Ludzie są bardzo przyjaźni, wszyscy próbowali pomóc, nie bójcie się pytać (nie wstydźcie się angielskiego, w ostateczności język gestów wszyscy rozumieją) i wskazane jest zapytać 3-5 osób, żeby się upewnić. Bo na lotnisku są głównie przyjezdni i niewielu będzie wiedzieć na pewno. Szukaliśmy Air Train ponad 30 minut, chodziliśmy w kółko, nikt nie wiedział dokładnie gdzie jest, choć wystarczyło przejść przez drogę. Musiałam jechać do Bostonu, kupiłam bilet za $40 w Greyhound (polecam kupić wcześniej online, uda się zaoszczędzić, oprócz Greyhounda są też inne firmy: YoYo Bus http://www.yoyo.my/BusTicket_en.aspx (chińska firma - ale, takie same warunki jak w Greyhound i dwa razy taniej, realizuje swoją trasę tylko między dużymi miastami) - sama korzystałam z usług tej firmy, kiedy wracałam z Bostonu do Nowego Jorku, wygooglujcie, słyszałam, że jest miejsce, gdzie można znaleźć bilet za 1 dolara, jeśli znajdę link, wrzucę później). http://guide.travel.ru/usa/transport/bus/ - przeczytajcie! Jeśli do Myrtle, to korzystniej kupić bilet tam, więc zależy, który stan jest potrzebny.

Poznałam chłopaków, którzy też jadą do Bostonu jeszcze na lotnisku, więc fajnie było zwiedzać część Nowego Jorku. Wszyscy szybko znaleźliśmy wspólny język, byliśmy bardzo przyjaźni i poruszaliśmy się grupą, choć dla wielu to było pierwsze spotkanie. Jeśli jedziecie z pieniędzmi, możecie spędzić kilka nocy w NY lub cały dzień, rzeczy możecie zostawić w hotelach w recepcji za niewielką opłatą) (hotel Chelsea Star, mała torba 2 dolary za dobę, 3 - duża, adres: 30th i 8 ave, niedaleko Penn Station - przyjaciel tam zostawiał) wtedy pod koniec lata można pojechać w stronę LA i spędzić tam więcej dni =). Swoją drogą, bilet lotniczy możecie kupić od razu w różne strony, np. przylot do NY i wylot z LA. Także spędzić więcej dni podczas przesiadki, w moim przypadku leciałam przez Moskwę. Kazachstan i Rosja mają ruch bezwizowy i można legalnie spędzić w kraju do 90 dni. Sama nie zatrzymywałam się, ale w 12 godzin zobaczyłam Plac Czerwony, MGU i inne atrakcje Moskwy. Tym razem zostanę na kilka dni, pojawiły się przyjaźnie w Moskwie =))). Latem 2014 roku wracałam już tak późno, nie wyszło, ale planowałam. Jeśli zrobicie to od razu, nie trzeba będzie płacić kary za zmianę dat w biletach =).

My z dziewczynami kupiłyśmy bilet na wieczór (23.30), a dotarłyśmy do Bus Station na 16.00. Bus Station znajduje się w centrum, Time Square jest niedaleko. Niestety, miałyśmy ogromne walizki, nie mogłyśmy dużo pospacerować. Bardzo wyraźnie pamiętam, mogę łatwo sobie wyobrazić, i to są odczucia po wyjściu z budynku na ulicę na Time Square. Drzwi się otworzyły i hałas ulicy wywarł na mnie niezapomniane wrażenie. I ten tłum ludzi, raczej strumień ludzi. Wszyscy byli różni, stylem, wyglądem, wzrostem... kulturą, językami. Kiedy przechodziłam kontrolę paszportową, usłyszałam wiele różnych języków. Nie zapomnę mojego pierwszego wrażenia z Nowego Jorku. To było dla mnie "łaaał", z "otwartą" buzią stałam tam 15-20 minut, żeby głęboko w duszy zachować to nowe uczucie i wspominać podczas sesji =)). Poszłyśmy na Time Square, po drodze znalazłyśmy darmowe Wi-Fi i rozmawiałyśmy z rodziną, przyjaciółmi, wróciłyśmy na stację (tam też jest Wi-Fi, prawda, słabsze). Do Bostonu przyjechałam rano o 4.00. Dobrze spałam w autobusie, więc w Bostonie też pochodziłyśmy, obejrzałyśmy Chinatown. Kupiłyśmy jedzenie)))) tam jest bardzo wietrznie, jak w Astanie))) Na 11.00 odebrał mnie mój pracodawca. Mężczyzna, bardzo duży, nie gruby, o dużej budowie ciała, w szortach i szarym t-shircie. Kiedy czekałam godzinę, wzrokiem lustrowałam wszystkich ludzi na stacji, z daleka od razu zidentyfikowałam Kazachów, jednak mózg od razu znajduje "swoich". Nie wiedziałam, jak wygląda mój pracodawca, więc każdego człowieka idącego w moją stronę witałam uśmiechem =)). Szybko mnie znalazł. Miałam szczęście, okazał się bardzo dobrym człowiekiem. Po drodze odwieźliśmy te Kazaszki, które przyjechały ze mną, do ich stanu, było po drodze. Tak jeździłam z nim przez 4-5 godzin, aż dotarliśmy do domu. Rozmawiałam łamaną angielszczyzną, od razu powiedziałam mu, poprawiaj mnie, moje błędy. Poprosił, żeby opowiedzieć o Kazachstanie, zapomniałam wszystkich słów i tak ubogo opisałam swój kraj, że zrobiło się wstyd, więc w domu poczytajcie użyteczne, ciekawe rzeczy =)). Jego żona przygotowała mi owoce, zjadłam i poszłam spać. Wychodzi na to, że dotarłam w 2 dni))) przespałam ponad 12 godzin. Pracowałam u nich sama, to był mały motel, więc traktowali mnie dobrze, karmili. To dom, w którym mieszkałam. Czynsz wynosił 80 dolarów.

'nj

Dalej będzie o pracy.

Planuję kontynuować naukę i przyjaciele, których spotkałam w Ameryce, pomagają w wyborze uniwersytetu i oferują darmowe mieszkanie =). Więc cieszcie się Ameryką i zdobywajcie nowych dobrych przyjaciół. Wszystkiego dobrego dla wszystkich =)

(mam sesję - więc będę stopniowo kończyć pisać)